Καλώς τα (ξανα)δεχτήκαμε

Δεν πέρασαν 24 ώρες από την ανάρτησή μου για το χάλι της αστυνομίας κι ένας φρουρός έπεσε βαριά τραυματισμένος από πυρά αγνώστων. Αυτό έγινε μετά το φόνο του 15χρονου μαθητή, οπότε η αστυνομία είχε βρεθεί στριμωγμένη στη γωνία με την κοινωνία απέναντί της, είχε αρχίσει έντονη συζήτηση για το ανεπαρκές της εκπαίδευσης και την έλλειψη ψυχολογικής αξιολόγησης των ένοπλων αστυνομικών, για τα μέσα αντιμετώπισης διαδηλώσεων και δημοσίων συναθροίσεων, για τη διατήρηση ή μη του πανεπιστημιακού ασύλου και γενικά για την όλη λειτουργία της αστυνομίας μέσα σε μια δημοκρατική κοινωνία. Η σχεδόν δολοφονία ενός νεαρού –σχεδόν βιοπαλαιστού- αστυνομικού αυτομάτως εξασφαλίζει στην αστυνομία κοινωνική συμπάθεια και θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι ακριβώς γι’ αυτό η ίδια η αστυνομία οργάνωσε προβοκάτσια. Όμως κάτι τέτοια λέγαμε και παλαιότερα, όταν δρούσε η 17Ν, και τελικά αποδείχθηκε ότι δεν ήταν έτσι. Λογικά και με βάση τα ανακοινούμενα ευρήματα πρέπει να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο προβοκάτσιας και να θεωρήσουμε ότι πρόκειται για τρομοκρατική ενέργεια.

 

Μόνο που η τρομοκρατία δεν αναφύεται χωρίς αφορμή ούτε ευδοκιμεί χωρίς πρόσφορο έδαφος και τόσο η αφορμή όσο και το πρόσφορο έδαφος προεσεφέρθησαν από τη φυσική και πολιτική ηγεσία μετά το φόνο του μαθητή από έναν χαμηλόβαθμο, ελεγχόμενης ψυχικής σταθερότητας και όχι ακριβώς αστυνομικό. Φυσικά ο πυρήνας των τρομοκρατών προϋπήρχε και καραδοκούσε για την κατάλληλη αφορμή, που θα έδινε στο πλήγμα του μια επίφαση κοινωνικής δράσης. Αυτή ακριβώς η επίφαση δόθηκε από την πολιτική κυρίως ηγεσία με την αλλοπρόσαλλη αντιμετώπιση των ταραχών του περασμένου μήνα και με τις ετεροβαρείς δηλώσεις κυβερνητικών παραγόντων, που χαρακτήριζαν «ατυχές/θλιβερό/τραγικό περιστατικό» το φόνο του μαθητή ζητώντας ταυτόχρονα «να μη χάσει τη δουλειά του» ο ανεξέλεγκτος από τη διοίκηση πιστολέρο. Αυτήν ακριβώς την επίφαση ενισχύουν οι πρόσθετες εκτός μέτρου δηλώσεις στελεχών της ίδιας κυβέρνησης ότι τα πυρά των τρομοκρατών δεν στόχευαν τον αστυνομικό, αλλά την ίδια τη δημοκρατία. Προφανώς οι πολιτικοί μας δεν διδάχθηκαν τίποτα από την περίοδο της 17Ν, οπότε με τις πράξεις και τις παραλείψεις τους είχαν συμβάλει στην αποστασιοποίηση της κοινωνίας από την αστυνομία, που θρηνούσε νεκρούς από τρομοκρατικά πλήγματα. Το λιγότερο, που μπορεί να πει κανείς είναι ότι συνιστά σοβαρότατο ατόπημα η επίσημη πολιτική άποψη ότι πλήττεται η δημοκρατία με την απόπειρα δολοφονίας από τρομοκράτες ενός αστυνομικού εν υπηρεσία, ενώ -κατά προφανή αντιδιαστολή- η δημοκρατία δεν διατρέχει κανέναν απολύτως κίνδυνο, όταν αστυνομικοί περιφρονώντας ρητές διαταγές και νόμους σκοτώνουν απρόκλητα και σε τακτά χρονικά διαστήματα άοπλους ανήλικους!

 

Μ’ αυτά και μ’ άλλα πολλά οι πολιτικοί μας, που τόσο πολύ αρέσκονται να πέφτουν συχνά-πυκνά από τα σύννεφα, έχουν κατορθώσει να φέρουν εαυτούς στην τελευταία θέση αξιολόγησης των θεσμών από την κοινωνία. Αυτό θα ήταν απλώς κλαδικό πρόβλημα των πολιτικών, όμως δυστυχώς για τη χώρα, οι πράξεις και οι παραλείψεις των πολιτικών δίνουν την επίφαση κοινωνικού αγώνα σε διάφορα άτομα του κοινωνικού περιθωρίου με σαφώς εγκληματικά ένστικτα και πάνω απ΄ όλα οι πολιτικοί με τις πράξεις και τις παραλείψεις τους ευθύνονται για τα θύματα των τρομοκρατών.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s