Τρομοκράτες, αλλά ποιοί; (2)

Στην προηγούμενη ανάρτηση ασχολήθηκα με τη ψυχική υγεία και τη σκοπευτική ικανότητα των αστυνομικών καθώς και με την τήρηση από αυτούς των νομοθετημένων κανόνων εμπλοκής. Εκτός από την οπλοχρησία των εν υπηρεσία ατυνομικών έχουμε και την ιδιαιτερότητα της οπλοχρησίας από αστυνομικούς εκτός υπηρεσίας.

Στις 10 Φεβρουαρίου συνελήφθη αστυνομικός, που ευρισκόμενος εκτός υπηρεσίας πυροβόλησε στον αέρα  άσκοπα. Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι κάποιο αυτοκίνητο έσπασε τον καθρέφτη του δικού του, το καταδίωξε, το πρόφτασε, ζήτησε εξηγήσεις και αισθανόμενος ότι απειλείται από τους τρεις επιβαίνοντες πυροβόλησε προς εκφοβισμό. Λογική μεν η σύλληψή του, αλλά η ευαισθησία της υπηρεσίας του μάλλον πρέπει να αποδοθεί στο θόρυβο από το προ 6 ημερών αιματηρό περιστατικό στην πρεσβευτική κατοικία. Πώς αλλιώς να ερμηνευθεί η αστραπιαία εφαρμογή των κανονισμών, όταν μέχρι πρότινος ίσχυε το δόγμα «αν δεν υπάρχει βίντεο, δεν υπάρχει ξυλοδαρμός»; Το καίριο ερώτημα εν προκειμένω είναι γιατί καταφεύγουν σε οπλοχρησία, εκεί που οι απλοί πολίτες καταφεύγουν στη χριστοπαναγία, άντε και σε καμιά σφαλιάρα; Τι αυξάνει τόσο δραματικά τη βαρύτητα ενός ασήμαντου περιστατικού μεταξύ πολιτών, όταν ένας εμπλεκόμενος είναι αστυνομικός;

Πέρυσι στη Θεσσαλονίκη αστυνομικοί συνέλαβαν ένα πρεζόνι και το επιβίβασαν στο περιπολικό, όπου ήταν εκτεθειμένο στην κοινή θέα το υπηρεσιακό όπλο του οδηγού. Το πρεζόνι άρπαξε το όπλο, έκλεψε το περιπολικό, έγινε καταδίωξη, εγκατέλειψε το περιπολικό και έκλεψε δεύτερο περιπολικό. Η καταδίωξη συνεχίστηκε, το πρεζόνι κατέλαβε αστικό λεωφορείο και σκότωσε τον οδηγό με το υπηρεσιακό όπλο του αστυνομικού. Στην Αθήνα ένας αστυνομικός έφευγε σε άδεια, άφησε το όπλο του στο Τμήμα προς φύλαξη και οι συνάδελφοί του το «φύλαξαν» τοποθετώντας το σε κάποιο ανασφάλιστο συρτάρι. Εκεί το εντόπισε ένας τρόφιμος ψυχιατρείου, που βρέθηκε στο Τμήμα, και το άρπαξε. Κάποιος συγγενής επισκέφθηκε στο ίδρυμα τον ψυχασθενή, ο οποίος του επέδειξε το λάφυρο. Έτσι το συγκεκριμένο υπηρεσιακό επεστράφη στο Τμήμα. Αυτόν το μήνα ένας αστυνομικός στάθμευσε έξω από τράπεζα, όπου δρούσε η «συμμορία με τα λάστιχα» η οποία και του ξεφούσκωσε τα δικά του. Όταν αυτός αντελήφθη το πρόβλημα, βγήκε από το αυτοκίνητο αφήνοντας το παράθυρο ανοιχτό, με αποτέλεσμα η συμμορία να του κλέψει ένα τσαντάκι. Εκεί μέσα εκτός από ατομικά έγγραφα και χρήματα ο αστυνομικός είχε και το υπηρεσιακό του όπλο και 14 φυσίγγια. 

Δεν καταλαβαίνω, γιατί οι αστυνομικοί δεν έχουν ζωσμένο το υπηρεσιακό τους όπλο, αλλά το παρατάνε δεξιά κι αριστερά, μέσα ή έξω από τσαντάκια. Αν δεν έχουν υπηρεσία και δεν θέλουν να το έχουν πάνω τους, γιατί δεν το μεταφέρουν στο χώρο αποσκευών του αυτοκινήτου τους; Για τους αδειούχους γιατί δεν προβλέπεται κάποιος ασφαλής χώρος στο Τμήμα, όπου υπηρετούν; Κάποτε λέγαμε ότι εκεί, που σταματά η λογική, αρχίζει ο Στρατός, αλλά προφανώς δεν είχαμε συνειδητοποιήσει τι εστί Αστυνομία. 

Μεγάλο ενδιαφέρον έχουν και όσα προηγήθηκαν του περιστατικού έξω από την πρεσβευτική κατοικία. Από τα αρχεία των Αμερικανών, τα οποία ουδείς μέχρι στιγμής αμφισβητεί, προκύπτει ότι στις 7 Φεβρουαρίου, 20 Απριλίου και 17 Ιουλίου 2007 οι υπεύθυνοι ασφαλείας του πρέσβη είχαν ενημερώσει τον διοικητή του δράστη. Συγκεκριμένα είχαν αναφέρει ότι ο δράστης έδειχνε σημάδια έντονης φοβίας, είχε απειλήσει με το όπλο συνάδελφό του, φοβόταν τους πάντες γύρω του, είχε ουρήσει μέσα στη σκοπιά και γενικά παρουσίαζε εικόνα διαταραγμένου ανθρώπου. Ο διοικητής τον απέσυρε για λίγο και αργότερα τον επανέφερε στη φύλαξη του πρέσβη λόγω έλλειψης προσωπικού. Τόσο η ψυχική διαταραχή του αστυνομικού όσο και οι διαμαρτυρίες των Αμερικανών φέρονται επισήμως να μην τέθηκαν υπ’ όψιν της ιεραρχίας.  Η φυσική ηγεσία λοιπόν της Αστυνομίας με τις δηλώσεις και τις επιβληθείσες διαθεσιμότητες πιστοποίησε την ύπαρξη ενός καπετανάτου στο κέντρο της Αθήνας και μάλιστα σε ιδιαίτερα νευραλγική περιοχή. Αν όντως ένας διοικητής Τμήματος έχει τέτοια αυτονομία, ώστε να «πνίγει» μια τόσο σοβαρή καταγγελία, τόσο σημαντικών ανθρώπων για έναν τόσο σοβαρό λόγο, μερικές εκατοντάδες μέτρα από τη Βουλή των Ελλήνων, μόνο τρόμο μπορεί να προκαλεί η σκέψη τι μπορεί να κάνει με μία ανάλογη καταγγελία, λιγότερο σημαντικών ανθρώπων, λίγο έξω από το κέντρο. 
 
Για τη βιούμενη από τους πολίτες χωροταξική εξάρθρωση της Αστυνομίας αποκλειστικά υπεύθυνη είναι η πολιτική ηγεσία. Το πιστοποίησε η δήλωση του αρμόδιου υφυπουργού ότι σχεδιάζει την κατάργηση του Προεδρικού Διατάγματος, που αφορά τις μεταθέσεις αξιωματικών και κυρίως σε τμήματα που … στερούνται βαθμοφόρων αστυνομικών (!), από άλλα τμήματα που … είναι υπεράριθμα σε αξιωματικούς(!!). Ο υφυπουργός δήλωσε ακομη ότι θα καταργήσει και τα Τμήματα της περιφέρειας, που «το προσωπικό τους σήμερα επαρκεί μόνο για τη φύλαξη του κτιρίου». Αφού λοιπόν αυτά τα Τμήματα έχουν προσωπικό ανεπαρκές για την αστυνόμευση της περιοχής ευθύνης τους και συνεπώς δεν μπορούν να ανταποκριθούν στην πρωταρχική αποστολή τους, για ποιό λόγο δημιουργήθηκαν;
 
Οι βαρύτατες και αποκλειστικές ευθύνες της πολιτικής ηγεσίας για την όλη κατάσταση της Αστυνομίας φαίνονται και από κάτι ακόμη. Τέσσερις δεκαετίες μετά τη μεταπολίτευση οι κανόνες για τη διάλυση μιας συγκέντρωσης, που έχει κριθεί παράνομη, καθορίζονται από Βασιλικό Διάταγμα, που με τη σειρά του βασίζεται στο επίσης χουντικό Ν.Δ.794/1971. Σύμφωνα με την Εθνική Επιτροπή Δικαιωμάτων του Ανθρώπου αυτά τα νομοθετήματα έρχονται σε ευθεία αντίθεση με το ισχύον Σύνταγμα και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Παράλληλα ο Συνήγορος του Πολίτη έχει ζητήσει κατ΄ επανάληψη να εκδοθεί εκτελεστικός νόμος με βάση το ισχύον Σύνταγμα για τη δημοκρατική ρύθμιση του δικαιώματος του συνέρχεσθαι σε αντικατάσταση της εφαρμοζόμενης χουντικής νομοθεσίας.
 
Υπάρχει και κάτι ακόμη, που δείχνει ότι η αποκλειστική ευθύνη για το χάλι της Αστυνομίας βαρύνει την πολιτική ηγεσία. Σε πρόσφατη αξιολόγηση από την κοινή γνώμη 48 διαφορετικών θεσμών ο Στρατός κατατάχθηκε στην 7η θέση, τα πολιτικά κόμματα στην 48η και η Αστυνομία στην 25η θέση. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι ο Στρατός επέβαλε επταετή δικτατορία και είναι υπεύθυνος για τα σοβαρότατα προβλήματα ασφαλείας (κυπριακό και ελληνοτουρκικά), που αντιμετωπίζουμε σήμερα. Πώς λοιπόν αξιολογήθηκε σε τόσο ψηλή θέση και χαίρει σχεδόν διπλάσιας εμπιστοσύνης από την Αστυνομία; Απλούστατα, ο Στρατός ήταν ένα ανταγωνιστικός πόλος εξουσίας και ήδη λίγα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση οι κυβερνήσεις τον είχαν περιορίσει στα στρατόπεδα και με τα απαραίτητα νομοθετήματα τον είχαν προσανατολίσει στη σωστή κατεύθυνση. Έτσι, η κοινή γνώμη σήμερα δεν έχει λόγους να μην τον εμπιστεύεται. Όμως οι κυβερνήσεις των τελευταίων 35 ετών δεν έκαναν κάτι ανάλογο με την Αστυνομία, διότι προφανώς δεν την είδαν ως ανταγωνιστή της δικής του εξουσίας. Αντίθετα, η διαιώνιση και από τα δύο κόμματα εξουσίας όλων των ανωμαλιών στη λειτουργία της Αστυνομίας δείχνει ότι μάλλον τα εξυπηρετεί αυτή η κατάσταση.
Advertisements

2 thoughts on “Τρομοκράτες, αλλά ποιοί; (2)

  1. Έλα ντε! Τι κάνουμε με τα σώματα ασφαλείας, που δολοφονούν μαθητές, αλλά φοβούνται να πυροβολήσουν δραπετεύοντες επικίνδυνους εγκληματίες ….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s