Τρομοκράτες, αλλά ποιοί; (2)

Στην προηγούμενη ανάρτηση ασχολήθηκα με τη ψυχική υγεία και τη σκοπευτική ικανότητα των αστυνομικών καθώς και με την τήρηση από αυτούς των νομοθετημένων κανόνων εμπλοκής. Εκτός από την οπλοχρησία των εν υπηρεσία ατυνομικών έχουμε και την ιδιαιτερότητα της οπλοχρησίας από αστυνομικούς εκτός υπηρεσίας.

Στις 10 Φεβρουαρίου συνελήφθη αστυνομικός, που ευρισκόμενος εκτός υπηρεσίας πυροβόλησε στον αέρα  άσκοπα. Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι κάποιο αυτοκίνητο έσπασε τον καθρέφτη του δικού του, το καταδίωξε, το πρόφτασε, ζήτησε εξηγήσεις και αισθανόμενος ότι απειλείται από τους τρεις επιβαίνοντες πυροβόλησε προς εκφοβισμό. Λογική μεν η σύλληψή του, αλλά η ευαισθησία της υπηρεσίας του μάλλον πρέπει να αποδοθεί στο θόρυβο από το προ 6 ημερών αιματηρό περιστατικό στην πρεσβευτική κατοικία. Πώς αλλιώς να ερμηνευθεί η αστραπιαία εφαρμογή των κανονισμών, όταν μέχρι πρότινος ίσχυε το δόγμα «αν δεν υπάρχει βίντεο, δεν υπάρχει ξυλοδαρμός»; Το καίριο ερώτημα εν προκειμένω είναι γιατί καταφεύγουν σε οπλοχρησία, εκεί που οι απλοί πολίτες καταφεύγουν στη χριστοπαναγία, άντε και σε καμιά σφαλιάρα; Τι αυξάνει τόσο δραματικά τη βαρύτητα ενός ασήμαντου περιστατικού μεταξύ πολιτών, όταν ένας εμπλεκόμενος είναι αστυνομικός;

Πέρυσι στη Θεσσαλονίκη αστυνομικοί συνέλαβαν ένα πρεζόνι και το επιβίβασαν στο περιπολικό, όπου ήταν εκτεθειμένο στην κοινή θέα το υπηρεσιακό όπλο του οδηγού. Το πρεζόνι άρπαξε το όπλο, έκλεψε το περιπολικό, έγινε καταδίωξη, εγκατέλειψε το περιπολικό και έκλεψε δεύτερο περιπολικό. Η καταδίωξη συνεχίστηκε, το πρεζόνι κατέλαβε αστικό λεωφορείο και σκότωσε τον οδηγό με το υπηρεσιακό όπλο του αστυνομικού. Στην Αθήνα ένας αστυνομικός έφευγε σε άδεια, άφησε το όπλο του στο Τμήμα προς φύλαξη και οι συνάδελφοί του το «φύλαξαν» τοποθετώντας το σε κάποιο ανασφάλιστο συρτάρι. Εκεί το εντόπισε ένας τρόφιμος ψυχιατρείου, που βρέθηκε στο Τμήμα, και το άρπαξε. Κάποιος συγγενής επισκέφθηκε στο ίδρυμα τον ψυχασθενή, ο οποίος του επέδειξε το λάφυρο. Έτσι το συγκεκριμένο υπηρεσιακό επεστράφη στο Τμήμα. Αυτόν το μήνα ένας αστυνομικός στάθμευσε έξω από τράπεζα, όπου δρούσε η «συμμορία με τα λάστιχα» η οποία και του ξεφούσκωσε τα δικά του. Όταν αυτός αντελήφθη το πρόβλημα, βγήκε από το αυτοκίνητο αφήνοντας το παράθυρο ανοιχτό, με αποτέλεσμα η συμμορία να του κλέψει ένα τσαντάκι. Εκεί μέσα εκτός από ατομικά έγγραφα και χρήματα ο αστυνομικός είχε και το υπηρεσιακό του όπλο και 14 φυσίγγια. 

Δεν καταλαβαίνω, γιατί οι αστυνομικοί δεν έχουν ζωσμένο το υπηρεσιακό τους όπλο, αλλά το παρατάνε δεξιά κι αριστερά, μέσα ή έξω από τσαντάκια. Αν δεν έχουν υπηρεσία και δεν θέλουν να το έχουν πάνω τους, γιατί δεν το μεταφέρουν στο χώρο αποσκευών του αυτοκινήτου τους; Για τους αδειούχους γιατί δεν προβλέπεται κάποιος ασφαλής χώρος στο Τμήμα, όπου υπηρετούν; Κάποτε λέγαμε ότι εκεί, που σταματά η λογική, αρχίζει ο Στρατός, αλλά προφανώς δεν είχαμε συνειδητοποιήσει τι εστί Αστυνομία. 

Μεγάλο ενδιαφέρον έχουν και όσα προηγήθηκαν του περιστατικού έξω από την πρεσβευτική κατοικία. Από τα αρχεία των Αμερικανών, τα οποία ουδείς μέχρι στιγμής αμφισβητεί, προκύπτει ότι στις 7 Φεβρουαρίου, 20 Απριλίου και 17 Ιουλίου 2007 οι υπεύθυνοι ασφαλείας του πρέσβη είχαν ενημερώσει τον διοικητή του δράστη. Συγκεκριμένα είχαν αναφέρει ότι ο δράστης έδειχνε σημάδια έντονης φοβίας, είχε απειλήσει με το όπλο συνάδελφό του, φοβόταν τους πάντες γύρω του, είχε ουρήσει μέσα στη σκοπιά και γενικά παρουσίαζε εικόνα διαταραγμένου ανθρώπου. Ο διοικητής τον απέσυρε για λίγο και αργότερα τον επανέφερε στη φύλαξη του πρέσβη λόγω έλλειψης προσωπικού. Τόσο η ψυχική διαταραχή του αστυνομικού όσο και οι διαμαρτυρίες των Αμερικανών φέρονται επισήμως να μην τέθηκαν υπ’ όψιν της ιεραρχίας.  Η φυσική ηγεσία λοιπόν της Αστυνομίας με τις δηλώσεις και τις επιβληθείσες διαθεσιμότητες πιστοποίησε την ύπαρξη ενός καπετανάτου στο κέντρο της Αθήνας και μάλιστα σε ιδιαίτερα νευραλγική περιοχή. Αν όντως ένας διοικητής Τμήματος έχει τέτοια αυτονομία, ώστε να «πνίγει» μια τόσο σοβαρή καταγγελία, τόσο σημαντικών ανθρώπων για έναν τόσο σοβαρό λόγο, μερικές εκατοντάδες μέτρα από τη Βουλή των Ελλήνων, μόνο τρόμο μπορεί να προκαλεί η σκέψη τι μπορεί να κάνει με μία ανάλογη καταγγελία, λιγότερο σημαντικών ανθρώπων, λίγο έξω από το κέντρο. 
 
Για τη βιούμενη από τους πολίτες χωροταξική εξάρθρωση της Αστυνομίας αποκλειστικά υπεύθυνη είναι η πολιτική ηγεσία. Το πιστοποίησε η δήλωση του αρμόδιου υφυπουργού ότι σχεδιάζει την κατάργηση του Προεδρικού Διατάγματος, που αφορά τις μεταθέσεις αξιωματικών και κυρίως σε τμήματα που … στερούνται βαθμοφόρων αστυνομικών (!), από άλλα τμήματα που … είναι υπεράριθμα σε αξιωματικούς(!!). Ο υφυπουργός δήλωσε ακομη ότι θα καταργήσει και τα Τμήματα της περιφέρειας, που «το προσωπικό τους σήμερα επαρκεί μόνο για τη φύλαξη του κτιρίου». Αφού λοιπόν αυτά τα Τμήματα έχουν προσωπικό ανεπαρκές για την αστυνόμευση της περιοχής ευθύνης τους και συνεπώς δεν μπορούν να ανταποκριθούν στην πρωταρχική αποστολή τους, για ποιό λόγο δημιουργήθηκαν;
 
Οι βαρύτατες και αποκλειστικές ευθύνες της πολιτικής ηγεσίας για την όλη κατάσταση της Αστυνομίας φαίνονται και από κάτι ακόμη. Τέσσερις δεκαετίες μετά τη μεταπολίτευση οι κανόνες για τη διάλυση μιας συγκέντρωσης, που έχει κριθεί παράνομη, καθορίζονται από Βασιλικό Διάταγμα, που με τη σειρά του βασίζεται στο επίσης χουντικό Ν.Δ.794/1971. Σύμφωνα με την Εθνική Επιτροπή Δικαιωμάτων του Ανθρώπου αυτά τα νομοθετήματα έρχονται σε ευθεία αντίθεση με το ισχύον Σύνταγμα και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Παράλληλα ο Συνήγορος του Πολίτη έχει ζητήσει κατ΄ επανάληψη να εκδοθεί εκτελεστικός νόμος με βάση το ισχύον Σύνταγμα για τη δημοκρατική ρύθμιση του δικαιώματος του συνέρχεσθαι σε αντικατάσταση της εφαρμοζόμενης χουντικής νομοθεσίας.
 
Υπάρχει και κάτι ακόμη, που δείχνει ότι η αποκλειστική ευθύνη για το χάλι της Αστυνομίας βαρύνει την πολιτική ηγεσία. Σε πρόσφατη αξιολόγηση από την κοινή γνώμη 48 διαφορετικών θεσμών ο Στρατός κατατάχθηκε στην 7η θέση, τα πολιτικά κόμματα στην 48η και η Αστυνομία στην 25η θέση. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι ο Στρατός επέβαλε επταετή δικτατορία και είναι υπεύθυνος για τα σοβαρότατα προβλήματα ασφαλείας (κυπριακό και ελληνοτουρκικά), που αντιμετωπίζουμε σήμερα. Πώς λοιπόν αξιολογήθηκε σε τόσο ψηλή θέση και χαίρει σχεδόν διπλάσιας εμπιστοσύνης από την Αστυνομία; Απλούστατα, ο Στρατός ήταν ένα ανταγωνιστικός πόλος εξουσίας και ήδη λίγα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση οι κυβερνήσεις τον είχαν περιορίσει στα στρατόπεδα και με τα απαραίτητα νομοθετήματα τον είχαν προσανατολίσει στη σωστή κατεύθυνση. Έτσι, η κοινή γνώμη σήμερα δεν έχει λόγους να μην τον εμπιστεύεται. Όμως οι κυβερνήσεις των τελευταίων 35 ετών δεν έκαναν κάτι ανάλογο με την Αστυνομία, διότι προφανώς δεν την είδαν ως ανταγωνιστή της δικής του εξουσίας. Αντίθετα, η διαιώνιση και από τα δύο κόμματα εξουσίας όλων των ανωμαλιών στη λειτουργία της Αστυνομίας δείχνει ότι μάλλον τα εξυπηρετεί αυτή η κατάσταση.
Advertisements

Τρομοκράτες, αλλά ποιοί; (1)

Την Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου ένας αρχιφύλακας, που εκτελούσε χρέη φρουρού στην οικία του Αμερικανού πρέσβη, πυροβόλησε και τραυμάτισε βαριά έναν υπάλληλο ιδιωτικής εταιρίας φύλαξης. Αμέσως τέθηκαν σε διαθεσιμότητα τρείς αξιωματικοί της Αστυνομίας, ο διοικητής του Τμήματος όπου υπηρετούσε ο πιστολέρο αστυνομικός, ο διευθυντής της προϊσταμένης Υποδιεύθυνσης και ο διευθυντής της Αστυνομίας Αθηνών. Επιπλέον ο δράστης εγκλείσθηκε στο ψυχιατρείο των φυλακών Κορυδαλλού μετά από ψυχιατρική εξέταση, από την οποία διαγνώσθηκε ότι πάσχει από «ψυχωσικό σύνδρομο σχιζοφρενικού τύπου«.

Ορθή η φυλάκιση του δράστη και επιβεβλημένη η διαθεσιμότητα των προϊσταμένων του αξιωματικών, οι οποίοι εξ ορισμού ευθύνονται για τις πράξεις και τις παραλείψεις των υφισταμένων τους. Δυστυχώς, αυτήν την άμεση και φυσιολογική αντίδραση της ηγεσίας της Αστυνομίας δεν την είδαμε στην περίπτωση του φόνου του 15χρονου μαθητή, καθώς αυτός είχε την απρονοησία να φονευθεί μακριά από εγκαταστάσεις αμερικανικού ενδιαφέροντος. Η φυσική και πολιτική ηγεσία της Αστυνομίας έκανε το αυτονόητο για τον απλούστατο λόγο ότι ο Αμερικανός πρέσβης δεν θα δεχόταν ως επαρκή αντίδραση των Αρχών τα παραμυθάκια και τις δικαιολογίες για νήπια, που ακούσαμε τον περασμένο Δεκέμβρη και τα οποία έχω ήδη σχολιάσει εδώ κι εδώ. Η σπουδαιότητα του φυλασσόμενου στόχου μιας ξένης χώρας υποχρέωσε τους εμπλεκόμενους να ομολογήσουν τα ήδη γνωστά σε όλους προβλήματα της Αστυνομίας: δεν υπάρχει κανενός είδους αξιολόγηση της ψυχικής υγείας και των σκοπευτικών ικανοτήτων, καμία μέριμνα για την εφαρμογή των νομοθετημένων κανόνων εμπλοκής, καμία σύνεση στη χρήση και στη μεταφορά των υπηρεσιακών όπλων, καμία ανησυχία των προϊσταμένων για τη σύσταση καπετανάτων από τους υφισταμένους τους, καμία ευαισθησία των πολιτικών για την κατάργηση χουντικών νόμων καταστολής.

Εν προκειμένω, έστω και από φόβο για την οργή των Αμερικανών, κάτι κινήθηκε. Ο μεν αρμόδιος υφυπουργός εσωτερικών, Χρ. Μαρκογιαννάκης, ανακοίνωσε ότι επίκειται η υπογραφή απόφασης για τη συγκρότηση των πρώτων υγειονομικών επιτροπών από ψυχολόγους στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, που θα αναλάβουν την εξέταση των αστυνομικών σε περιοχές με καταγεγραμμένα προβλήματα. Οι δε συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι των αστυνομικών δήλωσαν ότι  «το σχετικό άρθρο του νόμου για τη χρήση όπλων από αστυνομικούς που ανέφερε πως το προσωπικό της ΕΛ.ΑΣ. πρέπει να κάνει ψυχολογική εξέταση και τουλάχιστον μία φορά το χρόνο να περνά από συντηρητική εκπαίδευση, όπου αρμόδια επιτροπή θα κρίνει αν πρέπει να κατέχει και να χρησιμοποιεί όπλο, ουδέποτε εφαρμόστηκε και για αυτό φέρει ευθύνη η πολιτική και φυσική ηγεσία του Σώματος». Προχώρησαν μάλιστα στην καταγγελία ότι σχεδόν οι μισοί από τους συναδέλφους τους ίσως δεν θα έπρεπε να φέρουν όπλο.

Αυτά συμβαίνουν, ενώ ήδη από το 2003 υπάρχει νόμος (Ν.3169/2003), που προβλέπει τον περιοδικό έλεγχο της ψυχικής υγείας των περίπου 50.000 αστυνομικών από ειδικούς επιστήμονες. Οι περίπου 60 απαιτούμενοι επιστήμονες δεν προσελήφθησαν ποτέ, οι προβλεπόμενες επιτροπές ψυχικής αξιολόγησης δεν συγκροτήθηκαν ποτέ και οι απασχολούμενοι με σύμβαση έργου 12 έως 20 επιστήμονες διδάσκουν στις σχολές ή εξετάζουν αιτήσεις αναρρωτικών αδειών. Διαταγή του 2002 ορίζει την προσέλευση του προσωπικού στους ειδικούς επιστήμονες ως αυστηρώς προαιρετική, την παροχή βοήθειας ως συμβουλευτικού χαρακτήρα, απαγορεύει την παρότρυνση στο προσωπικό να ζητά επιστημονική βοήθεια και απαγορεύει τη χρήση ψυχομετρικών τέστ.

Κι ενώ σε μια φυσιολογική χώρα οι παραπάνω διαπιστώσεις και δηλώσεις σηματοδοτούν την επίλυση του προβλήματος, στο Ελλαδιστάν αποδεικνύεται ότι είναι λόγια άνευ αξίας. Λόγω καταγγελιών ότι είναι οξύθυμος, ένας ειδικός φρουρός προσήχθη για ψυχολογική αξιολόγηση μετά το πέρας της οποίας αποφάσισε να μηνύσει τους ανωτέρους του για προσβολή της προσωπικότητάς του. Το περιστατικό αυτό «καταγγέλθηκε» από τους συνδικαλιστές, που συμπλήρωσαν ότι «σε ψυχιατρικές εξετάσεις δεν πρέπει να προχωρήσουν μόνο οι απλοί αστυνομικοί και οι ειδικοί φρουροί αλλά και οι αξιωματικοί που δίνουν κρίσιμες εντολές». Έτσι, για να μην υπάρξει κάποιος αφελής, που θα πιστέψει ότι οι αστυνομικοί θα αρχίσουν να προσέρχονται αδιαμαρτύρητα στους ψυχιάτρους, για να αξιολογηθούν αρνητικά και να παραδώσουν το όπλο τους.

Επιπρόσθετα, ο συνολικός χρόνος εκπαίδευσης των αστυφυλάκων στα όπλα, πριν αναλάβουν υπηρεσία, μειώθηκε από δύο σε ένα έτος. Ταυτόχρονα οι ανάγκες αστυνόμευσης καλύπτονται με προσλήψεις συνοριοφυλάκων και ειδικών φρουρών (σαν τον Κορκονέα), που κατά μέσο όρο εκπαιδεύονται στα όπλα επί ενάμιση μήνα, δηλαδή όσο και οι νεοσύλλεκτοι φαντάροι. Ο ίδιος Ν.3169/2003 ορίζει ότι οι αστυνομικοί τουλάχιστον μια φορά κατ’ έτος θα πρέπει να κάνουν εκπαίδευση στα όπλα σε σκοπευτήρια, που πρέπει να ιδυθούν σε κάθε Αστυνομική Διεύθυνση. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν υλοποιήθηκε ποτέ λόγω κόστους των υποδομών και υποστελέχωσης των υπηρεσιών, που δεν επιτρέπει την απουσία προσωπικού ούτε για εκπαίδευση!  Όσο για την τήρηση των κανόνων εμπλοκής, που προσδιορίζει ο ίδιος νόμος, τα πράγματα είναι εξ ίσου τραγικά. Τα τελευταία χρόνια το αναλυτικό εγχειρίδιο με την ερμηνεία των διατάξεων περί οπλοφορίας και κανόνων εμπλοκής διανέμεται δωρεάν μόνο στους αξιωματικούς, ενώ για λόγους οικονομίας έπαψε να διανέμεται στους αστυφύλακες. Δηλαδή μένουν με πλημελή εκπαίδευση και ενημέρωση εκείνοι, που κατά κύριο λόγο αποστέλλονται να εμπλακούν σε επεισόδια και να χρησιμοποιήσουν τα όπλα τους.

Από ποιόν κινδυνεύουν τα νησιά;

Το 1995 ξεκίνησε η πιλοτική εφαρμογή του Εθνικού Κτηματολογίου στη Σύμη και εκατοντάδες ιδιοκτήτες ακινήτων άρχισαν μια ακριβή, ατέρμονη κι επικίνδυνη περιπλάνηση σε έναν από τους πολλούς γραφειοκρατικούς λαβυρίνθους του Ελλαδιστάν: μηχανικός- τοπογράφος – δικηγόρος – συμβολαιογράφος – Δ.Ο.Υ. – Εθνικό Κτηματολόγιο ΑΕ και τούμπαλιν. Αφού ολοκληρώθηκαν, λοιπόν, όλες οι διαδικασίες, άρχισαν οι απαραίτητες αναρτήσεις, ώσπου στην τρίτη ανάρτηση αντί των πραγματικών ιδιοκτητών οι Συμιακοί είδαν το Ελληνικό Δημόσιο διά της Κτηματικής Υπηρεσίας Δωδεκανήσου (Κ.Υ.Δ.) να φιγουράρει ως ιδιοκτήτης των ακινήτων έκτασης έως δύο στρεμμάτων εντός οικισμού και όλων των εκτός οικισμού οικοπέδων και κατοικιών!!!

 

Δυστυχώς, οι διεκδικήσεις του ελληνικού δημοσίου στα Δωδεκάνησα δεν περιορίζονται στη Σύμη, αλλά εκτείνονται και σε άλλα μικρά νησιά, όπως η Πάτμος, οι Αρκιοί, οι Λειψοί, το Μαράθι, το Αγαθονήσι και το Καστελλόριζο. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις το ελληνικό δημόσιο (σε μερικές περιπτώσεις και η Μονή της Πάτμου) απαιτούν από τους πραγματικούς ιδιοκτήτες των ακινήτων να προσκομίσουν τίτλους ιδιοκτησίας προ του 1947, διότι …. σύμφωνα με το άρθρο 14 της Συνθήκης Ειρήνης του 1947 «η Ιταλία εκχωρεί εις την Ελλάδα εν πλήρει κυριαρχία τας νήσους της Δωδεκανήσου ως και τας παρακειμένους νησίδας»!!! Σημειωτέον ότι αυτή η απαίτηση προβλήθηκε, ενώ οι πραγματικοί ιδιοκτήτες σε άλλα νησιά των Δωδεκανήσων, όπως η Κάρπαθος, έχουν ήδη δικαιωθεί με δικαστικές αποφάσεις κι ενώ η Κ.Υ.Δ. είχε ήδη ενημερωθεί από την Εθνικό Κτηματολόγιο ΑΕ για το νόμιμο των ιδιοκτησιών. Εν τούτοις προώθησε την υπόθεση σε επιτροπή ενστάσεων στην Αθήνα, η οποία με τον νόμο 224/16.6.1926 «περί διοικητικής αποβολής δημοσίων κτημάτων υπέρ αεράμυνας» (!) ζήτησε από τους πραγματικούς ιδιοκτήτες να προσκομίσουν τίτλους ιδιοκτησίας προ του 1947, άρα οθωμανικούς.

 

Στο σημείο αυτό, ας δούμε μερικές ενδιαφέρουσες ιστορικές λεπτομέρειες: το 1912 οι Ιταλοί κατέλαβαν τα Δωδεκάνησα και τερμάτισαν την οθωμανική κυριαρχία. Με προσπάθειες του Βενιζέλου μία φορά το 1919 και άλλη μία το 1920 τα ιταλοκρατούμενα Δωδεκάνησα λίγο έλειψε να ενωθούν με την Ελλάδα. Το 1924 οι Ιταλοί εισήγαγαν ένα πρωτοποριακό Κτηματολόγιο, που λειτουργεί μέχρι σήμερα αποτελεσματικότατα σε Ρόδο, Κω και Λέρο. Όμως ήδη από το 1922 το φασιστικό καθεστώς της Ιταλίας είχε αρχίσει προσπάθεια εξιταλισμού των Δωδεκανήσων και οι κάτοικοι αντιστέκονταν με διάφορους τρόπους. Έτσι στα μικρότερα νησιά αρνήθηκαν να υποβάλουν δηλώσεις και να πληρώσουν παράβολα στο φασίστα κατακτητή με αποτέλεσμα τα επόμενα 23 χρόνια της ιταλοκρατίας το Κτηματολόγιο να μην περιλάβει όλα τα Δωδεκάνησα (προσοχή: ο φασίστας κατακτητής δεν αυθαιρέτησε και δεν ενέγραψε υπέρ του ιταλικού δημοσίου τις αδήλωτες ιδιωτικές περιουσίες). Πού να φανταστούν οι αφελείς Δωδεκανήσιοι ότι εκείνο το φασιστικής εμπνεύσεως κτηματολόγιο όχι μόνο θα παρέμενε για 70 χρόνια το μοναδικό εν ιχύι, αλλά θα αποδεικυόταν και τεχνικά τουλάχιστον εφάμιλλο του αμαρτωλού σύγχρονου! Τελικά, αν πιστέψουμε την επιχειρηματολογία του ελληνικού δημοσίου, όσοι Δωδεκανήσιοι αρνήθηκαν να υποβάλουν δηλώσεις ιδιοκτησίας στην κατακτήτρια φασιστική Ιταλία, τιμωρήθηκαν από τη δημοκρατική Ελλάδα με δήμευση της περιουσίας τους. Ωραίο μήνυμα! Ειδικά σ’ εκείνους που επί κατοχής έγραψαν συνθήματα στους τοίχους και ύψωσαν ελληνικές σημαίες, για να θεωρηθούν λίγο αργότερα από τις αρχές ασφαλείας του Βασιλείου της Ελλάδας ως ταραχοποιά στοιχεία.

 

Φαινομενικά οι καθ’ ύλην αναρμόδιοι υπάλληλοι (Κ.Υ.Δ.) του Υπουργείου Οικονομικών από υπερβάλλοντα ζήλο ανακατεύτηκαν με τα άγνωστα σ’ αυτούς θέματα του Υπουργείου Εξωτερικών και γι’ αυτό μπέρδεψαν τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα με τα αστικά δικαιώματα ιδιοκτησίας. Την ίδια ακριβώς στιγμή άλλοι υπάλληλοι (Δ.Ο.Υ.) του ιδίου Υπουργείου Οικονομικών από το 1947 μέχρι σήμερα δεν είχαν κανένα απολύτως πρόβλημα να εισπράττουν πάσης φύσεως φόρους και τέλη από τις πάσης φύσεως δικαιοπραξίες μεταξύ πολιτών (κληρονομιές, πωλήσεις, γονικές παροχές, δωρεές, χρησικτησίες κλπ) επί ακινήτων, που το Υπουργείο τους ισχυρίζεται ότι του ανήκουν. Στον αντίποδα αυτής της συμπεριφοράς το ίδιο Υπουργείο Οικονομικών δείχνει ιδιαίτερη απροθυμία να αποχωριστεί την όντως ιδιοκτησία του: τον Σεπτέμβριο του 2007 παραχώρησε στη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση το κτίριο του Επαρχείου Κω και μόλις το Νοέμβριο του 2008 άσκησε ένδικα μέσα, για να … ακυρωθεί η παραχώρηση. Ενώ, λοιπόν, το Υπ.Οικ. ανακαλεί τις αποφάσεις του για παραχώρηση της ιδιοκτησίας του, έχουμε μπει στην όγδοη δεκαετία από την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων και κανένας υπάλληλος της Κ.Υ.Δ., κανένας υπάλληλος Δ.Ο.Υ., κανένας δικηγόρος του δημοσίου, κανένας υποθηκοφύλακας, κανένας συμβολαιογράφος, κανένας δικηγόρος δεν έχει διωχθεί για απιστία περί την υπηρεσία ή για τα λοιπά αδικήματα, που εντοπίστηκαν και στην ομοειδή (κατά την προσέγγιση της Κ.Υ.Δ.) υπόθεση του Βατοπεδίου. Αντίθετα, διαβάζουμε ότι στο Καστελλόριζο «Η υπόθεση έχει έντονο διπλωματικό ενδιαφέρον, δεδομένου ότι πολλές μεταβιβάσεις έχουν γίνει σε αλλοδαπούς και ξένες εταιρίες αμφιλεγόμενης ταυτότητας, ενώ εκφράζονται φόβοι από αρμόδιες πηγές ότι στη συνέχεια μεταγράφτηκαν με ιδιωτικά συμφωνητικά σε ιδιώτες και εταιρίες της Τουρκίας. Ως προς αυτές τις ανησυχίες -όπως βεβαιώνουν οι ίδιες πηγές- έχουν ενημερωθεί αναλυτικά κρατικοί παράγοντες και κυβερνητικοί αξιωματούχοι. «Οι γείτονές μας φαίνεται ότι αξιοποίησαν την ασυδοσία στο ιδιοκτησιακό καθεστώς του Καστελόριζου», λέει στον ΕΤ.Κ γνώστης της υπόθεσης». Δηλαδή; Ιδιώτες πούλησαν κρατική γη σε Τούρκους εν αγνοία των αρμοδίων οργάνων;! Αυτό καλούμαστε να πιστέψουμε; Άντε, με το καλό να πουλήσουν και την Ακρόπολη!

 

Μερικές πρόσθετες απορίες: πόσο πιο παράνομη και ανήθικη είναι η μεθόδευση των Τούρκων για υφαρπαγή των ρωμέικων περιουσιών στην Πόλη; Μήπως όλα τα παραπάνω ταλαιπωρούν επιλεκτικά τα μικρά νησιά των Δωδεκανήσων; Άραγε θα ισχύσουν λ.χ. και στην Κάλυμνο, που ούτε κι αυτή έχει ενταχθεί στο Κτηματολόγιο ούτε υπάρχει κάποια ιδιαίτερη μνεία ή εξαίρεσή της από την ταλαίπωρη Συνθήκη του 1947; Μήπως όχι, διότι η Κάλυμνος έχει περισσότερους κατοίκους, περισσότερους ψηφοφόρους, περισσότερους επιστήμονες, καλύτερη οργάνωση, ευκολότερη πρόσβαση στην κεντρική διοίκηση και συνεπώς δεν σηκώνει εξυπνάδες από καμιά υπηρεσία; Και σε τελική ανάλυση ακόμη κι αν η Κ.Υ.Δ. είχε δίκιο και όντως τα εν λόγω νησιά ήταν ιδιοκτησία του κράτους, τι ακριβώς εμπόδισε αυτό το ρημαδοκράτος να παραχωρήσει τίτλους κυριότητας στους υποτιθέμενα άνευ ιδιοκτησίας κατοίκους; Εκείνοι οι κύριοι πολιτικοί προϊστάμενοι των «ζηλωτών» της Κ.Υ.Δ., που σε κάθε ευκαιρία μας φλομώνουν με πατριωτικές μπαρούφες, πώς ακριβώς εννοούν τις μεγαλοστομίες τους περί «ηρωικών ακριτών», «εθνικών θεμάτων», «θερμοπυλών», «ανάπτυξης του νησιωτικού χώρου» κλπ;

 

Οκτώ δεκαετίες μετά την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων και τον εντοπισμό του δήθεν προβλήματος, όταν πλήθος μεγαλόσχημων δικηγόρων και συμβολαιογράφων καθώς και κορυφαίων νομικών συμβούλων του κράτους καλούνται από τη δικαιοσύνη ως ύποπτοι εγκλημάτων στην υπόθεση Βατοπεδίου, οι κάτοικοι των μικρών νησιών της Δωδεκανήσου δέχονται τελεσίγραφα από το δημόσιο, απειλούμενοι να εξωσθούν από τις περιουσίες τους. Το μόνο καλό (πώς μας έχει καταντήσει αυτό το κράτος!) είναι ότι οι άνθρωποι έχουν φτάσει στο μη περαιτέρω και αναμένεται να φέρουν τη ληστρική συμπεριφορά του ρωμέικου κράτους στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Δίπλα στην αίθουσα όπου δικάζεται η Τουρκία για τον σφετερισμό των ελληνοκυπριακών περιουσιών στα κατεχόμενα. 

 

 

Πηγές: Βήμα 01.02.09, Τα Νέα 06.01.09, 27.11.07, Έθνος 23.01.09, Ελεύθερος Τύπος 04.01.09, 23.11.08, Βήμα της Κω 11.11.08