Το σεντούκι του φοροφυγά

Αύριο, που η μήνας θα ‘χει 9, ο πρωθυπουργός αναμένεται να κηρύξει την έναρξη διαλόγου για την αναμόρφωση του φορολογικού συστήματος. Διαβάζω ότι ως βασικές συνιστώσες του φορολογικού νομοσχεδίου, που κατά παράδοση έχει ενιαύσια ισχύ, προτείνονται η εφαρμογή ενιαίας τιμαριθμοποιημένης προοδευτικής κλίμακας φορολογίας φυσικών προσώπων, η κατάργηση της αυτοτελούς φορολόγησης, ο περιορισμός των φοροαπαλλαγών και η αλλαγή του τρόπου φορολόγησης της ακίνητης περιουσίας. Αυτά είναι σωστά μέτρα για την αύξηση των φορολογικών εσόδων. Επιπλέον, το οικονομικό επιτελείο σχεδιάζει –λέει- και την άρση του τραπεζικού απορρήτου για τις φορολογικές αρχές, καθώς υπάρχει –ξαναλέει- πολιτική βούληση να παταχθεί η φοροδιαφυγή.

Πράγματι, όταν οι φορολογικές αρχές σκοντάφτουν στο τραπεζικό απόρρητο, δεν υπάρχει περίπτωση να παταχθεί η φοροδιαφυγή. Γι’ αυτό κατά κοινή πρακτική στις χώρες του ΟΟΣΑ οι τράπεζες υποχρεούνται να συνδράμουν τους φορολογικούς ελέγχους, ενώ στις σοβαρότερες απ’ αυτές τις χώρες οι τράπεζες υποχρεούνται να ενημερώνουν αυτομάτως τις φορολογικές αρχές για συγκεκριμένες κινήσεις λογαριασμών. Στο πλαίσιο αυτό, διαβάσαμε ότι το 2010 (χρήση 2009) όλοι οι φορολογούμενοι θα πρέπει να δηλώσουν το σύνολο των τραπεζικών τους καταθέσεων, ώστε να ελέγχεται εφεξής η κάθε μεταβολή στις καταθέσεις ή στα περιουσιακά στοιχεία. Με αποτέλεσμα –λέει- να «καταγράφεται εκροή σημαντικών κεφαλαίων» στο εξωτερικό και η κυβέρνηση –ξαναλέει- «θορυβημένη» από την εκροή δεν σκοπεύει να προχωρήσει στην εφαρμογή του μέτρου. Παράλληλα άρχισαν διάφορες περισπούδαστες αναλύσεις στο γυαλί για τις συνέπειες αυτής της εκροής κεφαλαίων. Θα μειωθούν οι καταθέσεις, άρα θα μειωθεί η ρευστότητα των τραπεζών, άρα το χρήμα θα λιγοστέψει, άρα θα μειωθούν οι χρηματοδοτήσεις, άρα θα αυξηθούν τα επιτόκια, άρα θα στραγγαλιστεί η αγορά εν μέσω οικονομικής κρίσης. Λογικοφανέστατα όλα αυτά, αλλά ας τα πάρουμε με τη σειρά.

Η διαδικασία να αναγραφούν οι καταθέσεις των φορολογουμένων σε κάποιο από τα φορολογικά έντυπα είναι μία από τις πολλές εισηγήσεις των μανδαρίνων, που λαμβάνουν υπόψη τους αποκλειστικά την απλούστερη περίπτωση (ένας φορολογούμενος, ένας λογαριασμός, ένα υπόλοιπο), ενώ η πράξη αναδεικνύει πλήθος άλλων περιπτώσεων, που ταλαιπωρούν φορολογούμενους και εφοριακούς. Ενώ οι πολλές σύνθετες περιπτώσεις σίγουρα είναι εξαρχής γνωστές στους υψηλόβαθμους υπαλλήλους του υπουργείου, καταλήγουμε πάντοτε σε κατόπιν εορτής ερμηνευτικές εγκυκλίους, που το μόνο βέβαιο είναι ότι εμφανίζουν την προταθείσα λύση ως πρακτικά ανεφάρμοστη και καταργητέα. Επιπλέον, η εφαρμογή αυτής της διαδικασίας στα μικρά μέρη θα οδηγήσει αναπόδραστα και στην κοινολόγηση μέσω διαρροών της οικονομικής επιφάνειας του κάθε πολίτη. Ο έλεγχος των τραπεζικών καταθέσεων με καμία λογική δεν προϋποθέτει την απογραφή τους, η οποία απλώς θα προσθέσει νέα προβλήματα στα υφιστάμενα παλιά.

Όταν «καταγράφεται εκροή σημαντικών κεφαλαίων» στο εξωτερικό, προφανώς δεν προέρχεται από τις καταθέσεις των μικρομεσαίων φοροφυγάδων, διότι αυτοί αφενός δεν έχουν την πρόσβαση σε ασφαλείς πληροφορίες για τοποθετήσεις στο εξωτερικό (ο κουμπάρος/φίλος/γνωστός που ξέρει, δεν είναι ασφαλής πληροφορία), αφετέρου το κομπόδεμά τους υπάρχει είτε για να καλύψει κάποιο έκτακτο γεγονός (π.χ. ασθένεια) είτε για να ζουν πιο άνετα, οπότε δεν έχει νόημα να το αποχωριστούν.

Συνεπώς, τα σημαντικά κεφάλαια, που «καταγράφεται» να εκρέουν στο εξωτερικό προέρχονται από μεγάλους φοροφυγάδες, που έχουν την οικονομική δυνατότητα να αναζητήσουν ασφαλείς πληροφορίες για τις ευκαιρίες στο εξωτερικό, έχουν εξασφαλίσει τόσο την άνετη διαβίωσή τους όσο και την αντιμετώπιση τυχόν εκτάκτων γεγονότων και επιπλέον τους περισσεύει κι ένα σημαντικό ποσό για επικερδή τοποθέτηση. Πρώτα απ’ όλα όμως έχουν στοιχειώδη πληροφόρηση από δικηγόρους και λογιστές. Άρα το μόνο βέβαιο στους υπολογισμούς τους είναι ότι οι υφιστάμενες τραπεζικές καταθέσεις τους δεν μπορούν να φορολογηθούν με βάση μεταγενέστερο νόμο. Δεν ευσταθεί, λοιπόν, ο προβαλλόμενος φόβος της δήθεν αναδρομικής φορολόγησης, ενώ θέμα κατάσχεσης των καταθέσεων δεν μπορεί να τεθεί ούτε ως ανέκδοτο. Μου προκύπτουν, λοιπόν, δύο ερωτήματα.

Ερώτημα 1^ο: Με δεδομένες αφενός την ανυπαρξία πρόθεσης και αφετέρου τη νομική αδυναμία του υπουργείου να φορολογήσει αναδρομικά τις καταθέσεις, γιατί εκρέουν στο εξωτερικό αυτά τα κεφάλαια; Αν βρήκαν συμφέρουσες ευκαιρίες τοποθέτησης, θα έφευγαν ούτως ή άλλως και κανείς δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Έστω όμως ότι εξέρευσαν στο εξωτερικό και γλύτωσαν από έναν ανύπαρκτο κίνδυνο. Μετά; τι θα κάνουν οι φοροφυγάδες; Θα σταματήσουν να φοροδιαφεύγουν, θα γίνουν συνεπείς φορολογούμενοι και θα ζήσουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα; Ή μήπως εκτός από μηχανισμό φοροδιαφυγής θα στήσουν κι έναν καινούργιο, άγνωστο ως τώρα και ακαταμάχητο μηχανισμό φυγάδευσης του μαύρου χρήματος στο εξωτερικό; Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι πιο μεγάλοι και οι πιο επώνυμοι θα βρουν μία τέτοια λύση, ενδεχομένως δε να πετύχουν και τη νομοθέτηση ενός κάποιου παραθύρου. Οι υπόλοιποι, που είναι και οι περισσότεροι;

Ερώτημα 2^ο: Όντως «καταγράφεται εκροή σημαντικών κεφαλαίων» στο εξωτερικό; Αυτό μόνο τα ανώτερα κλιμάκια του τραπεζικού τομέα μπορούν να μας το επιβεβαιώσουν, αλλά με δεδομένο το βίο και την πολιτεία τους εμένα δεν πρόκειται να με πείσουν εύκολα. Έτσι, πιθανολογώ ότι πρόκειται για έναν ακόμη μπαμπούλα, που κατασκεύασε η συντεχνία των φοροφυγάδων, για να παραμυθιάσει τους αφαιμασσόμενους άσχετους. Πιστεύω δε ότι το έχει καταφέρει σε σημαντικό βαθμό, αν κρίνω από τους συνταξιούχους γονείς μου, που ενώ το μέτρο δεν τους αγγίζει, έχουν επαναστατήσει εναντίον του και δεν δέχονται την παραμικρή συζήτηση. Και δεν είναι μόνο οι αφελείς και οι εύπιστοι. Πίσω από τις δακρύβρεχτες αναλύσεις για τη ρευστότητα, την ασφυξία στην αγορά και την οικονομική κρίση κρύβονται και άλλα γνωστά λαμόγια: οι δημόσιοι υπάλληλοι συγκεκριμένων διεφθαρμένων υπηρεσιών, που βλέπουν ότι δεν θα μπορούν πλέον να θησαυρίζουν εύκολα και ακίνδυνα.

Αυτήν την ώρα μικροί, μεσαίοι και μεγάλοι φοροφυγάδες κηρύσσουν πανστρατιά εναντίον του αποτελεσματικότερου φορολογικού ελέγχου. Και αυτήν την ώρα, με την καυτή ανάσα της Κομισιόν, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του ΔΝΤ στο σβέρκο μας, έχει το υπουργείο τη δυνατότητα να αγνοήσει το διαβόητο «πολιτικό κόστος». Είπα ότι οι πιο μεγάλοι και οι πιο επώνυμοι φοροφυγάδες θα βρουν τρόπο να συνεχίσουν τη φοροδιαφυγή. Είμαι βέβαιος γι’ αυτό λόγω των διαχρονικών και αλλεπάλληλων σκανδάλων λεηλασίας του δημόσιου χρήματος. Οι πολιτικοί, που έχουν εμπλακεί ή αδημονούν να εμπλακούν σε τέτοια σκάνδαλα, ασφαλώς και δεν θα νομοθετήσουν τον τρόπο σύλληψης και τιμωρίας τους.

Αν όμως οι διακηρύξεις της κυβέρνησης έχουν κάποια ειλικρίνεια, τότε οι θιγόμενοι αποτελούν την πλειοψηφία των φοροφυγάδων, που διαχειρίζονται ένα σημαντικό μέρος της σκανδαλωδώς μεγάλης παραοικονομίας. Σε τελική ανάλυση ας μην ζητήσουμε εξαρχής το μέγιστο, ας αρκεστούμε σε ένα πρώτο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Ας μη λύσουμε ριζικά και αμέσως το πρόβλημα της φοροδιαφυγής, ας αρκεστούμε σε πρώτη φάση στη σύλληψη του μαύρου χρήματος έστω στα μικρομεσαία κλιμάκια. Κι αν ακόμη δεν λύσουμε οριστικά το πρόβλημα της φοροδιαφυγής, θα χτυπήσουμε σε σημαντικό βαθμό τη διαφθορά στο δημόσιο τομέα. Οι κοινωνίες, που είναι αποφασισμένες να λύσουν κάποιο σοβαρό πρόβλημα, προχωρούν βήμα-βήμα. Οι κοινωνίες, που είναι αποφασισμένες να μην το λύσουν, καμώνονται ότι θέλουν να πάνε απ’ ευθείας στην οριστική λύση.

 

Πηγές: Καθημερινή 08.12.09

Σεξ και νοημοσύνη

Πριν από καιρό η γυναίκα μου γύρισε από το μάθημα φρικαρισμένη, διότι έμαθε ότι κάποιες μαθήτριες γύρω στα 15, προκειμένου να αποφύγουν την ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη … κάνουν πρωκτικό σεξ!!!!! «Τι γονείς έχουν αυτά τα παιδιά» αναρωτιόταν και θυμήθηκα ένα αρχαίο περιστατικό.

Ήταν καλοκαίρι του 78-79 κι εγώ 17-18 χρονών σε μία από τις δύο τότε μοδάτες υπαίθριες ντισκοτέκ της Κω, όπου γινόταν το αδιαχώρητο από τουρίστες και ειδικά τουρίστριες. Τω καιρώ εκείνω οι Ευρωπαίες υπερείχαν συντριπτικά των Ελληνίδων, όπως μου θυμίζουν κάποιες φωτογραφίες. Γυρόφερνα, λοιπόν, σε αναζήτηση βολικού θηράματος, ώσπου ένας γνωστός με προσκάλεσε στην παρέα του. Μεγάλη τύχη για μένα να βρεθώ στην παρέα μερικών από τα πιο πετυχημένα καμάκια, που οι θεογκόμενες τα παρακαλούσαν και όχι το αντίστροφο. Αποφάσισα λοιπόν να αφήσω το ούτως ή άλλως αμφίβολης επιτυχίας κυνήγι και να επωφεληθώ της σοφίας των επιτυχημένων. Ο ένας μετά τον άλλο άρχισαν να φεύγουν συνοδευόμενοι από τις ωραιότερες γυναίκες της ντισκοτέκ και στο τέλος ξέμεινα με δύο από αυτούς. Ο γνωστός μου «βαριότανε» και ο άλλος είχε γυρίσει από ταξίδι και ήταν πτώμα. Κάτσαμε παράμερα κι εκεί που περίμενα να ακούσω μερικά αποστάγματα κυνηγετικής σοφίας, εκείνοι άρχισαν να μιλάνε για τα όργανά τους. Ήξερα ήδη ότι η βλενόρροια και η γονόρροια είναι αφροδίσια νοσήματα –σεξουαλικώς μεταδιδόμενα λέμε σήμερα. Δεν ήξερα ότι υπάρχουν και τα κονδυλώματα, που βγαίνουν στο τσουτσούνι και πρέπει να πηγαίνεις κάθε τόσο να στα καυτηριάζουν. Έμαθα και για άλλα τέτοια νοσήματα εκείνο το βράδυ, όπως επίσης έμαθα και ποιοι επιτυχημένοι κάμακες είχαν ποια-το AIDS κυκλοφόρησε 1-2 χρόνια αργότερα. Κάποια στιγμή τόλμησα ο αφελέστατος να ρωτήσω γιατί δεν χρησιμοποιούσαν προφυλακτικό, για να με πληροφορήσουν ότι πιο πολύ φχαριστιέσαι αν την παίξεις στο χέρι, παρά αν βάλεις καπότα, ότι η γυναίκα αν δεν βραχεί, δε φχαριστιέται και διάφορα άλλα, που δεν τα θυμάμαι.

Φυσικά η μειωμένη ικανοποίηση λόγω προφυλακτικού είναι η συνηθέστερη και πιο τετριμμένη δικαιολογία. Αλλά τι σκατά, τέλος πάντων! Πόσο περισσότερους αισθητήρες έχουν αυτοί και αυτές στα όργανά τους από όλες και όλους εκείνους, που χρησιμοποιούν προφυλακτικό; Τόσο πολύ συνήθισαν στο Σατώ Μαργκώ, που όλα τα άλλα κρασιά τους φαίνονται ξύδια; Μη χέ… Χώρια όλα εκείνα τα παντρεμένα ζευγάρια, που τους «έτυχε» μια εγκυμοσύνη. Τι πα να πει «έτυχε», ρε; Εντάξει παντρεμένοι είστε, να μη χρησιμοποιείτε προφυλακτικό. Δεν έχετε ακούσει ότι υπάρχουν γιατροί, που προσφέρουν ασφαλείς μεθόδους αντισύλληψης; Πόσο αποκομμένοι από το περιβάλλον είστε τάχα;

Σύμφωνα με μία επίσημη μελέτη, το 25% των Ελληνίδων έχει υποβληθεί έστω και μία φορά στη ζωή τους σε επέμβαση άμβλωσης και μάλιστα πριν συμπληρώσει την τρίτη δεκαετία της ζωής τους. Γιατί; Διότι «οι ερωτηθείσες δήλωσαν ότι το αποφεύγουν γιατί φοβούνται ότι συσχετίζεται με την εκδήλωση καρκίνου»! Ενώ το κάπνισμα, που δεν εννοούν να κόψουν με τίποτα, δεν σχετίζεται με την εκδήλωση καρκίνου. Βεβαίως -βεβαίως.

Και οι μαθήτριες, αν μεν τις τρώει ο κώλος τους, καλά κάνουν. Αν πάλι από το περιβάλλον τους έχουν μάθει ότι μόνο η εγκυμοσύνη είναι κάτι αποφευκτέο, λογικό είναι με τις γνώσεις ενός 15χρονου να καταλήξουν σε λύσεις του κώλου. Όμως το μείζον πρόβλημα στις μέρες μας δεν είναι η ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, αλλά τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα. Ειδικά το AIDS (που κυκλοφορεί εδώ και 28 χρόνια) σε Αφρική κι Ευρώπη μειώνεται, ενώ στην Ελλάδα των ευαισθητοτσούτσουνων καταγράφεται σημαντική αύξηση των κρουσμάτων. Σύμφωνα με άλλη επίσημη μελέτη, κύρια πηγή μετάδοσης του ιού είναι ο μεγάλος αριθμός ατόμων, που δεν γνωρίζουν ότι είναι φορείς. Επιπλέον, το 30,5% των νέων δεν ενδιαφέρεται για τη σεξουαλική υγεία του συντρόφου του πριν από την επαφή. Μάλιστα, το ποσοστό αυτό αυξάνει σε 35,7%, όταν πρόκειται για περιστασιακή επαφή!!! Δηλαδή, στις αρπαχτές οι βαρεμένοι προσέχουν λιγότερο κι από το λίγο, που προσέχουν υπό κανονικές συνθήκες. Έτσι, μια τρίτη μελέτη βρήκε ότι η Ελλάδα είναι μεγαλοεξαγωγέας του ΑΙDS, το εξάγει σε 7 χώρες, ενώ η Ισπανία μόνο σε 5.

Με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα κατά του ΑΙDS η Υπουργός Υγείας παραδέχτηκε ότι η χώρα μας υστερεί σε ενημέρωση και σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία. Επειδή το κόστος νοσηλείας των ασθενών δεν νομίζω ότι θα υπερισχύσει ποτέ του πολιτικού κόστους, πρέπει να πιέσουμε δυναμικά, ώστε  να αρχίσει επιτέλους η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στο σχολείο και οι νέοι να πάψουν να συγχέουν τους κώλους με τα προφυλακτικά.

Πηγές: Έθνος 01.12.09, Ελευθεροτυπία 14.05.09, 21.05.09, Καθημερινή 01.12.09, Πρώτο Θέμα 14.05.09, Το Βήμα 01.12.09

Πρόσκληση για δράση: αιτήσεις κατάργησης προσευχής και θρησκευτικών συμβόλων

Αντιγράφω αυτούσια την παρακάτω εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ανάρτηση της Αόρατης Μελάνης:

 

Από δελτίο τύπου του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι, πληροφορήθηκα ότι έγινε και στην Ελλάδα αίτηση από μητέρα για κατάργηση της προσευχής και των θρησκευτικών συμβόλων στο σχολειο όπου φοιτά το παιδί της, διότι αυτά περιορίζουν την θρησκευτική του ελευθερία. Κατόπιν τούτου ήρθα σε επαφή με το ΕΠΣΕ και ενημερώθηκα για τον τρόπο με τον οποίο μπορεί καθένας να κάνει την ίδια κίνηση, με τον ελάχιστο δυνατό κόπο και αναστάτωση.

Οι αιτήσεις μπορούν να γίνουν με εξουσιοδότηση προς το ΕΠΣΕ και μπορούν να απευθύνονται στον Συνήγορο του Πολίτη. Υπάρχουν και άλλοι τρόποι κίνησης για τους οποίους μπορείτε να ενημερωθείτε απευθείας από το ΕΠΣΕ, ο παραπάνω ωστόσο είναι ο απλούστερος και ασφαλέστερος. Το ΕΠΣΕ θα σας στείλει τα σχετικά έγγραφα και θα αναλάβει να σας ενημερώνει για τις κινήσεις που θα ακολουθήσουν.Τα προσωπικά στοιχεία των αιτούντων είναι εμπιστευτικά και δεν θα δημοσιοποιηθούν. Ο Συνήγορος του Πολίτη κινεί την υπόθεση ερχόμενος σε επαφή με το Υπουργείο Παιδείας. Ειδικά σε ό,τι αφορά την προστασία των προσωπικών στοιχείων ανηλίκων ο νόμος είναι πολύ αυστηρός. Επομένως δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας ως προς αυτό.

Οι κινήσεις μπορούν να γίνουν όλες μέσω fax και δι’ αλληλογραφίας, επομένως δεν χρειάζεται να αφιερώσει κανείς χρόνο σε μετακινήσεις. Όσο περισσότερα άτομα καταθέσουν τέτοιες αιτήσεις, τόσο μεγαλύτερη πιθανότητα υπάρχει να έχουν αποτέλεσμα. Όποιος ενδιαφέρεται να κάνει την κίνηση ας έρθει σε επαφή με το office@greekhelsinki.gr για να τον κατευθύνουν.

Από πλευράς μου θέλω να παροτρύνω όσους γονείς έχουν παιδιά σε σχολική ηλικία, κι επομένως νομιμοποιούνται να κάνουν μια τέτοια κίνηση, να ενημερωθούν και να προχωρήσουν, εφόσον το επιθυμούν. Όσο περισσότερες τέτοιες αιτήσεις δεχτεί ο Συνήγορος του Πολίτη, τόσο το καλύτερο, διότι θα μπορέσει να κινήσει συλλογικά την υπόθεση κι ενδεχομένως να την γενικεύσει σε όλα τα σχολεία.Ένα μικρό σπρώξιμο από τον καθένα μας μπορεί να μετακινήσει βουνά.

 

 

Εγώ σημειώνω απλώς ότι η Εκκλησία της Ελλάδος θεωρεί υποχρεωτικά εκτελεστέες τις αποφάσεις του ΕΔΑΔ, λογικά λοιπόν δεν πρέπει να αντιδράσει σ’ αυτήν την κίνηση.

Περί πατάξεως της φοροδιαφυγής

«14.700 πολίτες δήλωσαν οικειοθελώς τη φοροδιαφυγή τους για να τύχουν καλύτερης μεταχείρισης» διάβασα σήμερα  και θυμήθηκα κάτι, που μου είπε προ καιρού ένας πολύ καλός φίλος, με τον οποία συζητούσα την δρομολογούμενη (ή έστω φημολογούμενη) κατάργηση του τραπεζικού απορρήτου για τις φορολογικές αρχές.

Ο πατέρας του είχε ξενοδοχείο στην Κινέττα την δεκαετία του 1960, όταν μεσουρανούσε ως τουριστικό θέρετρο και αποτελούσε προσφιλή χώρο γυρισμάτων πολλών ασπρόμαυρων ελληνικών ταινιών. Ανάμεσα στους πελάτες τους ήταν και πολλοί Γάλλοι, καθ’ όλα φυσιολογικοί , με εξαίρεση τους Γαλλοεβραίους. Αυτοί, μόλις έφταναν στο ξενοδοχείο, αναβάθμιζαν την κράτησή τους σε πολυτελέστερο και συνεπώς ακριβότερο δωμάτιο. Έτρωγαν τα ακριβότερα γεύματα, έπιναν τα ακριβότερα ποτά, έκαναν όλες τις εκδρομές, που προσφέρονταν, και μια-δυο φορές την εβδομάδα πήγαιναν στην Αθήνα, όπου σήκωναν τα πιο ακριβά κομμάτια από τα γνωστότερα χρυσοχοεία. Πάντοτε δε, πλήρωναν μόνο μετρητά και με τα μεγαλύτερα χαρτονομίσματα, που εξέδιδε η γαλλική κεντρική τράπεζα.

Ο Διοικητής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας προς τον Έλληνα Υπουργό Οικονομικών: «Αν δεν σοβαρευτείτε, από εκείνο το παράθυρο θα σε πετάξω, μαζί τον προϋπολογισμό και τις στατιστικές σου. Και είμαστε στον 48ο όροφο!» (Φωτο Ελευθεροτυπία 18.11.09)

Γιατί; Διότι οι περισσότεροι από αυτούς ήταν ελεύθεροι επαγγελματίες και φοροδιέφευγαν ασύστολα. Μόνο που το κουτοφραγκικό κράτος θα τους ξέσκιζε αλύπητα, αν έβλεπε καταθέσεις ή αγορές ακινήτων, αυτοκινήτων, σκαφών κλπ, αναντίστοιχες προς τα δηλούμενα εισοδήματά τους.

Μισό αιώνα μετά, άρχισε και η περήφανη Ελλάδα να ψελλίζει τη λήψη τέτοιων μέτρων. Φυσικά, οι βολευτές μας θα συνέχιζαν να σφυρίζουν αδιάφορα, αν ο Αλμούνια, ο Τρισέ και οι άλλοι ανθέλληνες μολυβοζμπρώχτες των Βρυξελλών δεν συναγωνίζονταν ποιος θα εκτοξεύσει εναντίον μας τη χειρότερη απειλή.

Η αλήθεια είναι ότι πολλοί αυτοαπασχολούμενοι επιβιώνουν, μόνο και μόνο επειδή φοροδιαφεύγουν και εισφοροδιαφεύγουν. Το πρόβλημα επιβίωσής τους θα αποτελέσει σοβαρότατο κοινωνικό πρόβλημα, αλλά … Αλλά σε μία χώρα, που θέλει να ανήκει στην Ε.Ε., που κάθε τρεις και λίγο θυμάται ότι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έδωσαν τα φώτα του πολιτισμού στο κόσμο και χαίρεται, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ η οικονομική επιβίωση να στηρίζεται στην παρανομία. Δεν είναι δυνατόν εν ονόματι κάποιων ομήρων να ανεχόμαστε τη λαμογιά κρατικών γιατρών, υπαλλήλων πολεοδομίας, εφοριακών, πολιτικών κλπ εγκληματιών, που θέλουν την Ελλάδα να καταβαραθρώνεται στη λίστα της παγκόσμιας αξιολόγησης της διαφθοράς και να βρίσκεται πίσω από τη Μποτσουάνα, τη Ναμίμπια και την Τουρκία. «Το παιχνίδι τέλειωσε!» μας είπε από τις Βρυξέλλες ένας άλλος μολυβοζμπρώχτης και καλά θα κάνουμε να το συνειδητοποιήσουμε.

Πηγές: Ελευθεροτυπία 18.11.09, Η Καθημερινή 08.11.09, Τα Νέα 18.11.09

Ποιές δικαστικές αποφάσεις ισχύουν;

Μεταξύ των μέτρων, που ανακοίνωσε η κυβέρνηση για την αντιμετώπιση της ερειπιώδους οικονομίας, είναι και η αύξηση του συντελεστή του ΕΤΑΚ στην εκκλησιαστική περιουσία. Αμέσως αντέδρασε η Εκκλησία της Ελλάδος, ο ισχυρότερος οικονομικός φορέας του Ελληνικού κράτους, και δήλωσε ότι είναι ΝΠΔΔ, όπως οι νομαρχίες και τα δημαρχεία, που θα πληρώνουν συντελεστή ΕΤΑΚ 1 τοις χιλίοις, και ότι η πρόθεση της κυβέρνησης αποτελεί διάκριση εις βάρος της Εκκλησίας, διότι «την τοποθετεί σε άλλη κατηγορία, να πληρώνει συντελεστή ΕΤΑΚ 3 τοις χιλίοις, όπως τα μουσεία».

Άμ’ έπος άμ’ έργον, την προηγούμενη Παρασκευή ο μητροπολίτης Ιωαννίνων Θεόκλητος ως πρόεδρος της Συνοδικής Οικονομικής Επιτροπής παρέδωσε στον υπουργό Οικονομικών μακροσκελή επιστολή, με την οποία η Εκκλησία της Ελλάδος ξεκαθαρίζει χωρίς περιστροφές ότι «έχει διευκρινιστεί κατά τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (απόφαση του 1994 Ιερές Μονές κατά Ελλάδας) ότι τα εκκλησιαστικά Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου του Νόμου 590/1977 ναι μεν είναι οργανισμοί δημοσίου δικαίου, είναι όμως παράλληλα και υποκείμενα ατομικών ελευθεριών έναντι του κράτους με αντικείμενο π.χ. τον ίσο σεβασμό της περιουσίας τους». Με αυτά τα δεδομένα η Εκκλησία θεωρεί «υποχρέωση του εθνικού νομοθέτη να σέβεται τη συνταγματική αρχή της ίσης μεταχείρισης και της ίσης προστασίας της περιουσίας κατά την επιβολή φορολογικών βαρών επί της ακίνητης περιουσίας των εκκλησιαστικών νομικών προσώπων σε σχέση με τα γενικώς ισχύοντα ως προς τη φορολογική επιβάρυνση της ακίνητης περιουσίας των ΝΠΔΔ». Συνεπώς με τις προτάσεις του Υπουργείου Οικονομικών παραβιάζεται «η Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και το Πρωτόκολλο αυτής, όπου κατοχυρώνεται ρητώς το δικαίωμα στην ιδιοκτησία».

Αν, όσα αναφέρει ο οικονομολόγος μητροπολίτης είναι σωστά, τότε ο υπουργός των Οικονομικών καλά θα κάνει να ξεχάσει τη συγκεκριμένη πρόταση. Η μεν Ελληνική Δημοκρατία δεν χρειάζεται να ζημιωθεί ηθικά με μια καταδίκη από το ΕΔΑΔ, η δε οικονομία δεν πρέπει να επιβαρυνθεί με πρόστιμο ούτε 1 Ευρώ. Επίσης δεν θεωρώ σωστό να μεμφθεί κανείς την Εκκλησία, επειδή αντιδρά στην επιπλέον φορολόγηση της όντως αμύθητης περιουσίας της, όταν η οικονομία βρίσκεται στη χειρότερη κατάσταση μετά τη μεταπολίτευση. Είναι απόλυτα φυσιολογική αντίδραση ενός φορέα της οικονομίας, όταν θίγονται τα συμφέροντά του. Το αν πρέπει ή δεν πρέπει να δείχνει η Εκκλησία κοινωνική ευαισθησία σε μια τέτοια κατάσταση, αφορά τους απολογητές της και όχι εμένα. Όμως βλέποντας την Εκκλησία να επικαλείται και να απαιτεί την εφαρμογή της παραπάνω ευνοϊκής γι’ αυτήν απόφασης του ΕΔΑΔ, αναπόφευκτα έρχονται στο μυαλό μου δύο άλλες αποφάσεις, αντίθετες στις προθέσεις και τις επιδιώξεις της.

Η πρώτη είναι η πρόσφατη απόφαση του ΕΔΑΔ για την απομάκρυνση των θρησκευτικών συμβόλων από τις αίθουσες διδασκαλίας. Το σκεπτικό του δικαστηρίου ήταν ότι «Οι μαθητές μπορεί να αισθανθούν ότι εκπαιδεύονται σ’ ένα σχολικό περιβάλλον χαρακτηρισμένο από μια συγκεκριμένη θρησκεία. Αυτό όμως που είναι ίσως ενθαρρυντικό για ορισμένους θρησκευόμενους μαθητές μπορεί να είναι συναισθηματικά ενοχλητικό για μαθητές άλλων θρησκειών ή για όσους δεν πιστεύουν» και ότι «Το κράτος είναι υποχρεωμένο να απέχει από την επιβολή, έστω και εμμέσως, θρησκευτικών πεποιθήσεων στους τόπους εκείνους όπου υπάρχουν πρόσωπα εξαρτημένα από το ίδιο ή είναι εκτεθειμένα στην εξουσία του». Έτσι το ΕΔΑΔ καταδίκασε την εναχθείσα Ιταλία και την υποχρέωσε σε καταβολή αποζημίωσης, δημιουργώντας δεδικασμένο και για τους πολίτες της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Η δεύτερη περίπτωση είναι περσινή. To ΕΔΑΔ καταδίκασε την Ελλάδα και την υποχρέωσε σε καταβολή αποζημίωσης, διότι «Η υποχρέωση του όρκου ενός πολίτη στα ποινικά δικαστήρια ή σε άλλη δημόσια ακρόαση συνιστά παραβίαση της θρησκευτικής ελευθερίας». Το δικαστήριο, λοιπόν, θεώρησε ότι ο πολίτης δεν είναι υποχρεωμένος να δηλώνει, ότι είναι άθεος ή ότι η θρησκεία του δεν του επιτρέπει να ορκιστεί, και ότι αν εξαναγκάζεται σε κάτι τέτοιο, τότε παραβιάζεται το προσωπικό του δεδομένο, που έχει σχέση με τη θρησκευτική ελευθερία. Αυτό άλλωστε ήταν και το σκεπτικό της μη αναγραφής του θρησκεύματος στις νέες ταυτότητες.

Δεν χωράει καμία απολύτως αμφιβολία ότι η απόφαση του ΕΔΑΔ, που ευνοεί την Εκκλησία, θα εφαρμοσθεί, διότι απλούστατα οι αποφάσεις των δικαστηρίων πρέπει να εφαρμόζονται. Με τις άλλες δύο αποφάσεις του ιδίου δικαστηρίου, την απομάκρυνση των θρησκευτικών συμβόλων από τα σχολεία και την κατάργηση του θρησκευτικού όρκου, τι θα πράξει η Εκκλησία της Ελλάδος; Θα εκβιάσει άραγε για τη μη εφαρμογή τους, οδηγώντας το κράτος στην καταδίκη και στην καταβολή αποζημιώσεων (όχι εις βάρος των εκκλησιαστικών ταμείων!) σε όσους προσφύγουν στο ΕΔΑΔ; Νομίζω ότι η αυτή η κυβέρνηση έχει μια μοναδική ευκαιρία να συνετίσει την Εκκλησία, να αρχίσει την αποδόμηση του θεοκρατικού καθεστώτος, να απομακρύνει τη χώρα από την ανατολίτικη κισμετολαγνεία («Δε βαρυέσαι, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει εδώ») και να μας φέρει πιο κοντά την Ευρώπη, που είναι πολύ περισσότερα από τα πολυπόθητα (και στην Εκκλησία) ταμεία της.

 

Πηγές: Βήμα της Κυριακής 08.11.09, Ελευθεροτυπία 04.11.09, Τα Νέα 04.11.09 και 06.11.09, Το Έθνος 22.02.08 και 04.11.09.