Ούτε ΧΥΤΑ, ούτε ΧΥΤΥ, απλώς ΧΥΜΑ …

Τον Αύγουστο του 2008 έπρεπε να αρχίσει η δοκιμαστική λειτουργία του ΧΥΤΑ Κω, αλλά τελικά μετατέθηκε για τον Δεκέμβριο με αιτιολογία την καθυστέρηση των πληρωμών της εργολήπτριας εταιρίας. Αμέσως μόλις άρχισε η δοκιμαστική λειτουργία, διαπιστώθηκε η ύπαρξη πλήθους προβλημάτων και άρχισαν αλλεπάλληλες αυτοψίες και άκαρπες επαφές των αρμοδίων με την εργολήπτρια, για να προχωρήσει στη μόνωση του πυθμένα, στην καθημερινή επίχωση των απορριμμάτων, στην παρακολούθηση των καθιζήσεων, στη δενδροφύτευση, στη διαχείριση των ομβρίων υδάτων και στη χρήση του συμβατικά προβλεπόμενου επιστημονικού προσωπικού. Δηλαδή, άρχισε ένας αγώνας ώστε η εργολήπτρια εταιρία να κατασκευάσει το έργο, για το οποίο πληρώνεται, και όχι μια παράνομη χωματερή.

 

Μπροστά στο φυσιολογικό ενδεχόμενο να επαναληφθεί η ιστορία της καταστροφής του ΧΥΤΑ του Δήμου Ρεθύμνου, όπου ακριβώς για παρόμοιους λόγους, το έργο αχρηστεύτηκε, με αποτελέσματα δραματικά για την τοπική κοινωνία και το Ελληνικό Κράτος” ο Ν. Μυλωνάς, δημοτικός σύμβουλος επικεφαλής της παράταξης “Συμπαράταξη Ελπίδας” και μέλος του ΔΣ του ΧΥΤΑ, τον Φεβρουάριο (Σταθμός 05.02.09) υπέβαλε αναφορά προς το Τμήμα Διαχείρισης Στερεών Αποβλήτων, Διεύθυνση Περιβαλλοντικού Σχεδιασμού, Γενική Διεύθυνση Περιβάλλοντος του ΥΠΕΧΩΔΕ. Περισσότερο από ένα μήνα αργότερα το ΥΠΕΧΩΔΕ τηλεφωνικά δήλωσε αναρμόδιο και υπέδειξε ως αρμόδιο το τμήμα ΠΕΧΩ Δωδεκανήσου, Γενική διεύθυνση περιφερείας, Π.Ν. Αιγαίου. Στις 17.03.09 υπεβλήθη στην υποδειχθείσα ως αρμόδια υπηρεσία το ίδιο αίτημα ελέγχου των εγκαταστάσεων, για να διαπιστωθούν οι παραβάσεις της εργολήπτριας εταιρίας. Μέχρι σήμερα η αρμόδια υπηρεσία δεν έχει κρίνει σκόπιμη την οποιαδήποτε απάντηση.

 

Τον Μάρτιο του 2009 συνεδρίασε ο Σύνδεσμος των τριών Δήμων του νησιού, που έχουν τη διαχείριση του ΧΥΤΑ, και αποφάσισε ομόφωνα να δώσει στην εργολήπτρια ΚΑΡΚΑΝΙΑΣ Α.Ε. ειδική προθεσμία των δύο μηνών, εντός των οποίων αυτή οφείλει με τις προβλεπόμενες ποινικές ρήτρες να αποκαταστήσει τις κακοτεχνίες και να θέσει σε λειτουργία τον βιολογικό καθαρισμό του ΧΥΤΑ, που δεν λειτουργεί λόγω μειωμένου όγκου απορριμμάτων (ΒτΚ 14.03.09, Σταθμός 13.03.09), ενώ οι τρεις Δήμοι θα ξεκινήσουν τις διαδικασίες έκπτωσης της εργολήπτριας. Στις 30.03.09 το μέλος του ΔΣ του ΧΥΤΑ, Ν. Μυλωνάς, ζήτησε (Σταθμός 01.04.09) από τον εισαγγελέα Κω τη διερεύνηση τυχόν ποινικών ευθυνών στο συγκεκριμένο δημόσιο έργο.

 

Η ειρωνεία είναι ότι ο σχεδιασμός είχε προχωρήσει πέραν της λειτουργίας του ΧΥΤΑ και προέβλεπε την αξιολόγηση τριών μελετών για τη μετεξέλιξη του ΧΥΤΑ σε ΧΥΤΥ (Χώρου Υγειονομικής Ταφής Υπολειμμάτων)! Για το σκοπό αυτό ο Δήμος της Κω έχει αποφασίσει τη δημιουργία στο ΧΥΤΑ ενός Κέντρου Διαλογής Ανακυκλώσιμων Υλικών (Κ.Δ.Α.Υ.), που θα διαχωρίζει τα ανακυκλώσιμα υλικά και στέλνει για ταφή τα υπόλοιπα. Αυτός ο στόχος δεν είναι καθόλου υπερβολικός, αφού ο Δήμος Κω στην ανακύκλωση ήδη κατέχει την πρώτη θέση μεταξύ των νησιών του Αιγαίου και παράλληλα είναι ο μόνος Δήμος της Δωδεκανήσου, που συνεργάζεται τόσο με την Ελληνική Εταιρεία Αξιοποίησης της Ανακύκλωσης (ανακυκλώσιμα απορρίμματα) όσο και με την Ανακύκλωση Συσκευών Α.Ε. (ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές). Επιπλέον έχει προμηθευτεί ειδική πρέσσα, ώστε με τα ίδια μεταφορικά μέσα να προωθεί μεγαλύτερες ποσότητες ανακυκλώσιμων υλικών.

 

Το εξοργιστικό με όλα αυτά είναι ότι σε αντίθεση με άλλες περιοχές της Ελλάδας ο ΧΥΤΑ της Κω χωροθετήθηκε χωρίς να υπάρξει καμία αντίδραση από τους περίοικους, οι οποίοι προφανώς πείστηκαν ότι δεν θα αντιμετωπίσουν προβλήματα από τη λειτουργία του. Και τώρα οι περίοικοι διαπιστώνουν ότι δίπλα τους δημιουργήθηκε μια χωματερή, που αναδίδει δυσωδία και αποτελεί εστία μόλυνσης. Σύντομα οι υψηλές θερμοκρασίες του καλοκαιριού θα κάνουν την κατάσταση αφόρητη και κανείς δεν πρέπει να εκπλαγεί, αν  οι περίοικοι προχωρήσουν σε κινητοποιήσεις εναντίον του ΧΥΤΑ. Στο κάτω-κάτω, χωματερή λειτουργεί εδώ και πολλά χρόνια και δεν υπήρχε κανένας λόγος να μετεγκατασταθεί αλλού.

 

Είναι ορατός, λοιπόν, ο κίνδυνος να αντιστραφεί η κορυφαία οικολογική συνείδηση των κατοίκων ενός ολόκληρου νησιού λόγω της ανεπάρκειας των ελέγχων στα δημόσια έργα. Βέβαια, το προηγούμενο του Ασωπού δεν επιτρέπει καμία απολύτως εμπιστοσύνη στις προθέσεις του ΥΠΕΧΩΔΕ, αλλά εγώ εντοπίζω το κυριότερο πρόβλημα αλλού. Η πρώτη σε δύναμη δημοτική παράταξη κινείται δραστήρια στη διαχείριση των απορριμμάτων, η τέταρτη σε δύναμη παράταξη κινείται δραστήρια στη διεκδίκηση των προγραμματισμένων δράσεων, ενώ η δεύτερη και η τρίτη σε δύναμη παρατάξεις, που μπορεί να είναι οι επόμενες δημοτικές αρχές, έχουν να παρουσιάσουν μόνο μερικά περιστασιακά μισόλογα για τα σοβαρότερα περιβαλλοντικά ζητήματα. Την ίδια στιγμή είναι ιδιαίτερα επιμελείς στο σχολιασμό του ύφους του Δημάρχου.

Advertisements

Αριστοτέλης Παυλίδης (1)

Μετά τις εκλογές του 2007 ο μέχρι τότε Υπουργός Αιγαίου & Νησιωτικής Πολιτικής, Αριστοτέλης (Τέλης για γνωστούς και φίλους) Παυλίδης, έχασε το υπουργείο και υποβαθμίσθηκε σε απλό βουλευτή, το δε υπουργείο του υποβιβάσθηκε σε γενική γραμματεία του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας. Πολλά μπορεί να εικάσει κανείς, όταν ο πρωθυπουργός ξηλώσει έναν υπουργό, αλλά να καταργήσει και το υπουργείο του ξηλωμένου υπουργού δεν είναι κάτι το σύνηθες. Ωστόσο, δεν αργήσαμε να καταλάβουμε γιατί ο πρωθυπουργός με τα αργά πολιτικά αντανακλαστικά πήρε τόσο δραστική απόφαση. Ο εφοπλιστής της άγονης γραμμής, Φώτης Μανούσης, έγινε γνωστός ανά το πανελλήνιο διεκτραγωδώντας τα πάθη του, για τα οποία καθιστά υπεύθυνο τον Τέλη. 

Ο εφοπλιστής παρομοίασε το καθεστώς έγκρισης δρομολογίων στην άγονη γραμμή με ζούγκλα και κατήγγειλε ότι «Ουσιαστικά, την παρότρυνση του υπουργού να τα βρω με τον Π. Ζαχαρίου και τη μετέπειτα απαίτηση του τελευταίου για καταβολές επιταγών, μετρητών και λοιπών διευκολύνσεων θα μπορούσα να τις παρομοιάσω με τις μεθόδους που χρησιμοποιούν οι νονοί». Σ’ αυτό το περιβάλλον ο συνεργάτης του Τέλη, Π. Ζαχαρίου, προσέγγισε – σύμφωνα με τις ίδιες καταγγελίες – τον Φ. Μανούση και του απέσπασε πέντε επιταγές και €100.000 σε μετρητά. Μάλιστα ο εφοπλιστής δημοσιοποίησε και βίντεο με τον Ζαχαρίου να παραλαμβάνει στα γραφεία του Μανούση φάκελο, που υποτίθεται ότι περιείχε μίζα για τον τότε υπουργό. 

Οι μεν επιταγές ανιχνεύονται πολύ εύκολα και όντως αποδεικνύεται ότι δεν εισπράχθηκαν ποτέ και από κανέναν, όμως τα μετρητά ανιχνεύονται μόνο αν κατατεθούν σε τράπεζα ή αν έχει γίνει σημαντική αγορά μη καλυπτόμενη από τα δηλούμενα εισοδήματα. Κι εδώ ακριβώς εστιάζεται η προσοχή όλων: η κόρη, Αγγελική Παυλίδη, αγόρασε διαμέρισμα αξίας €155.000, όπως δήλωσε ο Τέλης στον ανακριτή και όπως αναγράφεται στο σχετικό συμβόλαιο. Όμως ενώπιον της Προανακριτικής Επιτροπής της Βουλής των Ελλήνων, τόσο η κόρη όσο και ο αδελφός, Τάσος, βεβαίωσαν ότι το διαμέρισμα αγοράσθηκε αντί €235.000, πράγμα που παραδέχθηκε αργότερα και ο ίδιος ο πρώην υπουργός. Η διαφορά του δηλωθέντος από το πραγματικό τίμημα είναι €80.000 (=235.000-155.000) και αν προσθέσουμε και μια ακόμη δωρεά €20.000, που ενώπιον της Επιτροπής παραδέχθηκε ότι έκανε ο Τάσος στην ανιψιά του, φτάνουμε στις €100.000, που καταγγέλλει ο Μανούσης ότι έδωσε στον Ζαχαρίου, για να τα παραδώσει στον Τέλη. 

Οι Δωδεκανήσιοι και ειδικά οι Κώοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι επιχειρηματικές δραστηριότητες του Τάσου Παυλίδη στην Αφρική του επιτρέπουν να έχει δωρίσει στην ανιψιά του ποσά πολύ μεγαλύτερα από τα εξεταζόμενα. Κανένας Δωδεκανήσιος, ούτε φίλος ούτε εχθρός, δεν θεωρεί αποδείξεις δωροδοκίας του Τέλη Παυλίδη τα 100 χιλιάρικα του Μανούση, όπως αυτά επιχειρείται να συνδεθούν με το διαμέρισμα. Δεν ισχυρίζομαι ότι ο Τέλης είναι αθώος και ο Μανούσης συκοφάντης, απλώς θεωρώ ανεπαρκέστατες τις αριθμητικές πράξεις, που «συνδέουν» την καταγγελλόμενη μίζα με το διαμέρισμα. Ίσως πάλι οι αποδείξεις χρηματισμού κι εκβίασης να προκύψουν από την κίνηση τραπεζικού λογαριασμού του πρώην υπουργού, που προχτες το βράδυ διαβιβάστηκε επισήμως στην Προανακριτική Επιτροπή, η οποία με τη σειρά της την διαβίβασε στην Τράπεζα της Ελλάδος, για να αναλυθεί από εμπειρογνώμονες. Βέβαια, οι πρώτες εκτιμήσεις αποδυναμώνουν αυτό το ενδεχόμενο. 

Εκεί που δεν χωράει η παραμικρή αμφιβολία, είναι η ενοχή του βουλευτή Δωδεκανήσων σε ενδεχόμενη φοροδιαφυγή και οπωσδήποτε σε υποβολή ψευδών δηλώσεων από την κόρη του. Ο Τέλης είναι αυταπόδεικτα ένοχος, διότι η κόρη του ασφαλώς και δεν αγνόησε τον πατέρα της, που -λέμε τώρα- της είχε επιστήσει την προσοχή να μην τον εκθέσει ούτε καν ηθικά. Ίσα-ίσα, φαίνεται ότι ήταν απόλυτα ενήμερος, αν όχι ο ιθύνων νους. Αλλά ακόμη κι αν είχε κάνει συστάσεις στην κόρη του κι εκείνη τον αγνόησε, ο πρώην υπουργός και πάλι είναι έκθετος, λόγω ανικανότητας αυτή τη φορά: αν δεν μπόρεσε να επιβληθεί στην κόρη του, πώς μπορούσε άραγε να επιβληθεί στους ιεραρχικά υφιστάμενούς του; 

Αυτό βέβαια είναι πταίσμα ανάξιο λόγου για τους πολυχρονεμένους ταγούς μας, αν θυμηθούμε άλλους πρώην υπουργούς, που απασχολούσαν ανασφάλιστο προσωπικό και έχτισαν σπίτια με άδεια αναψυκτηρίου, χωρίς να περάσουν από Προανακριτική Επιτροπή. Ή άλλους πρώην υπουργούς και υφυπουργούς, που αναμίχθηκαν στο σκάνδαλο λεηλασίας της δημόσιας περιουσίας μέσω Βατοπεδίου και οι οποίοι ξεμπέρδεψαν από την Επιτροπή ελεγχόμενοι απλώς και μόνο διότι δεν … ήλεγξαν τους υφισταμένους των!!!!! Ή άλλους πολιτικούς, ποινικές ευθύνες των οποίων εντόπισαν οι εισαγγελείς και τις οποίες δεν βλέπει ο κ. Σανιδάς στην «ξεκαθαρισμένη» υπόθεση του Βατοπεδίου. Η μόνη κατηγορία, που μου φαίνεται άξια συζήτησης, είναι η προτεινόμενη από την αντιπολίτευση να διευρύνει το κατηγορητήριο: ο πρώην υπουργός κατά παράβαση της κείμενης νομοθεσίας έδωσε με απ’ ευθείας ανάθεση δύο δρομολόγια της άγονης γραμμής σε πλοίο, που έφερε ξένη σημαία, παραγκωνίζοντας ελληνόκτητο πλοίο. 

Εν ολίγοις, η όλη υπόθεση, όπως προκύπτει από τα Μέσα Μαζικού Επηρεασμού, μου φαίνεται ότι θα περνούσε στα ψιλά, αν η κυβέρνηση δεν παρέπαιε και αν η διαγραφή του Τέλη Παυλίδη δεν οδηγούσε στην πτώση της. Πιστεύω ότι η αντιπολίτευση θα συνεχίσει τον πόλεμο φθοράς της κυβέρνησης, αλλά δεν θα σπαταλήσει πολύτιμα πυρομαχικά σ’ αυτήν την υπόθεση. Θα κρατήσει τα βαρύτερα πυρά για την επόμενη υπόθεση Παυλίδη, που ήδη έχει φτάσει στη Βουλή, θα συζητηθεί τον άλλο μήνα και φαίνεται να είναι πολύ ουσιωδέστερη, με ευθύνες του πρώην υπουργού περισσότερες, σημαντικότερες και πιο ευδιάκριτες. Η υπόθεση Παυλίδη Νο2 έχει κάποια δικαστικά παράδοξα και όντως αφορά το δημόσιο συμφέρον, τόσο λόγω των καταβληθεισών επιδοτήσεων όσο και για το όλο σύστημα συγκοινωνιακής κάλυψης των νησιών, τα οποία η αδιάφορη έως εχθρική κυβέρνηση του Μακαρίου Λεκανοπεδίου θέλει δήθεν οικτιρμόνως να τοποθετεί στην «άγονη γραμμή». 

Τέλος, θεωρώ υποκριτικό, αν όχι πρόστυχο, το ερώτημα γιατί ο Παυλίδης δεν παραιτείται, προκειμένου να διευκολύνει την κυβέρνηση. Γιατί τάχα να παραιτηθεί; Μήπως εκείνος φταίει για την οριακή πλειοψηφία του κόμματός του; Μήπως εκείνος φταίει, που από τον περασμένο Σεπτέμβριο τα ποσοστά της ΝΔ είναι σε διαρκή πτώση; Μήπως παραιτήθηκαν οι Βατοπεδινοί, που οδήγησαν εξανέμισαν το προβάδισμα του κόμματός τους και το οδήγησαν 5%-6% πίσω από το ΠΑΣΟΚ; Μήπως παραιτήθηκε ο πρωθυπουργός, που παραδέχθηκε δημοσίως ότι … δεν είχε αντιληφθεί (!!!) την έκταση του βατοπεδινού σκανδάλου;  Και -πάνω απ’ όλα – αφού η υπόθεση Μανούση ήταν γνωστή στο Μαξίμου ΠΡΙΝ τις τελευταίες εκλογές, γιατί η ΝΔ περιέλαβε τον Παυλίδη στα ψηφοδέλτιά της; Μα, διότι μεταξύ των υποψηφίων βουλευτών όλων των κομμάτων στα Δωδεκάνησα ο Τέλης είναι κορυφαίος σε σταυρούς! Και όταν πρόκειται για ψηφαλάκια οι ταγοί μας δεν βλέπουν τίποτα πέρα απ’ αυτά. Μόλις τα μαζέψουν κι εξασφαλίσουν την αποζημίωση, τη σύνταξη, κάποιο θώκο, προβολή από τα ΜΜΕ* ότι θα υπηρετούν το Έθνος, το Γένος και την Πατρίδα, τότε θυμούνται διάφορα θαυμάσια, όπως «διαφάνεια», «το μαχαίρι στο κόκκαλο», «τιμή του πολιτικού κόσμου» κλπ. Που και που ακούμε και κάποιον «αγαναχτισμένο» εθνοπατέρα να βάλλει προσεκτικά και ακροθιγώς κατά του νόμου περί ευθύνης υπουργών. Χωρίς βέβαια να δείχνει αποφασισμένος να διεκδικήσει την κατάργηση αυτού του τερατουργήματος, που προστατεύει τα μέλη της συντεχνίας του από δικαστικές διώξεις ακόμη και για αδικήματα, που διέπραξαν πριν γίνουν βουλευτές

Κατ’ εμέ η αθωότητα ή η ενοχή του Τέλη είναι δευτερεύουσας σημασίας. Το σημαντικότερο όλων είναι ότι ο συμπατριώτης μου βουλευτής έφερε στην επιφάνεια την υποκρισία και τον τυχοδιωκτισμό των πολιτικών. Ειλικρινά εύχομαι να προκύπτουν ποινικές ευθύνες του (αντικειμενικά και όχι λόγω πολιτικών σκοπιμοτήτων) κι εν τούτοις η ΝΔ να τις κάνει γαργάρα και να τον απαλλάξει. Μετά μένει να δούμε τι θα πράξει η επόμενη κυβέρνηση με τον νόμο περί ευθύνης υπουργών. Έτσι, για να διαπιστώσουμε άλλη μια φορά ποια είναι η «τιμή του πολιτικού κόσμου».

 

Πηγές: Έθνος 15.04.09, Ελεύθερος Τύπος 09.04.09, 22.04.09, Ελευθεροτυπία 14.04.09, Καθημερινή 05.04.09, 10.04.09, 16.04.09, 22.04.09, Τα Νέα 09.04.09, 13.04.09, 16.04.09, 23.04.09, Το Βήμα 20.10.08, 10.04.09, 22.04.09

*: διαγράφονται δέκα (10) λέξεις.

Η συνέχεια εδώ.

Τα θεία πάθη

Είναι γνωστό ότι ο θάνατος και η εκ νεκρών ανάσταση ενός Υιού Θεού είναι κοινό μοτίβο σε όλες σχεδόν τις θρησκείες της Μεσογείου και ότι η περίπτωση της διάσημης ιουδαϊκής αίρεσης δεν αποτελεί εξαίρεση. Ομολογώ όμως ότι δεν πίστευα στα μάτια μου, όταν διάβασα τις Βάκχες του Ευριπίδη. Τότε συνειδητοποίησα τη σύγχυση των πρώτων πατέρων του χριστιανισμού, που βλέποντας ότι δεν λένε τίποτα το πρωτότυπο, προσπάθησαν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα εισάγοντας τον όρο «διαβολική μίμηση». Επειδή, λέγανε, ο διάβολος ήξερε ότι ο ανώνυμος Ιουδαίος θεός θα έστελνε το γιο του να πεθάνει, για να σώσει τον κόσμο, ο Βελζεβούλης έβαλε τους ανθρώπους να μιλάνε για διάφορους υιούς θεών, που έκαναν το ίδιο πριν τον πραγματικό, ώστε οι άνθρωποι να μπερδευτούν και να μην ξέρουν τι να πιστέψουν, για να σωθούν. Όντως διαβολικό κόλπο! Διαβάζοντας τις Βάκχες είναι σαν να διαβάζει κανείς την κατά τέσσερις τουλάχιστον αιώνες μεταγενέστερη Καινή Διαθήκη, μόνο που ο Ιησούς λέγεται Διόνυσος, ο Πόντιος Πιλάτος λέγεται Πενθέας, το σκηνικό δεν διαδραματίζεται στο Ισραήλ αλλά στη Θήβα της Βοιωτίας κλπ.

 

Λοιπόν, ο Διόνυσος, γιός του Δια και της θνητής Σεμέλης, έφτασε με ανθρώπινη μορφή (στίχοι 4, 53-54) στη Θήβα, για να διαδώσει τη λατρεία στο πρόσωπό του, αλλά δεν έγινε πιστευτός ούτε από τις κόρες του βασιλιά Κάδμου και αδελφές της Σεμέλης ούτε από τον Πενθέα, βασιλιά της Θήβας και εγγονό του Κάδμου, οι οποίοι επιπλέον αρνούνταν ότι η Σεμέλη είχε τεκνοποιήσει με το Δία. Ο Ιησούς, γιός του ανώνυμου Ιουδαίου θεού και της θνητής Μαριάμ, δεν έγινε πιστευτός από τους Ιουδαίους ιερείς και από το μεγαλύτερο μέρος των Ιουδαίων. Για τιμωρία ο Διόνυσος τρέλανε τις γυναίκες, τις έκανε να περιφέρονται στον Κιθαιρώνα ως Μαινάδες και αποφάσισε να δείξει στον Πενθέα ότι ήταν πράγματι θεός (47-48). Ο Πενθέας ήταν αποφασισμένος να κρεμάσει τον Διόνυσο, επειδή πίστευε ότι ήταν ένας περιπλανώμενος απατεώνας, που με το κρασί έσπρωχνε τις γυναίκες σε αρρωστημένα όργια* (234-247, 260-262). Κατ’ αναλογία, το πλήθος των Ιουδαίων κατηγόρησε τον Ιησού στον Πιλάτο ότι «Τούτον εύρομεν διαστρέφοντα το έθνος» και ότι «ανασείει τον λαόν» με τη διδασκαλία του (Λουκάς 23, 2). Ο μάντης Τειρεσίας είπε στον Πενθέα ότι η φρόνιμη γυναίκα ακόμη σε βακχεία δεν πρόκειται να διαφθαρεί (317-318) κι έχουμε ένα ανάλογο στη διαμαρτυρία του Ιησού ότι «ο υιός του ανθρώπου τρώγει και πίνει και σεις λέτε «να ένας φαγάς και μπεκρής»» (Λουκάς 7, 34).

 

Ο Πενθέας διέταξε τη σύλληψη του Διόνυσου, ο οποίος δεν αντιστάθηκε καθόλου στους στρατιώτες (436-440), όπως ακριβώς και ο Ιησούς. Ο Πενθέας ρώτησε το Διόνυσο ποιος είναι, αλλά εκείνος υπεξέφεγε συστηματικά (460-518) να του δηλώσει ότι είναι θεός, θυμίζοντάς μας τον Ιησού να μην απαντά σε ανάλογη ερώτηση του Πιλάτου (Ιωάννης 19, 9). Ο Πενθέας προειδοποίησε το Διόνυσο ότι θα τον φυλακίσει, διότι έχει τη δύναμη να το κάνει (497, 505) – ο Πιλάτος προειδοποίησε τον Ιησού ότι έχει τη δύναμη να τον σταυρώσει ή να τον ελευθερώσει (Ιωάννης 19, 10). Ο Διόνυσος απάντησε στον Πενθέα ότι δεν πρόκειται να πάθει τίποτα, που δεν είναι προαποφασισμένο (515-516) – ο Ιησούς απάντησε στον Πιλάτο ότι δεν θα είχε καμία εξουσία επ’ αυτού, αν δεν του είχε δοθεί άνωθεν. Καθώς τον οδηγούσαν στη φυλακή, ο Διόνυσος προειδοποίησε: «για τις προσβολές φροντίζει ο Διόνυσος, εκείνος που λες εσύ ότι δεν υπάρχει» – καθώς τον οδηγούσαν στο Γολγοθά, ο Ιησούς προειδοποίησε: «έρχονται μέρες, που θα πούν μακάριες οι στείρες και οι κοιλίες που δεν γέννησαν και οι μαστοί που δεν θήλασαν, τότε θα αρχίσουν να λένε όρη πέσετε πάνω μας και βουνά σκεπάστε μας» (Λουκάς 23,29-30). Ο Διόνυσος τιμώρησε τους ασεβείς, βάζοντας την Αγαύη να σκοτώσει μέσα στην τρέλα της τον ίδιο της το γιό, τον Πενθέα – ο ανώνυμος Ιουδαίος θεός τιμώρησε τους ασεβείς Ιουδαίους με πολλά δεινά, γνωστά από την ιστορία. Όταν ο Διόνυσος αποφάσισε να βγει από τη φυλακή του Πενθέα προκάλεσε σεισμό, που γκρέμισε τα ανάκτορα του άπιστου βασιλιά κι ο Δίας έρριξε κεραυνό πάνω τους (585-599) – όταν αναστήθηκε ο Ιησούς «σεισμός εγένετο μέγας» (Ματθαίος 28, 2).

 

Στις Βάκχες του Ευριπίδη διαβάζουμε μερικά ακόμη ενδιαφέροντα στοιχεία. Οι Βάκχες, που είχε φυλακίσει σιδηροδέσμιες ο Πενθέας, δραπέτευσαν, αφού τα δεσμά τους λύθηκαν «αυτόματα», χωρίς να τα «αγγίξει χέρι θνητού» (447-448) κι επιπρόσθετα πρέπει να νοήσουμε ότι άνοιξαν και οι πόρτες της φυλακής, αλλιώς πώς θα μπορούσαν να δραπετεύσουν οι φυλακισμένες; – στο δεύτερο ταξίδι του, όταν βρισκόταν στους Φιλίππους ο Παύλος συνελήφθη και φυλακίσθηκε, όταν «ξαφνικά έγινε μέγας σεισμός, κουνήθηκαν τα θεμέλια της φυλακής, αμέσως άνοιξαν όλες οι πόρτες και λύθηκαν τα δεσμά όλων» (Πράξεις 16, 26). Ένας από τους στρατιώτες λέει στον Πενθέα για το Διόνυσο «αυτός ο άντρας θα κάνει κι άλλα θαύματα» (449-450) και ο χορός λέει στο Διόνυσο «βλέπεις πώς υφίστανται τη βία οι προφήτες σου;» (550-552), καθιστώντας σαφές ότι τα θαύματα και οι προφήτες δεν ήταν άγνωστα στους Έλληνες του 5ου αιώνα Π.Κ.Χ. Κάτι που δεν βρίσκουμε στις Βάκχες, ούτε αλλού μπόρεσα να εντοπίσω, είναι ο θάνατος και η μετά τριήμερον ανάσταση του Διονύσου. Αυτό όμως το είχε κάνει πολύ νωρίτερα ο Αιγύπτιος ανάλογός του, ο Όσιρις (Πλούταρχος, Περί Ίσιδος και Οσίριδος 39, 42).

 

Ο Διόνυσος επί όνου σε νόμισμα της Μένδης
Ο Διόνυσος επί όνου σε νόμισμα της Μένδης

Ο Διόνυσος εικονίζεται μερικές φορές στη ράχη όνου με σκεύος οίνου, που απελευθερώνει τους ανθρώπους από τις σκοτούρες της καθημερινότητας, και για το λόγο αυτό πήρε το προσωνύμιο Λύσιος. Κατά τη ρωμαϊκή εποχή και πιθανώς παλαιότερα, αφού τα Μυστήρια δεν διασώθηκαν και δεν γνωρίζουμε τι δίδασκαν, επιδίωξη ήταν να απαλλαγεί ο άνθρωπος από τη ζωώδη φύση του, που εικονιζόταν ως όνος. Η απεικόνιση κάποιου ατόμου στη ράχη ενός όνου συμβόλιζε την κυριαρχία του πάνω στην κατώτερη, ζωώδη ανθρώπινη φύση και πιθανότατα αυτό συμβολίζει η είσοδος του Ιησού στην Ιερουσαλήμ επί πόλου όνου (Μάρκος 11, 2, Ματθαίος 21, 2) 

 

Η βίαιη κατάργηση της ελληνικής θρησκείας και η καταστροφή ναών και γραπτών μνημείων από τους χριστιανούς καθιστούν δυνατή την ανασύσταση μόνο μιας αποσπασματικής εικόνας. Για τους μυημένους ο Διόνυσος πρέπει να ήταν κάτι περισσότερο από θεός της βλάστησης και της γονιμότητας. Τα λίγα ευρήματα, που διέφυγαν από την καταστροφική μανία των χριστιανών, αν και αποσπασματικά, δείχνουν ότι ο Διόνυσος δεν ήταν ο έκφυλος μπεκρούλιακας, που καλλιεργεί η μισαλλόδοξη χριστιανική διαμονολογία. Και μόνο το γεγονός ότι ο Διόνυσος λατρευόταν στην Αθήνα κατά τα Ανθεστήρια (11-13 Ανθεστηριώνος), τα Μικρά ή κατ’ αγρούς Διονύσια (8-11 Ποσειδεώνος), τα Μεγάλα ή εν άστει Διονύσια (9-13 Ελαφηβολιώνος) και τα Λήναια (8-11 Γαμηλιώνος) αποτελεί επαρκή απόδειξη ότι ο θεός αυτός δεν καλούσε σε έκλυση ηθών και μέθη. Είναι πρόστυχο να ισχυρίζεται κανείς ότι τέσσερις μήνες το χρόνο και για 3 έως 5 μέρες κάθε φορά αποκτηνωνόταν ολόκληρος ο πληθυσμός της Αθήνας, της γεννέτειρας του δυτικού πολιτισμού και της δημοκρατίας, που δίδαξε το μέτρο χαρακτηρίζοντας βαρβαρική κάθε παρέκκλιση από αυτό.

 

ceb5cf83cf84ceb1cf85cf81cf89cebcceadcebdcebfcf82-ceb4ceb9cf8ccebdcf85cf83cebfcf82Έχουν διασωθεί παραστάσεις του Διονύσου καρφωμένου σε πάσσαλο, όπως περιγράφεται και ο Ιησούς σε μερικά σημεία της Καινής Διαθήκης (Πράξεις 5, 30), και ο συμβολισμός της σταύρωσης είναι προφανής, αφού «κάθε ηδονή και πόνος είναι ένα είδος καρφιού, που καθηλώνει την ψυχή στο σώμα» (Πλάτων, Φαίδων, 83d), πολύ περισσότερο αφού οι τέσσερις βραχίονες του ισοσκελούς ή ελληνικού σταυρού συμβόλιζαν τα τέσσερα στοιχεία του φυσικού κόσμου (γη, νερό, αέρας, φωτιά). Άλλες παραστάσεις δείχνουν τον Διόνυσο ως θείο βρέφος, χωρίς να μας είναι γνωστοί οι σχετικοί μύθοι. Αγγειογραφίες του 5ου και 6ου αιώνα Π.Κ.Χ. δείχνουν Βάκχες να προετοιμάζουν τράπεζα προσφορών με κρασί και ψωμί μπροστά από ομοίωμα εσταυρωμένου (παλουκωμένου) Διονύσου, έχοντας … μιμηθεί διαβολικά το πολύ μεταγενέστερο χριστιανικό μυστήριο της Θείας Κοινωνίας! Μάλιστα, το χριστιανικό μυστήριο της  μετουσίωσης του οίνου και του άρτου σε σώμα και αίμα Κυρίου έχει ένα δραματικό τελετουργικό, προφανώς μίμηση των δρώμενων κατά τη λατρεία του Διονύσου, τα οποία επιπρόσθετα δημιούργησαν το θεατρικό δράμα. 

 

 

 

*: όργια: μυστικαί τελεταί, μυστική λατρεία τελουμένη υπό μόνων των μεμυημένων, ακριβώς ως τα μυστήρια, λέξις των μεθ’ Όμηρον χρόνων, εν χρήσει επί της μυστηριώδους λατρείας της Δήμητρος εν Ελευσίνι … αλλά συνηθέστατα επί των τελετών του Διονύσου μετά των καθιερώσεων αυτών και αγνισμών … (Liddell-Scott).

Τρίκαυλον πέος

peos1Μεταλλικόν αντικείμενον αναρτώμενον εκ του κρίκου εις το άνω μέρος. Το όλον κατασκεύασμα δίδει την εντύπωσιν ζώου εκτελούντος άλμα (κοινώς πήδημα). Εις την θέσιν της κεφαλής διακρίνομεν την μεγαλυτέραν των τριών βάλανον, ενώ το λοιπόν εν στύσει πέος σχηματίζει τον κορμόν του ζώου. Το δεύτερον επίσης εν στύσει πέος σχηματίζει την ουράν, ενώ το τρίτον ωσαύτως εν στύσει πέος ευρίσκεται εις την αναμενομένην θέσιν των τετραπόδων. Οι πρόσθιοι πόδες ελλείπουσιν παντελώς και αντί των οπισθίων το φανταστικόν ζώον εικονίζεται να στηρίζεται επί κωλοδακτυλιαζούσης χειρός (μόλις διακρινομένης όπισθεν της βάσεως αναρτήσεως). Η άποψις ότι το αρχαιολογικόν τούτο εύρημα απεικονίζει προϊστορικόν τι ζώον ονόματι «πουτσόσαυρος» ελέγχεται ως προστύχως ανακριβής. Το ιστορικώς βέβαιον είναι ότι εχυτεύθη υπό εξαιρέτου μεταλλοτεχνίτου προς τέρψιν φιλοπαίγμονος προγόνου μας και ότι φυλάσσεται εν τω Αρχαιολογικώ Μουσείω Πανόρμου (τανύν Παλέρμω) Σικελίας.