Τρομοκρατικό χτύπημα του «ΈΛΑ ΝΑ ΔΕΙΣ»

Γύρω στις 4 τα ξημερώματα της Παρασκευής (23.01.09) έκρηξη μικρής ισχύος προξένησε ελαφρές ζημιές στο Ι.Χ. του δημάρχου Κω, Γ. Κυρίτση. Το πρωτοφανές αυτό γεγονός είναι εξαιρετικά σημαντικό, δεδομένου ότι οι Κώοι είναι φιλήσυχοι σε βαθμό αφασίας. Φυσικά οι θερμοκέφαλοι δεν λείπουν ποτέ και από πουθενά και μόνο λίγη ενθάρρυνση χρειάζονται, για να δράσουν. Ακριβώς τέτοια ενθάρρυνση υπήρξε άφθονη μετά τις τελευταίες δημοτικές εκλογές, οπότε τελείωσε η μακρότατη (3 δεκαετίες) εποχή Καΐσερλη και ίσως σ’ αυτό το τέλος εποχής να βρίσκεται και η εξήγηση  των παράξενων γεγονότων της δημαρχίας Κυρίτση. Κι ο Καΐσερλης έκανε πεζόδρομους, ποδηλατόδρομους, μονόδρομους και άλλες αναπλάσεις, που αμφισβητήθηκαν έντονα, αλλά δεν δέχθηκε τόσο σφοδρή πολεμική, δεν στήθηκε από μερίδα της αντιπολίτευσης βιομηχανία ενστάσεων σε κάθε απόφαση ή ενέργεια του, οι μη ψηφοφόροι του δεν καταφέρονταν εναντίον του με τόσο πάθος και φανατισμό, ούτε είδαμε ομάδες «θιγομένων» επαγγελματιών να βιαιοπραγούν εις βάρος αιρετών, την ώρα που συνεδρίαζαν ή προσέρχονταν στο δημαρχείο.

 

Κατά την ταπεινή μου εκτίμηση η «μαχητική» αντιπολίτευση εξ αρχής φοβόταν ότι ο Κυρίτσης θα φανεί εξίσου ικανός (πολιτικά μακρόβιος) με τον Καΐσερλη και επεδίωξε να τον υπονομεύσει σε κάθε βήμα του. Δεν μπορώ να εξηγήσω διαφορετικά την έντονη για ένα διάστημα φημολογία ότι τα απορίμματα, που συγκεντρώνονταν με το πρόγραμμα ανακύκλωσης, κατέληγαν δήθεν στη χωματερή. Δεν μπορώ να εξηγήσω διαφορετικά το γεγονός ότι η τουρκική μειονότητα του νησιού εξανέστη για την επαπειλούμενη καταστροφή ενός «ιερού τόπου» από τις προγραμματισμένες ρυμοτομικές παρεμβάσεις του δήμου. Η μειονότητα, που χωρίς να δεσμεύεται από καμία διεθνή σύμβαση, έχει επιλέξει να προσδιορίζεται μόνο θρησκευτικά και όχι εθνοτικά, που έχει εξαιρετικά υψηλό επίπεδο συμβίωσης με τον υπόλοιπο πληθυσμό, εντελώς απροσδόκητα έθεσε θέμα καταπάτησης των θρησκευτικών της ελευθεριών! Ο λόγος για ένα ελεεινό χαμόσπιτο, που νοικιαζόταν μέχρι πέρισι σε ένα ταβερνίδιο και το οποίο αποτελούσε αστικής χρήσης προσάρτημα σε τζαμί, που κατέρρευσε στο σεισμό του 1933 και ουδέποτε ανοικοδομήθηκε! Εν ολίγοις, γι’ αυτό το τέμενος, ενώ δεν ενδιαφέρθηκαν εμπρόθεσμα  οι Τούρκοι, στο παρά πέντε της ανάπλασης ενδιαφέρθηκαν αντ’ αυτών κάποιοι Έλληνες. Από ευαισθησία, βεβαίως-βεβαίως!  

 

Φυσικά, η κορυφαία περίπτωση πολιτικού τυχοδιωκτισμού είναι όσα προηγήθηκαν της μετεγκατάστασης του σταθμού ταξί. Οι ταξιτζήδες αρνήθηκαν ετσιθελικά να απομακρύνουν το σταθμό τους από το υπό ανάπλαση εσωτερικό λιμάνι, κρέμασαν προσβλητικά πανό, εισέβαλαν στο δημαρχείο και διέκοψαν συνεδριάσεις, επιτέθηκαν και χειροδίκησαν με αιρετούς, για να εξαναγκαστούν τελικά σε συμμόρφωση με μία απλούστατη κίνηση των τεχνικών υπηρεσιών του δήμου. Μέχρι τότε μερίδα της αντιπολίτευσης δικαιολογούσε τους τραμπουκισμούς και την ακραία αντιδημοκρατική συμπεριφορά ως οφειλόμενα στην «αυθαιρεσία του δημάρχου».

 

Τελικά, όλα όσα καταμαρτυρούσαν οι «αγαναχτισμένοι» πολίτες και πολιτικοί δεν επαληθεύτηκαν, αφού σε δύο δημοσκοπήσεις, της GPO και της ΚΑΠΑ, ο νυν δήμαρχος κρίνεται θετικά για το έργο της παρελθούσας διετίας και επιπλέον στην πρόθεση ψήφου έχει σχεδόν διπλάσιο ποσοστό του αμέσως επόμενου υποψηφίου. Αλλά και αντίθετα να ήταν τα δημοσκοπικά ευρήματα, οι δημοτικές αρχές δεν είναι κυβερνήσεις, για να πέσουν από έλλειψη δεδηλωμένης υποστήριξης πριν το τέλος της τετραετίας.

 

Αν ο Κυρίτσης είναι ή δεν είναι «καθαρό τσανάκι» αφορά τους οικείους του. Τους δημότες αφορά το έργο του και οι καταγγελλόμενες υπερκοστολογήσεις. Η αντιπολίτευση οφείλει να ασκήσει αποτελεσματικό έλεγχο στα  οικονομικά του δήμου,  στη σκοπιμότητα των έργων, στο κλείσιμο της χωματερής και τη λειτουργία του ΧΥΤΑ, που πριν ολοκληρωθεί καλά-καλά άρχισε να έχει φθορές από θεομηνίες και ο εργολάβος να απαιτεί πρόσθετα κονδύλια και επιμήκυνση του χρόνου παράδοσης. 

 

Δυστυχώς, ο Ρωμιός αρέσκεται να κλαψουρίζει κάθε φορά, που θα δει σε τι χάλι έχουν φέρει τα ελληνικά αρχοντικά της Μικρασίας οι σημερινοί Τούρκοι κάτοχοί τους, αλλά αρνείται πεισματικά να δει φερ’ ειπείν σε τι χάλι έχει καταντήσει ο ίδιος την εξαιρετική πόλη, που μας άφησε η φασιστική Ιταλία. Οκτώ δεκαετίες μετά την ανοικοδόμηση της πόλης από τους Ιταλούς, έχουν αλλάξει τα δεδομένα τόσο στον πληθυσμό όσο και στο κυκλοφοριακό, χωρίς να έχουν γίνει όλες οι αναγκαίες ρυθμίσεις. Κάθε φορά λοιπόν, που ανοίγει συζήτηση για το δέον γενέσθαι, οι διάφορες ομάδες πίεσης αντιδρούν κρύβοντας πίσω από άλλοτε λογικοφανή και άλλοτε γελοία επιχειρήματα τη ρωμέικη ετσιθελική και αντικοινωνική αντίληψή τους. Αρκετοί δε από τους «άριστους της πόλης» (λέω και καμιά σαχλαμάρα να περνάει η ώρα) επιπροσθέτως αδυνατούν ή δεν εννοούν να ασχοληθούν με τα προβλήματα του τόπου και καπηλεύονται ο,τιδήποτε πιστεύουν ότι ευνοεί το επικοινωνιακό τους είδωλο.

Advertisements

Πολίτες και υπήκοοι

Οι Έλληνες σπανίως αντιδρούν ομαδικά -και μάλιστα αποτελεσματικά- στην εκμετάλλευση ή στην καταπάτηση δικαιωμάτων τους. Μία τέτοια εξαιρετική περίπτωση καταγράφηκε πρόσφατα στην Κατερίνη, όπου η τοπική Ομάδα Εθελοντικής Δράσης «Ο Τόπος μου» κάλεσε τους κατοίκους να μην αγοράζουν γάλα τοπικής βιομηχανίας, το οποίο είχε υψηλή τιμή. Τους πρότεινε να ακολουθήσουν ένα τρόπο διαμαρτυρίας, που έχει εφαρμοστεί από γερμανικές οργανώσεις καταναλωτών: να αφήνουν επιδεικτικά στο ταμείο του σούπερ μάρκετ το γάλα, εφόσον η τιμή του ξεπερνά το ένα ευρώ ανά λίτρο.

 

 

Η ομάδα αυτή διακίνησε μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, που ανέφερε ότι το κόστος του γάλακτος κατ’ έτος για μια τετραμελή οικογένεια στη Γερμανία ανέρχεται στα 439 ευρώ, έναντι 949 ευρώ ετησίως για την αντίστοιχη ελληνική οικογένεια! «Η διαφορά είναι 511 ευρώ! Αν υπολογίσουμε ότι στην Κατερίνη υπάρχουν 8.000 τέτοιες οικογένειες, το ποσό ξεπερνάει τα 4 εκατ. ευρώ! Με αυτά τα χρήματα θα μπορούσαμε να χτίζουμε δύο νέα σχολεία κάθε χρόνο! … Θέλαμε να δώσουμε ένα μήνυμα. Δεν είμαστε άβουλα όντα, αλλά σκεπτόμενοι και ενεργοί πολίτες. Αναμένουμε, λοιπόν, από τον υπουργό Ανάπτυξης μια σαφή απάντηση για τις παραμέτρους που διαμορφώνουν την τιμή του γάλακτος στη χώρα μας» δήλωσε ο κ. Ηλίας Τσολακίδης, ιδρυτικό μέλος της ομάδας.

 

Η κινητοποίηση ήταν ιδιαίτερα επιτυχής, αφού μέσα σε μια εβδομάδα  η συγκεκριμένη βιομηχανία υποχρεώθηκε να κατεβάσει την τιμή του λίτρου γάλακτος από 1,25 ευρώ σε 0,99 λεπτά και παράλληλα προσέφερε στους πελάτες της κουπόνι αξίας 0,25 ευρώ για όλα τα άλλα προϊόντα του σούπερ μάρκετ. Επιπλέον ένας τοπικός βουλευτής κατέθεσε ερώτηση ζητώντας από το αρμόδιο υπουργείο να γνωστοποιήσει επίσημα στοιχεία, βάσει των οποίων τεκμηριώνεται η διαμόρφωση της τιμής του φρέσκου γάλακτος στη χώρα μας, πρακτική που εφαρμόζεται σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

 

Συγχαρητήρια στους Κατερινιώτες! Τέτοιες συστηματικές, στοχευμένες κι επιτυχείς δράσεις πρέπει να γίνονται γνωστές, για να αποτελούν αντίβαρο στη ρωμέικη νοοτροπία «Εγώ θα αλλάξω τον κόσμο;». Νοοτροπία, που οφείλεται είτε σε ραγιαδισμό είτε σε ωχαδερφισμό και που έχει μετατρέψει τους μεν πολίτες σε υπηκόους την δε Ελλάδα σε Ελλαδιστάν διοικούμενο από ασήμαντους, τυχοδιώκτες και αδίστακτους.

Θα κατεβάσουν το στρατό στους δρόμους;

Σύμφωνα με έγγραφο που κατέθεσε σήμερα στη Βουλή ο Αλέκος Αλαβάνος, οι υπηρεσίες του Γενικού Επιτελείου Στρατού προκηρύσσουν ανοικτό διαγωνισμό για την προμήθεια υλικών στα οποία περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων μη βαλλιστικές ασπίδες προστασίας προσώπου, γκλομπς, χειροβομβίδες κρότου – λάμψης και χειροβομβίδες ουσιών ελέγχου πλήθους!!!!

 

Τι συμβαίνει εδώ; Γίνονται ή αναμένεται να γίνουν διαδηλώσεις στρατευμένων εντός των στρατοπέδων και πρέπει να εξοπλιστούν κατάλληλα οι ΑΜίτες για την αντιμετώπισή τους; Ακόμα δεν άρχισε καλά-καλά το νέο οικονομικό έτος και η αστυνομία πρόλαβε να αδειάσει τους σχετικούς κωδικούς του προϋπολογισμού της με αποτέλεσμα να αγγαρέψουν το ΓΕΣ να φορτωθεί την προμήθεια για λογαριασμό της ΕΛΑΣ; Φοβούνται ότι οι τρομοκρατικές οργανώσεις θα επιχειρήσουν νέες λεηλασίες των στρατιωτικών αποθηκών και αποφάσισαν να αφήσουν τα πολεμικά τυφέκια και να τους αποκρούσουν με γκλομπς και «χειροβομβίδες ουσιών ελέγχου πλήθους»; Φοβούνται ότι αιφνιδίως και αναιτίως θα καταβαραθρωθεί ο στρατός από την 7η θέση επί συνόλου 48 αξιολογηθέντων και ισχυρές ομάδες επικίνδυνων διαδηλωτών θα αρχίσουν να εισβάλλουν στα ανά τη χώρα στρατόπεδα; Μήπως αυτή η 7η θέση είναι ανυπόφορη από πολιτικούς (στον πάτο της αξιολόγησης) και αστυνομικούς (χαμηλή εκτίμηση) και αποφάσισαν να συμπαρασύρουν και το στρατό στον πάτο βγάζοντας τον ξανά στους δρόμους; Μήπως το πολιτικό κατεστημένο έκρινε ότι η αστυνομία από μόνη της είναι ανεπαρκής ως στρατός κατοχής; Μήπως κάτι σοβαρό έρχεται στα ελληνοτουρκικά και ο στρατός ετοιμάζεται να ξεχάσει τις εξωτερικές απειλές και να αντιμετωπίσει «εσωτερικές απειλές», ώστε το πολιτικό κατεστημένο να φορτώσει στην ταραγμένη παλιο-κοινωνία την ευθύνη για τα επερχόμενα (ή προαποφασισμένα;) στα ελληνοτουρκικά; Μήπως πάλι η θρυληθείσα «επανίδρυση του κράτους» (τι θυμάμαι ώρες-ώρες!) αναφερόταν σε κάποια κρατική μορφή προ της μεταπολίτευσης; Μήπως μια γενικευμένη αναταραχή είναι η συνταγή πολιτικής επιβίωσης της κυβέρνησης;

 

Εδώ θάμαστε να υποστούμε δούμε την απάντηση.

Καλώς τα (ξανα)δεχτήκαμε

Δεν πέρασαν 24 ώρες από την ανάρτησή μου για το χάλι της αστυνομίας κι ένας φρουρός έπεσε βαριά τραυματισμένος από πυρά αγνώστων. Αυτό έγινε μετά το φόνο του 15χρονου μαθητή, οπότε η αστυνομία είχε βρεθεί στριμωγμένη στη γωνία με την κοινωνία απέναντί της, είχε αρχίσει έντονη συζήτηση για το ανεπαρκές της εκπαίδευσης και την έλλειψη ψυχολογικής αξιολόγησης των ένοπλων αστυνομικών, για τα μέσα αντιμετώπισης διαδηλώσεων και δημοσίων συναθροίσεων, για τη διατήρηση ή μη του πανεπιστημιακού ασύλου και γενικά για την όλη λειτουργία της αστυνομίας μέσα σε μια δημοκρατική κοινωνία. Η σχεδόν δολοφονία ενός νεαρού –σχεδόν βιοπαλαιστού- αστυνομικού αυτομάτως εξασφαλίζει στην αστυνομία κοινωνική συμπάθεια και θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι ακριβώς γι’ αυτό η ίδια η αστυνομία οργάνωσε προβοκάτσια. Όμως κάτι τέτοια λέγαμε και παλαιότερα, όταν δρούσε η 17Ν, και τελικά αποδείχθηκε ότι δεν ήταν έτσι. Λογικά και με βάση τα ανακοινούμενα ευρήματα πρέπει να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο προβοκάτσιας και να θεωρήσουμε ότι πρόκειται για τρομοκρατική ενέργεια.

 

Μόνο που η τρομοκρατία δεν αναφύεται χωρίς αφορμή ούτε ευδοκιμεί χωρίς πρόσφορο έδαφος και τόσο η αφορμή όσο και το πρόσφορο έδαφος προεσεφέρθησαν από τη φυσική και πολιτική ηγεσία μετά το φόνο του μαθητή από έναν χαμηλόβαθμο, ελεγχόμενης ψυχικής σταθερότητας και όχι ακριβώς αστυνομικό. Φυσικά ο πυρήνας των τρομοκρατών προϋπήρχε και καραδοκούσε για την κατάλληλη αφορμή, που θα έδινε στο πλήγμα του μια επίφαση κοινωνικής δράσης. Αυτή ακριβώς η επίφαση δόθηκε από την πολιτική κυρίως ηγεσία με την αλλοπρόσαλλη αντιμετώπιση των ταραχών του περασμένου μήνα και με τις ετεροβαρείς δηλώσεις κυβερνητικών παραγόντων, που χαρακτήριζαν «ατυχές/θλιβερό/τραγικό περιστατικό» το φόνο του μαθητή ζητώντας ταυτόχρονα «να μη χάσει τη δουλειά του» ο ανεξέλεγκτος από τη διοίκηση πιστολέρο. Αυτήν ακριβώς την επίφαση ενισχύουν οι πρόσθετες εκτός μέτρου δηλώσεις στελεχών της ίδιας κυβέρνησης ότι τα πυρά των τρομοκρατών δεν στόχευαν τον αστυνομικό, αλλά την ίδια τη δημοκρατία. Προφανώς οι πολιτικοί μας δεν διδάχθηκαν τίποτα από την περίοδο της 17Ν, οπότε με τις πράξεις και τις παραλείψεις τους είχαν συμβάλει στην αποστασιοποίηση της κοινωνίας από την αστυνομία, που θρηνούσε νεκρούς από τρομοκρατικά πλήγματα. Το λιγότερο, που μπορεί να πει κανείς είναι ότι συνιστά σοβαρότατο ατόπημα η επίσημη πολιτική άποψη ότι πλήττεται η δημοκρατία με την απόπειρα δολοφονίας από τρομοκράτες ενός αστυνομικού εν υπηρεσία, ενώ -κατά προφανή αντιδιαστολή- η δημοκρατία δεν διατρέχει κανέναν απολύτως κίνδυνο, όταν αστυνομικοί περιφρονώντας ρητές διαταγές και νόμους σκοτώνουν απρόκλητα και σε τακτά χρονικά διαστήματα άοπλους ανήλικους!

 

Μ’ αυτά και μ’ άλλα πολλά οι πολιτικοί μας, που τόσο πολύ αρέσκονται να πέφτουν συχνά-πυκνά από τα σύννεφα, έχουν κατορθώσει να φέρουν εαυτούς στην τελευταία θέση αξιολόγησης των θεσμών από την κοινωνία. Αυτό θα ήταν απλώς κλαδικό πρόβλημα των πολιτικών, όμως δυστυχώς για τη χώρα, οι πράξεις και οι παραλείψεις των πολιτικών δίνουν την επίφαση κοινωνικού αγώνα σε διάφορα άτομα του κοινωνικού περιθωρίου με σαφώς εγκληματικά ένστικτα και πάνω απ΄ όλα οι πολιτικοί με τις πράξεις και τις παραλείψεις τους ευθύνονται για τα θύματα των τρομοκρατών.

Οι αστυνομικοί μηνύουν … το κράτος!

Η Ένωση Αστυνομικών Αττικής κατήγγειλε τραυματισμούς εκατοντάδων αστυνομικών τον περασμένο Δεκέμβριο εξαιτίας του «δόγματος απόλυτης ανοχής» που εφαρμόζει η πολιτική και φυσική ηγεσία. Τόνισε δε σε ανακοίνωσή της: «Είμαστε υποχρεωμένοι, για τη διασφάλιση των συναδέλφων μας, να προσφύγουμε με κάθε νόμιμο τρόπο. Και σε απλά ελληνικά την προσεχή εβδομάδα θα κατατεθεί μήνυση κατά παντός υπευθύνου για εγκληματική έκθεση σε κίνδυνο ζωής εργαζομένων αστυνομικών και θα ακολουθήσουν αγωγές σε βάρος όσων προκύψουν ευθύνες. Καλούμε την κυβέρνηση και τα πολιτικά κόμματα επιτέλους να πάρουν ξεκάθαρη θέση στο τι Αστυνομία θέλουν!!!». Οι συνδικαλιστές των αστυνομικών πιθανώς να έχουν δίκιο, πιθανώς και να αποδειχθεί ότι έχουν δίκιο και -τέλος- πιθανώς να το βρουν το δίκιο τους. Ασφαλώς όμως αυτή είναι μία καλή ευκαιρία να δούμε ξεκάθαρα τα τρία συστατικά μέρη της ΕΛΑΣ. Το ένα είναι οι χαμηλόβαθμοι αστυνομικοί, αυτοί που έχουν το δικαίωμα του συνδικαλίζεσθαι, όπως όλοι οι εργαζόμενοι. Εν προκειμένω αυτοί στρέφονται νομικά άμεσα κατά του δεύτερου συστατικού μέρους, της μη συνδικαλιζόμενης φυσικής ηγεσίας (των αξιωματικών), και έμμεσα κατά του τρίτου συστατικού μέρους της ΕΛΑΣ, της πολιτικής ηγεσίας.

 

Τουλάχιστον τις 4 μεταπολιτευτικές δεκαετίες είναι δεδομένη η έξωθεν κακή μαρτυρία της ΕΛΑΣ και πρέπει να την επιμερίσουμε στα τρία συστατικά μέρη της, για να αποδώσουμε «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι». Δυστυχώς και τα τρία μέρη ευθύνονται για την κακή εικόνα της, και τα τρία μέρη ευθύνονται για την αναποτελεσματικότητά της, και τα τρία μέρη ευθύνονται για τη βεβαιότητα του πολίτη ότι η αστυνομία δεν θα τον προστατέψει, αν χρειαστεί.

 

Οι χαμηλόβαθμοι συνδικαλιζόμενοι αστυνομικοί σε κάθε περίπτωση ρίχνουν το φταίξιμο για οποιοδήποτε συμβάν στους ανωτέρους τους και, είτε ως ανεπαρκείς εμπλεκόμενοι είτε ως δράστες, ποτέ δεν ζητούν συγγνώμη από τους οικείους των θυμάτων και την κοινωνία για τις κατά κανόνα εγκληματικές πράξεις ή παραλείψεις τους. Δεν ζήτησαν συγγνώμη, όταν «δικοί τους» άνθρωποι ξέχασαν να βάλουν χειροπέδες σε συλληφθέν πρεζόνι (οι κακές γλώσσες λένε ότι δεν θάχανε ξεχάσει τις χειροπέδες, αν είχαν συλλάβει μαθητή ή συνταξιούχο), που τους έκλεψε υπηρεσιακό περίστροφο εκτεθειμένο στην κοινή θέα, υπό την απειλή του όπλου τους πήρε το περιπολικό, καταδιωκόμενο εγκατέλειψε το πρώτο και έκλεψε δεύτερο (!!!) περιπολικό και τελικά σκότωσε τον οδηγό αστικού λεωφορείου με το όπλο, που είχε αρχικά παραπεταμένο ο αστυνομικός. Δεν ζήτησαν συγγνώμη ούτε όταν ένας άλλος «δικός τους» άνθρωπος αγνόησε όλες τις διαταγές που του δόθηκαν, έκανε όλους τους χειρισμούς που απαγορεύεται να κάνει και τελικά σκότωσε έναν μαθητή, πυροδοτώντας εξεγέρσεις στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στην Ασία και στην Αμερική!!!

 

Η φυσική ηγεσία της αστυνομίας, ευθύνεται για συνεχείς εσφαλμένες δηλώσεις, εκτιμήσεις και ενέργειες. Κάποιος στρατηγός είχε δηλώσει ότι η σύλληψη του Πάσσαρη ήταν ζήτημα τιμής για την ΕΛΑΣ, αλλά ο Πάσσαρης επέλεξε να προσβάλει την τιμή και την υπόληψη της ΕΛΑΣ συλλαμβανόμενος από Ρουμάνους αστυνομικούς. Στην πρόσφατη επίθεση με Καλάσνικοφ κατά λεωφορείου με διμοιρία των ΜΑΤ η Κρατική Ασφάλεια και η Αντιτρομοκρατική έριζαν για την αρμοδιότητα επί πολλές ώρες, με αποτέλεσμα η αυτοψία στο χώρο να αρχίσει ύστερα από 10 ολόκληρες ώρες (!!!), να μην ολοκληρωθεί αυθημερόν και να συνεχιστεί την επομένη. Η φυσική ηγεσία της ΕΛΑΣ ευθύνεται για την αδιάφορη και συχνά προκλητική συμπεριφορά των κάθε βαθμού αστυνομικών στην καθημερινή τους επαφή με τους πολίτες. Η φυσική ηγεσία της ΕΛΑΣ ευθύνεται για τους αστυνομικούς, που κυκλοφορούν ασκεπείς και ξεκούμπωτοι σαν κακοντυμένοι σεκιουριτάδες ή σαν φαντάρια «απολύομαι και τρελαίνομαι». Η φυσική ηγεσία της ΕΛΑΣ ευθύνεται για αρνητική εικόνα, που αποκομίζει ο πολίτης στην πρώτη επαφή του με την αστυνομία.

 

Η πολιτική ηγεσία ευθύνεται άμεσα για τα σημαντικότερα προβλήματα της αστυνομίας και έμμεσα για όλα τα σφάλματα, αστοχίες, πράξεις και παραλείψεις, όλων των ένστολων. Πολιτική φάμπρικα είναι οι ειδικοί φρουροί, που σε τελική ανάλυση είναι αστυνομικοί μειωμένης εκπαίδευσης και οι οποίοι κάποια στιγμή θα εξομοιωθούν πλήρως με τους «κανονικούς» αστυνομικούς. Πολιτική είναι η ευθύνη για τη λειψανδρία αστυνομικών στους δρόμους, επειδή στέλνονται να κάνουν τους φουσκωτούς ή τους χαμάληδες πολυτελείας σε πολιτικούς, επιχειρηματίες και δημοσιογράφους. Πολιτική είναι η ευθύνη για την ανεξέλεγκτη χορήγηση όπλων σε όλους ανεξαιρέτως τους αστυνομικούς, οι δε δηλώσεις για μελετώμενη ψυχολογική αξιολόγηση των αστυνομικών είναι άνευ ουσίας. Πολιτική είναι η ευθύνη για τη διαιώνιση του προβλήματος των Εξαρχείων, επειδή σε μια κυρίαρχη δημοκρατία δεν νοείται περιοχή μη υποκείμενη στη νομοθεσία. Πολιτική είναι η ευθύνη για την πυρπόληση των πόλεων κάθε φορά, που διαλύεται μια μεγάλη διαδήλωση, επειδή οι διαμαρτυρόμενοι ανάβουν φωτιές για να εξουδετερώσουν τα δακρυγόνα. Πολιτική είναι η ευθύνη για την εμμονή στη μαζική χρήση δακρυγόνων, ενώ άλλες ευρωπαϊκές αστυνομίες χρησιμοποιούν άλλα πιο ήπια και ταυτόχρονα πιο αποτελεσματικά μέσα (π.χ. το άγνωστο στο Ελλαδιστάν κανονάκι νερού). Πολιτική είναι η ευθύνη για τη διοικητική και δικαστική συγκάλυψη κάθε εκτροπής από τη νομιμότητα των αστυνομικών οργάνων, που αναγκάζει τα θύματα της αστυνομικής βίας να προσφεύγουν στο ΕΔΑΔ. Πολιτική είναι η ευθύνη για την εμπέδωση του ακαταδίωκτου οποιασδήποτε αυθαιρεσίας σε όλες τις βαθμίδες των ενστόλων, αφού οι αποφάσεις του ΕΔΑΔ αγνοούνται συστηματικά από τη διαρκώς καταδικαζόμενη Ελλάδα, ενώ ο υπουργός δικαιοσύνης από το βήμα της Βουλής των Ελλήνων είπε (προφανώς για να τον ακούσουν οι λειτουργοί της Δικαιοσύνης) ότι «δεν πρέπει να χάσει τη δουλειά του» ο Επαμεινώνδας Κορκονέας, ο ανεξέλεγκτος από τη διοίκηση φονιάς του 15χρονου μαθητή. Πολιτική είναι η ευθύνη για τη συνολική εικόνα της αστυνομίας, που θυμίζει ανεξέλεγκτο στράτευμα κατοχής και που υποχρεώνει ομάδες ακτιβιστών δικηγόρων να αναλαμβάνουν δράση προσήκουσα σε αφρικανικές ή ασιατικές «δημοκρατίες».

 

Αν δεν είχε φτάσει η χώρα μας το επίπεδο των πιο υπανάπτυκτων χωρών του πλανήτη, θα μπορούσε να είναι ελπιδοφόρα η μήνυση των αστυνομικών κατά των προϊσταμένων τους. Όμως κατά πάσα πιθανότητα θα γίνει το σύνηθες παζάρι και η μήνυση θα αποσυρθεί έναντι κάποιων κλαδικών ανταλλαγμάτων, ενώ συνολικά οι αστυνομικοί θα συνεχίσουν την ίδια συμπεριφορά στρατεύματος κατοχής. Αφού δεν διδάχθηκαν τίποτα από την περίοδο της 17Ν, όταν μόνοι τους θρηνούσαν τους νεκρούς τους, ενώ η πλειοψηφία του λαού το θεωρούσε ξένο πρόβλημα, δεν βλέπω λόγους αισιοδοξίας. Δεν μπορεί να υπάρξει αισιοδοξία βελτίωσης, όταν η ηγεσία της αστυνομίας, η δικαιοσύνη και η πολιτεία είναι «σαν να κλείνουν το μάτι σε κάθε αστυνομικό που θα ξυλοκοπήσει έναν νεαρό, θα βασανίσει έναν κρατούμενο ή θα τραβήξει το όπλο του και θα σκοτώσει έναν δεκαπεντάχρονο». Μόνο ως στράτευμα κατοχής μπορεί να θεωρείται η αστυνομία, όταν αστυνομικός δράστης κακοποίησης πολίτη, για την οποία το ΕΔΔΑ καταδίκασε την Ελλάδα, θεωρείται αργότερα από ελληνικό δικαστήριο όχι υπότροπος, αλλά έχων «πρότερο έντιμο βίο»!!!

2009: Έτος Δαρβίνου

Ο Κάρολος Ροβέρτος Δαρβίνος (Charles Robert Darwin) γεννήθηκε στο Σρούσμπερυ της Αγγλίας στις 12 Φεβρουαρίου 1809 και φέτος συμπληρώνονται 200 χρόνια από τη γέννησή του. Με αυτήν την αφορμή το έτος 2009 κηρύχθηκε «Έτος Δαρβίνου» και το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου έχει ήδη οργανώσει μια εντυπωσιακή έκθεση για τον Δαρβίνο και το έργο του.

 

 

Ο Δαρβίνος την εποχή, που δημοσίευσε τη θεωρία της φυσικής επιλογής
Ο Δαρβίνος την εποχή, που δημοσίευσε τη θεωρία της φυσικής επιλογής

Ο Δαρβίνος σπούδασε πρώτα ιατρική και μετά θεολογία στο πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, όπου ανέπτυξε μεγάλο ενδιαφέρον για τη φυσική ιστορία. Στη συνέχεια έκανε ένα πενταετές ταξίδι με το πλοίο Beagle και η έκδοση του ημερολογίου του για το ταξίδι τον έκανε πολύ γνωστό ως συγγραφέα και γεωλόγο. Παράλληλα οι παρατηρήσεις του στην βιολογία τον οδήγησαν το 1838 στην ανάπτυξη της διάσημης πλέον θεωρίας για τη φυσική επιλογή. Επειδή πολλοί άλλοι πριν από αυτόν είχαν τιμωρηθεί αυστηρά από το θρησκευτικό κατεστημένο για ανάλογες «αιρετικές» ιδέες, συνέχισε τις έρευνες του μιλώντας μόνο στους πιο στενούς του φίλους, μέχρι να συγκεντρώσει τις αναγκαίες επιστημονικές αποδείξεις. Όμως το 1858 έμαθε ότι ο Άλφρεντ Ράσελ Γουάλας είχε αναπτύξει μια παρόμοια θεωρία και αναγκάστηκε να δημοσιοποιήσει πρόωρα τη δική του. Η δημοσιοποίησή της τον έκανε παγκόσμια διάσημο και του χάρισε μια περίοπτη θέση στην ιστορία, αυτήν του θεμελιωτή της θεωρίας της εξέλιξης μέσω της φυσικής επιλογής.

 

Η θεωρία της εξέλιξης αποτελεί σήμερα αναπόσπαστο μέρος της βιολογίας, αλλά η αντίδραση του εν Ελλάδι θρησκευτικού κατεστημένου συνεχίζει να απαγορεύει τη διδασκαλία της στα δημόσια σχολεία. Το κατεστημένο αυτό εμμένει στην εξόφθαλμα συμβολική (στην καλύτερη περίπτωση) θεωρία ενός θεού, που «πλάθω-πλάθω κουλουράκια με τα δυό μου τα χεράκια» κατασκεύασε ιδιοχείρως (αν και άϋλος ο ίδιος) τον άνθρωπο. Ο παραλογισμός αυτής της εμμονής σε λέξη προς λέξη αποδοχή του σχετικού ιερού κειμένου προκύπτει ταλιμπανικά ακραίος, όταν άλλα ιερά κείμενα δεν γίνονται κατά λέξη αποδεκτά, αλλά ερμηνεύονται διαφορετικά.