Πρόσκληση για δράση: αιτήσεις κατάργησης προσευχής και θρησκευτικών συμβόλων

Αντιγράφω αυτούσια την παρακάτω εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ανάρτηση της Αόρατης Μελάνης:
 
Από δελτίο τύπου του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι, πληροφορήθηκα ότι έγινε και στην Ελλάδα αίτηση από μητέρα για κατάργηση της προσευχής και των θρησκευτικών συμβόλων στο σχολειο όπου φοιτά το παιδί της, διότι αυτά περιορίζουν την θρησκευτική του ελευθερία. Κατόπιν τούτου ήρθα σε επαφή με το ΕΠΣΕ και ενημερώθηκα για τον τρόπο με τον οποίο μπορεί καθένας να κάνει την ίδια κίνηση, με τον ελάχιστο δυνατό κόπο και αναστάτωση.

Οι αιτήσεις μπορούν να γίνουν με εξουσιοδότηση προς το ΕΠΣΕ και μπορούν να απευθύνονται στον Συνήγορο του Πολίτη. Υπάρχουν και άλλοι τρόποι κίνησης για τους οποίους μπορείτε να ενημερωθείτε απευθείας από το ΕΠΣΕ, ο παραπάνω ωστόσο είναι ο απλούστερος και ασφαλέστερος. Το ΕΠΣΕ θα σας στείλει τα σχετικά έγγραφα και θα αναλάβει να σας ενημερώνει για τις κινήσεις που θα ακολουθήσουν.Τα προσωπικά στοιχεία των αιτούντων είναι εμπιστευτικά και δεν θα δημοσιοποιηθούν. Ο Συνήγορος του Πολίτη κινεί την υπόθεση ερχόμενος σε επαφή με το Υπουργείο Παιδείας. Ειδικά σε ό,τι αφορά την προστασία των προσωπικών στοιχείων ανηλίκων ο νόμος είναι πολύ αυστηρός. Επομένως δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας ως προς αυτό.

Οι κινήσεις μπορούν να γίνουν όλες μέσω fax και δι’ αλληλογραφίας, επομένως δεν χρειάζεται να αφιερώσει κανείς χρόνο σε μετακινήσεις. Όσο περισσότερα άτομα καταθέσουν τέτοιες αιτήσεις, τόσο μεγαλύτερη πιθανότητα υπάρχει να έχουν αποτέλεσμα. Όποιος ενδιαφέρεται να κάνει την κίνηση ας έρθει σε επαφή με το office@greekhelsinki.gr για να τον κατευθύνουν.

Από πλευράς μου θέλω να παροτρύνω όσους γονείς έχουν παιδιά σε σχολική ηλικία, κι επομένως νομιμοποιούνται να κάνουν μια τέτοια κίνηση, να ενημερωθούν και να προχωρήσουν, εφόσον το επιθυμούν. Όσο περισσότερες τέτοιες αιτήσεις δεχτεί ο Συνήγορος του Πολίτη, τόσο το καλύτερο, διότι θα μπορέσει να κινήσει συλλογικά την υπόθεση κι ενδεχομένως να την γενικεύσει σε όλα τα σχολεία.Ένα μικρό σπρώξιμο από τον καθένα μας μπορεί να μετακινήσει βουνά.

 

 
Εγώ σημειώνω απλώς ότι η Εκκλησία της Ελλάδος θεωρεί υποχρεωτικά εκτελεστέες τις αποφάσεις του ΕΔΑΔ, λογικά λοιπόν δεν πρέπει να αντιδράσει σ’ αυτήν την κίνηση.
Advertisements

Περί πατάξεως της φοροδιαφυγής

«14.700 πολίτες δήλωσαν οικειοθελώς τη φοροδιαφυγή τους για να τύχουν καλύτερης μεταχείρισης» διάβασα σήμερα  και θυμήθηκα κάτι, που μου είπε προ καιρού ένας πολύ καλός φίλος, με τον οποία συζητούσα την δρομολογούμενη (ή έστω φημολογούμενη) κατάργηση του τραπεζικού απορρήτου για τις φορολογικές αρχές.

Ο πατέρας του είχε ξενοδοχείο στην Κινέττα την δεκαετία του 1960, όταν μεσουρανούσε ως τουριστικό θέρετρο και αποτελούσε προσφιλή χώρο γυρισμάτων πολλών ασπρόμαυρων ελληνικών ταινιών. Ανάμεσα στους πελάτες τους ήταν και πολλοί Γάλλοι, καθ’ όλα φυσιολογικοί , με εξαίρεση τους Γαλλοεβραίους. Αυτοί, μόλις έφταναν στο ξενοδοχείο, αναβάθμιζαν την κράτησή τους σε πολυτελέστερο και συνεπώς ακριβότερο δωμάτιο. Έτρωγαν τα ακριβότερα γεύματα, έπιναν τα ακριβότερα ποτά, έκαναν όλες τις εκδρομές, που προσφέρονταν, και μια-δυο φορές την εβδομάδα πήγαιναν στην Αθήνα, όπου σήκωναν τα πιο ακριβά κομμάτια από τα γνωστότερα χρυσοχοεία. Πάντοτε δε, πλήρωναν μόνο μετρητά και με τα μεγαλύτερα χαρτονομίσματα, που εξέδιδε η γαλλική κεντρική τράπεζα.

Ο Διοικητής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας προς τον Έλληνα Υπουργό Οικονομικών: «Αν δεν σοβαρευτείτε, από εκείνο το παράθυρο θα σε πετάξω, μαζί τον προϋπολογισμό και τις στατιστικές σου. Και είμαστε στον 48ο όροφο!» (Φωτο Ελευθεροτυπία 18.11.09)

Γιατί; Διότι οι περισσότεροι από αυτούς ήταν ελεύθεροι επαγγελματίες και φοροδιέφευγαν ασύστολα. Μόνο που το κουτοφραγκικό κράτος θα τους ξέσκιζε αλύπητα, αν έβλεπε καταθέσεις ή αγορές ακινήτων, αυτοκινήτων, σκαφών κλπ, αναντίστοιχες προς τα δηλούμενα εισοδήματά τους.

Μισό αιώνα μετά, άρχισε και η περήφανη Ελλάδα να ψελλίζει τη λήψη τέτοιων μέτρων. Φυσικά, οι βολευτές μας θα συνέχιζαν να σφυρίζουν αδιάφορα, αν ο Αλμούνια, ο Τρισέ και οι άλλοι ανθέλληνες μολυβοζμπρώχτες των Βρυξελλών δεν συναγωνίζονταν ποιος θα εκτοξεύσει εναντίον μας τη χειρότερη απειλή.

Η αλήθεια είναι ότι πολλοί αυτοαπασχολούμενοι επιβιώνουν, μόνο και μόνο επειδή φοροδιαφεύγουν και εισφοροδιαφεύγουν. Το πρόβλημα επιβίωσής τους θα αποτελέσει σοβαρότατο κοινωνικό πρόβλημα, αλλά … Αλλά σε μία χώρα, που θέλει να ανήκει στην Ε.Ε., που κάθε τρεις και λίγο θυμάται ότι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έδωσαν τα φώτα του πολιτισμού στο κόσμο και χαίρεται, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ η οικονομική επιβίωση να στηρίζεται στην παρανομία. Δεν είναι δυνατόν εν ονόματι κάποιων ομήρων να ανεχόμαστε τη λαμογιά κρατικών γιατρών, υπαλλήλων πολεοδομίας, εφοριακών, πολιτικών κλπ εγκληματιών, που θέλουν την Ελλάδα να καταβαραθρώνεται στη λίστα της παγκόσμιας αξιολόγησης της διαφθοράς και να βρίσκεται πίσω από τη Μποτσουάνα, τη Ναμίμπια και την Τουρκία. «Το παιχνίδι τέλειωσε!» μας είπε από τις Βρυξέλλες ένας άλλος μολυβοζμπρώχτης και καλά θα κάνουμε να το συνειδητοποιήσουμε.

Πηγές: Ελευθεροτυπία 18.11.09, Η Καθημερινή 08.11.09, Τα Νέα 18.11.09

Ποιές δικαστικές αποφάσεις ισχύουν;

Μεταξύ των μέτρων, που ανακοίνωσε η κυβέρνηση για την αντιμετώπιση της ερειπιώδους οικονομίας, είναι και η αύξηση του συντελεστή του ΕΤΑΚ στην εκκλησιαστική περιουσία. Αμέσως αντέδρασε η Εκκλησία της Ελλάδος, ο ισχυρότερος οικονομικός φορέας του Ελληνικού κράτους, και δήλωσε ότι είναι ΝΠΔΔ, όπως οι νομαρχίες και τα δημαρχεία, που θα πληρώνουν συντελεστή ΕΤΑΚ 1 τοις χιλίοις, και ότι η πρόθεση της κυβέρνησης αποτελεί διάκριση εις βάρος της Εκκλησίας, διότι «την τοποθετεί σε άλλη κατηγορία, να πληρώνει συντελεστή ΕΤΑΚ 3 τοις χιλίοις, όπως τα μουσεία».

Άμ’ έπος άμ’ έργον, την προηγούμενη Παρασκευή ο μητροπολίτης Ιωαννίνων Θεόκλητος ως πρόεδρος της Συνοδικής Οικονομικής Επιτροπής παρέδωσε στον υπουργό Οικονομικών μακροσκελή επιστολή, με την οποία η Εκκλησία της Ελλάδος ξεκαθαρίζει χωρίς περιστροφές ότι «έχει διευκρινιστεί κατά τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (απόφαση του 1994 Ιερές Μονές κατά Ελλάδας) ότι τα εκκλησιαστικά Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου του Νόμου 590/1977 ναι μεν είναι οργανισμοί δημοσίου δικαίου, είναι όμως παράλληλα και υποκείμενα ατομικών ελευθεριών έναντι του κράτους με αντικείμενο π.χ. τον ίσο σεβασμό της περιουσίας τους». Με αυτά τα δεδομένα η Εκκλησία θεωρεί «υποχρέωση του εθνικού νομοθέτη να σέβεται τη συνταγματική αρχή της ίσης μεταχείρισης και της ίσης προστασίας της περιουσίας κατά την επιβολή φορολογικών βαρών επί της ακίνητης περιουσίας των εκκλησιαστικών νομικών προσώπων σε σχέση με τα γενικώς ισχύοντα ως προς τη φορολογική επιβάρυνση της ακίνητης περιουσίας των ΝΠΔΔ». Συνεπώς με τις προτάσεις του Υπουργείου Οικονομικών παραβιάζεται «η Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και το Πρωτόκολλο αυτής, όπου κατοχυρώνεται ρητώς το δικαίωμα στην ιδιοκτησία».

Αν, όσα αναφέρει ο οικονομολόγος μητροπολίτης είναι σωστά, τότε ο υπουργός των Οικονομικών καλά θα κάνει να ξεχάσει τη συγκεκριμένη πρόταση. Η μεν Ελληνική Δημοκρατία δεν χρειάζεται να ζημιωθεί ηθικά με μια καταδίκη από το ΕΔΑΔ, η δε οικονομία δεν πρέπει να επιβαρυνθεί με πρόστιμο ούτε 1 Ευρώ. Επίσης δεν θεωρώ σωστό να μεμφθεί κανείς την Εκκλησία, επειδή αντιδρά στην επιπλέον φορολόγηση της όντως αμύθητης περιουσίας της, όταν η οικονομία βρίσκεται στη χειρότερη κατάσταση μετά τη μεταπολίτευση. Είναι απόλυτα φυσιολογική αντίδραση ενός φορέα της οικονομίας, όταν θίγονται τα συμφέροντά του. Το αν πρέπει ή δεν πρέπει να δείχνει η Εκκλησία κοινωνική ευαισθησία σε μια τέτοια κατάσταση, αφορά τους απολογητές της και όχι εμένα. Όμως βλέποντας την Εκκλησία να επικαλείται και να απαιτεί την εφαρμογή της παραπάνω ευνοϊκής γι’ αυτήν απόφασης του ΕΔΑΔ, αναπόφευκτα έρχονται στο μυαλό μου δύο άλλες αποφάσεις, αντίθετες στις προθέσεις και τις επιδιώξεις της.

Η πρώτη είναι η πρόσφατη απόφαση του ΕΔΑΔ για την απομάκρυνση των θρησκευτικών συμβόλων από τις αίθουσες διδασκαλίας. Το σκεπτικό του δικαστηρίου ήταν ότι «Οι μαθητές μπορεί να αισθανθούν ότι εκπαιδεύονται σ’ ένα σχολικό περιβάλλον χαρακτηρισμένο από μια συγκεκριμένη θρησκεία. Αυτό όμως που είναι ίσως ενθαρρυντικό για ορισμένους θρησκευόμενους μαθητές μπορεί να είναι συναισθηματικά ενοχλητικό για μαθητές άλλων θρησκειών ή για όσους δεν πιστεύουν» και ότι «Το κράτος είναι υποχρεωμένο να απέχει από την επιβολή, έστω και εμμέσως, θρησκευτικών πεποιθήσεων στους τόπους εκείνους όπου υπάρχουν πρόσωπα εξαρτημένα από το ίδιο ή είναι εκτεθειμένα στην εξουσία του». Έτσι το ΕΔΑΔ καταδίκασε την εναχθείσα Ιταλία και την υποχρέωσε σε καταβολή αποζημίωσης, δημιουργώντας δεδικασμένο και για τους πολίτες της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Η δεύτερη περίπτωση είναι περσινή. To ΕΔΑΔ καταδίκασε την Ελλάδα και την υποχρέωσε σε καταβολή αποζημίωσης, διότι «Η υποχρέωση του όρκου ενός πολίτη στα ποινικά δικαστήρια ή σε άλλη δημόσια ακρόαση συνιστά παραβίαση της θρησκευτικής ελευθερίας». Το δικαστήριο, λοιπόν, θεώρησε ότι ο πολίτης δεν είναι υποχρεωμένος να δηλώνει, ότι είναι άθεος ή ότι η θρησκεία του δεν του επιτρέπει να ορκιστεί, και ότι αν εξαναγκάζεται σε κάτι τέτοιο, τότε παραβιάζεται το προσωπικό του δεδομένο, που έχει σχέση με τη θρησκευτική ελευθερία. Αυτό άλλωστε ήταν και το σκεπτικό της μη αναγραφής του θρησκεύματος στις νέες ταυτότητες.

Δεν χωράει καμία απολύτως αμφιβολία ότι η απόφαση του ΕΔΑΔ, που ευνοεί την Εκκλησία, θα εφαρμοσθεί, διότι απλούστατα οι αποφάσεις των δικαστηρίων πρέπει να εφαρμόζονται. Με τις άλλες δύο αποφάσεις του ιδίου δικαστηρίου, την απομάκρυνση των θρησκευτικών συμβόλων από τα σχολεία και την κατάργηση του θρησκευτικού όρκου, τι θα πράξει η Εκκλησία της Ελλάδος; Θα εκβιάσει άραγε για τη μη εφαρμογή τους, οδηγώντας το κράτος στην καταδίκη και στην καταβολή αποζημιώσεων (όχι εις βάρος των εκκλησιαστικών ταμείων!) σε όσους προσφύγουν στο ΕΔΑΔ; Νομίζω ότι η αυτή η κυβέρνηση έχει μια μοναδική ευκαιρία να συνετίσει την Εκκλησία, να αρχίσει την αποδόμηση του θεοκρατικού καθεστώτος, να απομακρύνει τη χώρα από την ανατολίτικη κισμετολαγνεία («Δε βαρυέσαι, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει εδώ») και να μας φέρει πιο κοντά την Ευρώπη, που είναι πολύ περισσότερα από τα πολυπόθητα (και στην Εκκλησία) ταμεία της.

 

Πηγές: Βήμα της Κυριακής 08.11.09, Ελευθεροτυπία 04.11.09, Τα Νέα 04.11.09 και 06.11.09, Το Έθνος 22.02.08 και 04.11.09.