Από ποιόν κινδυνεύουν τα νησιά;

Το 1995 ξεκίνησε η πιλοτική εφαρμογή του Εθνικού Κτηματολογίου στη Σύμη και εκατοντάδες ιδιοκτήτες ακινήτων άρχισαν μια ακριβή, ατέρμονη κι επικίνδυνη περιπλάνηση σε έναν από τους πολλούς γραφειοκρατικούς λαβυρίνθους του Ελλαδιστάν: μηχανικός- τοπογράφος – δικηγόρος – συμβολαιογράφος – Δ.Ο.Υ. – Εθνικό Κτηματολόγιο ΑΕ και τούμπαλιν. Αφού ολοκληρώθηκαν, λοιπόν, όλες οι διαδικασίες, άρχισαν οι απαραίτητες αναρτήσεις, ώσπου στην τρίτη ανάρτηση αντί των πραγματικών ιδιοκτητών οι Συμιακοί είδαν το Ελληνικό Δημόσιο διά της Κτηματικής Υπηρεσίας Δωδεκανήσου (Κ.Υ.Δ.) να φιγουράρει ως ιδιοκτήτης των ακινήτων έκτασης έως δύο στρεμμάτων εντός οικισμού και όλων των εκτός οικισμού οικοπέδων και κατοικιών!!!

 

Δυστυχώς, οι διεκδικήσεις του ελληνικού δημοσίου στα Δωδεκάνησα δεν περιορίζονται στη Σύμη, αλλά εκτείνονται και σε άλλα μικρά νησιά, όπως η Πάτμος, οι Αρκιοί, οι Λειψοί, το Μαράθι, το Αγαθονήσι και το Καστελλόριζο. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις το ελληνικό δημόσιο (σε μερικές περιπτώσεις και η Μονή της Πάτμου) απαιτούν από τους πραγματικούς ιδιοκτήτες των ακινήτων να προσκομίσουν τίτλους ιδιοκτησίας προ του 1947, διότι …. σύμφωνα με το άρθρο 14 της Συνθήκης Ειρήνης του 1947 «η Ιταλία εκχωρεί εις την Ελλάδα εν πλήρει κυριαρχία τας νήσους της Δωδεκανήσου ως και τας παρακειμένους νησίδας»!!! Σημειωτέον ότι αυτή η απαίτηση προβλήθηκε, ενώ οι πραγματικοί ιδιοκτήτες σε άλλα νησιά των Δωδεκανήσων, όπως η Κάρπαθος, έχουν ήδη δικαιωθεί με δικαστικές αποφάσεις κι ενώ η Κ.Υ.Δ. είχε ήδη ενημερωθεί από την Εθνικό Κτηματολόγιο ΑΕ για το νόμιμο των ιδιοκτησιών. Εν τούτοις προώθησε την υπόθεση σε επιτροπή ενστάσεων στην Αθήνα, η οποία με τον νόμο 224/16.6.1926 «περί διοικητικής αποβολής δημοσίων κτημάτων υπέρ αεράμυνας» (!) ζήτησε από τους πραγματικούς ιδιοκτήτες να προσκομίσουν τίτλους ιδιοκτησίας προ του 1947, άρα οθωμανικούς.

 

Στο σημείο αυτό, ας δούμε μερικές ενδιαφέρουσες ιστορικές λεπτομέρειες: το 1912 οι Ιταλοί κατέλαβαν τα Δωδεκάνησα και τερμάτισαν την οθωμανική κυριαρχία. Με προσπάθειες του Βενιζέλου μία φορά το 1919 και άλλη μία το 1920 τα ιταλοκρατούμενα Δωδεκάνησα λίγο έλειψε να ενωθούν με την Ελλάδα. Το 1924 οι Ιταλοί εισήγαγαν ένα πρωτοποριακό Κτηματολόγιο, που λειτουργεί μέχρι σήμερα αποτελεσματικότατα σε Ρόδο, Κω και Λέρο. Όμως ήδη από το 1922 το φασιστικό καθεστώς της Ιταλίας είχε αρχίσει προσπάθεια εξιταλισμού των Δωδεκανήσων και οι κάτοικοι αντιστέκονταν με διάφορους τρόπους. Έτσι στα μικρότερα νησιά αρνήθηκαν να υποβάλουν δηλώσεις και να πληρώσουν παράβολα στο φασίστα κατακτητή με αποτέλεσμα τα επόμενα 23 χρόνια της ιταλοκρατίας το Κτηματολόγιο να μην περιλάβει όλα τα Δωδεκάνησα (προσοχή: ο φασίστας κατακτητής δεν αυθαιρέτησε και δεν ενέγραψε υπέρ του ιταλικού δημοσίου τις αδήλωτες ιδιωτικές περιουσίες). Πού να φανταστούν οι αφελείς Δωδεκανήσιοι ότι εκείνο το φασιστικής εμπνεύσεως κτηματολόγιο όχι μόνο θα παρέμενε για 70 χρόνια το μοναδικό εν ιχύι, αλλά θα αποδεικυόταν και τεχνικά τουλάχιστον εφάμιλλο του αμαρτωλού σύγχρονου! Τελικά, αν πιστέψουμε την επιχειρηματολογία του ελληνικού δημοσίου, όσοι Δωδεκανήσιοι αρνήθηκαν να υποβάλουν δηλώσεις ιδιοκτησίας στην κατακτήτρια φασιστική Ιταλία, τιμωρήθηκαν από τη δημοκρατική Ελλάδα με δήμευση της περιουσίας τους. Ωραίο μήνυμα! Ειδικά σ’ εκείνους που επί κατοχής έγραψαν συνθήματα στους τοίχους και ύψωσαν ελληνικές σημαίες, για να θεωρηθούν λίγο αργότερα από τις αρχές ασφαλείας του Βασιλείου της Ελλάδας ως ταραχοποιά στοιχεία.

 

Φαινομενικά οι καθ’ ύλην αναρμόδιοι υπάλληλοι (Κ.Υ.Δ.) του Υπουργείου Οικονομικών από υπερβάλλοντα ζήλο ανακατεύτηκαν με τα άγνωστα σ’ αυτούς θέματα του Υπουργείου Εξωτερικών και γι’ αυτό μπέρδεψαν τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα με τα αστικά δικαιώματα ιδιοκτησίας. Την ίδια ακριβώς στιγμή άλλοι υπάλληλοι (Δ.Ο.Υ.) του ιδίου Υπουργείου Οικονομικών από το 1947 μέχρι σήμερα δεν είχαν κανένα απολύτως πρόβλημα να εισπράττουν πάσης φύσεως φόρους και τέλη από τις πάσης φύσεως δικαιοπραξίες μεταξύ πολιτών (κληρονομιές, πωλήσεις, γονικές παροχές, δωρεές, χρησικτησίες κλπ) επί ακινήτων, που το Υπουργείο τους ισχυρίζεται ότι του ανήκουν. Στον αντίποδα αυτής της συμπεριφοράς το ίδιο Υπουργείο Οικονομικών δείχνει ιδιαίτερη απροθυμία να αποχωριστεί την όντως ιδιοκτησία του: τον Σεπτέμβριο του 2007 παραχώρησε στη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση το κτίριο του Επαρχείου Κω και μόλις το Νοέμβριο του 2008 άσκησε ένδικα μέσα, για να … ακυρωθεί η παραχώρηση. Ενώ, λοιπόν, το Υπ.Οικ. ανακαλεί τις αποφάσεις του για παραχώρηση της ιδιοκτησίας του, έχουμε μπει στην όγδοη δεκαετία από την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων και κανένας υπάλληλος της Κ.Υ.Δ., κανένας υπάλληλος Δ.Ο.Υ., κανένας δικηγόρος του δημοσίου, κανένας υποθηκοφύλακας, κανένας συμβολαιογράφος, κανένας δικηγόρος δεν έχει διωχθεί για απιστία περί την υπηρεσία ή για τα λοιπά αδικήματα, που εντοπίστηκαν και στην ομοειδή (κατά την προσέγγιση της Κ.Υ.Δ.) υπόθεση του Βατοπεδίου. Αντίθετα, διαβάζουμε ότι στο Καστελλόριζο «Η υπόθεση έχει έντονο διπλωματικό ενδιαφέρον, δεδομένου ότι πολλές μεταβιβάσεις έχουν γίνει σε αλλοδαπούς και ξένες εταιρίες αμφιλεγόμενης ταυτότητας, ενώ εκφράζονται φόβοι από αρμόδιες πηγές ότι στη συνέχεια μεταγράφτηκαν με ιδιωτικά συμφωνητικά σε ιδιώτες και εταιρίες της Τουρκίας. Ως προς αυτές τις ανησυχίες -όπως βεβαιώνουν οι ίδιες πηγές- έχουν ενημερωθεί αναλυτικά κρατικοί παράγοντες και κυβερνητικοί αξιωματούχοι. «Οι γείτονές μας φαίνεται ότι αξιοποίησαν την ασυδοσία στο ιδιοκτησιακό καθεστώς του Καστελόριζου», λέει στον ΕΤ.Κ γνώστης της υπόθεσης». Δηλαδή; Ιδιώτες πούλησαν κρατική γη σε Τούρκους εν αγνοία των αρμοδίων οργάνων;! Αυτό καλούμαστε να πιστέψουμε; Άντε, με το καλό να πουλήσουν και την Ακρόπολη!

 

Μερικές πρόσθετες απορίες: πόσο πιο παράνομη και ανήθικη είναι η μεθόδευση των Τούρκων για υφαρπαγή των ρωμέικων περιουσιών στην Πόλη; Μήπως όλα τα παραπάνω ταλαιπωρούν επιλεκτικά τα μικρά νησιά των Δωδεκανήσων; Άραγε θα ισχύσουν λ.χ. και στην Κάλυμνο, που ούτε κι αυτή έχει ενταχθεί στο Κτηματολόγιο ούτε υπάρχει κάποια ιδιαίτερη μνεία ή εξαίρεσή της από την ταλαίπωρη Συνθήκη του 1947; Μήπως όχι, διότι η Κάλυμνος έχει περισσότερους κατοίκους, περισσότερους ψηφοφόρους, περισσότερους επιστήμονες, καλύτερη οργάνωση, ευκολότερη πρόσβαση στην κεντρική διοίκηση και συνεπώς δεν σηκώνει εξυπνάδες από καμιά υπηρεσία; Και σε τελική ανάλυση ακόμη κι αν η Κ.Υ.Δ. είχε δίκιο και όντως τα εν λόγω νησιά ήταν ιδιοκτησία του κράτους, τι ακριβώς εμπόδισε αυτό το ρημαδοκράτος να παραχωρήσει τίτλους κυριότητας στους υποτιθέμενα άνευ ιδιοκτησίας κατοίκους; Εκείνοι οι κύριοι πολιτικοί προϊστάμενοι των «ζηλωτών» της Κ.Υ.Δ., που σε κάθε ευκαιρία μας φλομώνουν με πατριωτικές μπαρούφες, πώς ακριβώς εννοούν τις μεγαλοστομίες τους περί «ηρωικών ακριτών», «εθνικών θεμάτων», «θερμοπυλών», «ανάπτυξης του νησιωτικού χώρου» κλπ;

 

Οκτώ δεκαετίες μετά την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων και τον εντοπισμό του δήθεν προβλήματος, όταν πλήθος μεγαλόσχημων δικηγόρων και συμβολαιογράφων καθώς και κορυφαίων νομικών συμβούλων του κράτους καλούνται από τη δικαιοσύνη ως ύποπτοι εγκλημάτων στην υπόθεση Βατοπεδίου, οι κάτοικοι των μικρών νησιών της Δωδεκανήσου δέχονται τελεσίγραφα από το δημόσιο, απειλούμενοι να εξωσθούν από τις περιουσίες τους. Το μόνο καλό (πώς μας έχει καταντήσει αυτό το κράτος!) είναι ότι οι άνθρωποι έχουν φτάσει στο μη περαιτέρω και αναμένεται να φέρουν τη ληστρική συμπεριφορά του ρωμέικου κράτους στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Δίπλα στην αίθουσα όπου δικάζεται η Τουρκία για τον σφετερισμό των ελληνοκυπριακών περιουσιών στα κατεχόμενα. 

 

 

Πηγές: Βήμα 01.02.09, Τα Νέα 06.01.09, 27.11.07, Έθνος 23.01.09, Ελεύθερος Τύπος 04.01.09, 23.11.08, Βήμα της Κω 11.11.08

Advertisements

4 thoughts on “Από ποιόν κινδυνεύουν τα νησιά;

  1. Απίστευτο… δεν μπορώ να πω κάτι άλλο.. άναυδος μένω μπροστά στο μεγαλείο της φυλής μας…

  2. Θα έλεγα ότι πρόκειται για μια συνηθισμένη ιστορία για το ξεφτιλισμένο ελληνικό κράτος: Παραχωρεί με συνοπτικές διαδικασίες ακίνητα τεράστιας αξίας στους μαυροντυμένους εκμεταλλευτές του Αγρίου Όρους και κοσκινίζει επί δεκαετίες τις περιουσίες των κατοίκων στα νησιά, με στόχο να τους τυλίξει σε κάποια «απόφαση» και να τους τις πάρει. Αν δεν είναι εφικτή μια τοπική επανάσταση, ένα βρομόξυλο στους αληταράδες χαραμοφάηδες δεν θα έβλαπτε καθόλου!

  3. Το ρωμέικο δοβλέτι αμφισβητεί τις περιουσίες, που δεν αμφισβήτησαν οι Οθωμανοί και οι φασίστες Ιταλοί σε
    Σύμη (2.600 κάτοικοι)
    Πάτμο (3.000 κάτοικοι)
    Καστελλόριζο (400 κάτοικοι)
    Κάρπαθο ((6.500 κάτοικοι)
    Λειψούς (670 κάτοικοι)
    Αγαθονήσι (150 κάτοικοι)
    Αναμένω εναγωνίως να δω την τακτική του δοβλετίου στην ακριβώς ίδια περίπτωση της Καλύμνου των 16.500 δυναμιτιστών κατοίκων!

  4. Δεν μου φαίνεται παράξενο πάντως το Μάρτιο του 1997 είχα παρελάσει, σαν στρατιώτης, για τα 50 χρόνια που τα Δωδεκάννησα έγιναν Ελληνικά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s