Μπράβο μας!

Χτες έγινε η πιο ογκώδης και πιο δικαιολογημένη απεργιακή πορεία της μεταπολίτευσης. Ο στόχος της, να διαμαρτυρηθούν οι εργαζόμενοι για τα πρωτοφανώς σκληρά οικονομικά μέτρα, που συνεπάγεται η προσφυγή μας στο μηχανισμό στήριξης, δεν επιτεύχθηκε. Επισκιάστηκε από το θάνατο τριών εργαζομένων, που οδήγησε σε μακρόσυρτες εκπομπές ενημέρωσης και βαρύγδουπες αναλύσεις.

Τριανταέξι χρόνια τώρα, από την ίδρυση της Ελληνικής Δημοκρατίας, σε ΚΑΘΕ διαδήλωση παρεισφρύουν «ξένα στοιχεία», που εκτοξεύουν μολότωφ, καταστρέφουν αυτοκίνητα και καταστήματα και θέτουν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές.  Τριανταέξι χρόνια τώρα οι δράστες αυτοί αναφέρονται και ως «γνωστοί άγνωστοι», χωρίς ποτέ να έχουν γίνει απλώς γνωστοί. Τριανταέξι χρόνια τώρα, ούτε ο ελληνικός λαός λαός απαίτησε να γίνουν γνωστοί ούτε οι κυβερνήσεις, που ο ίδιος εξέλεγε, σκοτίστηκαν να τους κάνουν γνωστούς. Τριανταέξι χρόνια τώρα βλέπαμε τις ίδιες σκηνές να επαναλαμβάνονται σε κάθε διαδήλωση ή πορεία, άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο έντονα. Τριανταέξι χρόνια τώρα περιοριζόμασταν να εκδηλώνουμε κάποια συναισθήματα και να κάνουμε φορτισμένες συζητήσεις. 

Χτες κάποιοι επέλεξαν να μην ακολουθήσουν μέχρι τέλους την πεπατημένη. Προτίμησαν να βγουν από την επί 36ετία επαναλαμβανόμενη ρουτίνα. Πρωτοτύπησαν επιλέγοντας δραστικότερα πυρομαχικά, τα οποία σε μία και μόνη περίπτωση προκάλεσαν τρεις θανάτους και πλήθος τραυματισμών. Έκπληξη; Φυσικά όχι, και όποιος ισχυρίζεται ότι εξεπλάγη, είναι απλώς ψεύτης! Πρώτα απ’ όλα, τόσες μολότωφ, επί τόσες πορείες, επί 36 χρόνια, στατιστικά και μόνο έπρεπε να έχουν ανθρώπινα θύματα. Δεν μπορεί να υπάρχει κανείς τόσο πολύ κρετίνος, ώστε να πιστεύει ότι όσοι πετάνε μολότωφ δεν θα παρεκλίνουν ποτέ από τα ειωθότα και ότι δεν θα χάσουν ποτέ ούτε την ψυχραιμία τους ούτε το στόχο. Συνέβη, λοιπόν, το αναμενόμενο!

Και ακολούθησαν και όλα τα άλλα αναμενόμενα, ένα εκ των οποίων με έκανε υπερήφανο. Ακούγοντας τις δηλώσεις των αρχηγών των κοινοβουλευτικών μας κομμάτων στη Βουλή αισθάνθηκα σαν να βρισκόμουν σε κάποια γιορτούλα του νηπιαγωγείου. Ένας αρχηγός μου θύμισε τον καλό μαθητή, που λέει το ποιηματάκι του φαρσί και με την πρέπουσα έκφραση. Άλλος μου θύμισε τον μαθητή, που ιδρώνει να κάνει μια αξιοπρεπή εμφάνιση, και άλλος τον ταλαίπωρο μαθητή, που στα μπουρδουκλωμένα λόγια και στο ύφος του βλέπεις την αγωνία του να ξεμπερδεύει με την αγγαρία, που πήγε και φορτώθηκε. Αισθάνθηκα περήφανος, που ο γιός μου στο νηπιαγωγείο έχει την ίδια σκηνική παρουσία με αρχηγό κοινοβουλευτικού κόμματος στη Βουλή. Αλλά πόσο ασφαλής μπορεί να αισθάνεται κανείς, όταν οι κοινοβουλευτικές ομιλίες των αρχηγών των κομμάτων θυμίζουν γιορτή νηπιαγωγείου;

Εμείς δεν θα γίνουμε ποτέ πολίτες δημοκρατίας και η Ελλάδα θα παραμείνει ευρωπαϊκό κράτος μόνο λόγω γεωγραφίας. Θα συνεχίσουμε να κάνουμε τα ίδια και τα ίδια, που ως λαός έχουμε μάθει στη ζωή μας. Δεν θα κατανοήσουμε ποτέ τι πραγματικά συνέβη χτες, θα συνεχίσουμε να συμβιώνουμε με τους «γνωστούς άγνωστους» πομφολυγολογώντας πότε-πότε, θα συνεχίσουμε να στέλνουμε λαμόγια στη Βουλή και ταυτόχρονα να κρώζουμε «φέρτε πίσω τα κλεμένα», θα συνεχίσουμε να τσαμπουνάμε μαλακίες του τύπου «γιατί γουστάρουμε που είμαστε Έλληνες!» και παράλληλα να μουρμουράμε «δεν είναι κράτος αυτό». Όλοι, εκτός από τις οικογένειες των τριών θυμάτων, για τις οποίες ό,τι και να λέμε είναι αδιάφορο.

Advertisements

2 thoughts on “Μπράβο μας!

  1. Δυστυχως, θα χυθει πολυ αιμα ακομη στην Ελλαδα, και μαλλον το περισσοτερο θα ειναι αθωων που απλα βρεθηκαν σε λαθος μερος τη λαθος στιγμη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s