«ΠΡΟΣ ΚΩΟΥΣ» Επιστολή πρώτη και τελευταία

Από την εφημερίδα Σταθμός αντιγράφω την παρακάτω επιστολή αναγνώστη, με τον οποίο δεν θα μπορούσα να συμφωνώ περισσότερο.

Γράφει ο Ζαχαρίας Ν. Τσιρπανλής, Καθηγητής Α.Π.Θ.

Αγαπητοί συμπατριώτες και φίλοι,
Οικογενειακές υποχρεώσεις επέβαλαν τελευταία (23.4.-4.5.) τη παραμονή μου στην Κω. Επί δέκα ημέρες γεύτηκα τη ζωή της γενέθλιας πόλης με διπλή ιδιότητα: ως «ολίγον παλαιός» Κώος και ως εφήμερος τουρίστας. Μπόρεσα έτσι να προβώ σε συγκρίσεις για πρόσωπα και πράγματα ανάμεσα στο παρελθόν και στο παρόν. Την ίδια στιγμή προσήγγισα, όσο γινόταν, την καθημερινότητα με τα μάτια του περαστικού.

Τα αισθήματα, λοιπόν, που δοκίμασα θέλησα να τα κοινοποιήσω με την παρούσα επιστολή. Πρόκειται για αισθήματα θλίψης, αγανάκτησης ή απογοήτευσης, και προέρχονται κατεξοχήν από το άμεσο αποτέλεσμα που μορφώνουν οι υπάρχουσες καταστάσεις. Δεν προχώρησα στη διερεύνηση των αιτίων. Για κάτι τέτοιο ούτε τον χρόνο είχα ούτε τη διάθεση. Τα όσα γράφω αποβλέπουν αποκλειστικά και μόνο στην εκτόνωση προσωπικών καταπιεστικών εμπειριών. Δεν διακατέχομαι από καμιά επικριτική πρόθεση. Ο ρόλος του κήνσορα  δεν μου ταιριάζει. Ούτε τρέφω φρούδες ελπίδες ότι τα γραφόμενά μου θα τα ακούσουν ευμενώς όσοι ασκούν εξουσία. Γενικά, είναι πολύ δύσκολο ή σπάνιο να υιοθετήσει ο «ηγεμών» μία διαφορετική άποψη.

Σπεύδω πάντως να διευκρινίσω ότι, εκτιμώ βαθύτατα παλαιούς και νεότερους συμπατριώτες που ως αιρετοί εκπρόσωποι του νησιού μας προσέφεραν λίγα ή πολλά στον τόπο. Αναγνωρίζω ότι όλοι, ανεξάρτητα από τα εγγενή ανθρώπινα λάθη, διακατέχονταν – και διακατέχονται – από την ευγενή φιλοδοξία της προσφοράς.

Και τώρα οι διαπιστώσεις μου:

1. Τα μηχανάκια και τα αυτοκίνητα

Στην πόλη της Κω μας υποδέχθηκαν ο διαρκής βόμβος από τη συνεχή ροή των IX, ο εξοργιστικός και εκκωφαντικός θόρυβος – μέρα και νύχτα, οποιαδήποτε ώρα – των μοτοποδηλάτων, οι στενοί δρόμοι, γιατί ένα μέρος τους ξεχώρισε για τα ποδήλατα. Και τα τρία αυτά στοιχεία μας άφησαν αλγεινές εντυπώσεις. Ο θόρυβος εν συνόλω και ο κίνδυνος από τα μηχανάκια έφταναν σε υψηλότερους βαθμούς από όσο σε μια μεγάλη πόλη (π.χ. στη Θεσσαλονίκη, όπου ζούμε).

Η πρώτη, φυσιολογική, απορία που έθεσα σε μερικούς φίλους ήταν, μια πόλη που ζει κυρίως από τον τουρισμό μπορεί να προσελκύσει «ποιοτικούς» τουλάχιστο τουρίστες μέσα στις λαμαρίνες των αυτοκινήτων, στο τσιμέντο των διώροφων ή τριώροφων οικοδομών (βλ. αμέσως παρακάτω),ανάμεσα στα επικινδύνως ελισσόμενα μηχανάκια; Γιατί να έλθει ο τουρίστας σε μια τέτοια  πόλη από τα ξενοδοχειακά συγκροτήματα στο Ψαλίδι, την Καρδάμαινα, το Μαστιχάρι ,την Κέφαλο κ.λ.π, όπου απολαμβάνει την ηρεμία του στη στεριά και στη θάλασσα, όλα πληρωμένα κατά το γνωστό σύστημα. Μήπως για να επισκεφθεί αρχαιότητες; Γι’ αυτές μόνο το 8% περίπου ενδιαφέρεται. Οι επαγγελματίες στην πόλη (εστιάτορες, έ μποροι ειδών τουρισμού, ψαράδες, ναυτικοί, μικροπωλητές, μικροξενοδόχοι, πράκτο ρες κ.ά.) μεμψιμοιρούν για την απουσία τουριστικής κίνησης. Γιατί όμως δεν παρεμβαίνουν δυναμικά στους έχοντες την εξουσία για την κατάργηση του θορύβου από τα μηχανοκίνητα;

Ας μου επιτραπεί να διατυπώσω την εξής απλή – για μερικούς ίσως και απλοϊκή – λύση σχετικά με το θέμα αυτό:   Όλα τα μηχανοκίνητα – εκτός από τα αστικά λεωφορεία, τα νοσοκομειακά, τα ταξί, τα φορτηγά για τροφοδοσία των μαγαζιών, ορισμένες ώρες – να μη μπορούν να κυκλοφορούν στον χώρο που περικλεί ει την κτισμένη από τους Ιταλούς πόλη: χοντρικά από τη Λάμπη έως το παλαιό γήπεδο του «Ανταγόρα»  (ή την πλατεία με τους δυό μύλους, που έχουν καταστραφεί) και από τη Γρηγορίου Ε’ έως το λιμάνι .Τα τροχοφόρα να μείνουν υποχρεωτικά, με αυστηρή επιτήρηση και υπό δαμόκλειο πρόστιμο σε περίπτωση παράβασης, σε παρκινγκ, σε διάφορα σημεία, στις παρυφές της πόλης.

Όσοι άκουσαν τη σκέψη μου αυτή χαμογέλασαν συγκαταβατικά. Από ευγένεια προφανώς δεν με αποκάλεσαν αφελή. Απήντησαν ότι τα I.X. είναι πολλά, οι ιδιοκτήτες τους (και ψηφοφόροι) τα θέλουν δίπλα στην πόρτα της κατοικίας τους, οι αντιδρά σεις σε ένα τέτοιο μέτρο θα ήταν εντονότατες. Ας σκεφθούν επομένως άλλα μέσα αποτροπής του ψυχοφθόρου θορύβου. Διαφορετικά, αγαπητοί μου συμπατριώτες, θα μεμψιμοιρείτε εσαεί και ανούσια, ότι οι δουλειές δεν πάνε καλά.

Θέλω να πιστεύω ότι η πρότασή μου δεν είναι ουτοπική ή ανεφάρμοστη. Έχει βρει πλήρη και σωστική εφαρμογή σε αρκετές ευρωπαϊκές πόλεις. Για παράδειγμα αναφέρω τη μεσαιωνική Πάδοβα της Ιταλίας που επισκέφτηκα πρόσφατα. Ας μην πάμε όμως μακριά. Αυτοί που έχουν επιφυλάξεις, ας κάνουν ένα ταξιδάκι 40 λεπτών στο απέναντι Πετρούμι, μία πόλη τουριστική με πληθυσμό 30.000 περ. κατοίκους (όσους έχει όλο το νησί της Κω). Στην παράλια ζώνη, έκτασης 4-5 χιλιομέτρων, από τον νέο μόλο έως το ιπποτικό κάστρο, δεν κυκλοφορεί  ίχνος από αυτοκίνητο ή μηχανάκι, δεν ακούγονται μουσικές-κράχτες από τα μαγαζιά, οι δρόμοι γεμάτοι από πεζούς που συζητούν διακριτικά, επικρατεί γενικά ατμόσφαιρα ηρεμίας και σεβασμού προς τον ξένο. Ας μιμηθούμε τους γείτονες Τούρκους. Μόνο ωφέλεια θα αποκομίσουμε.

Γνωρίζω ότι οι απλές λύσεις δύσκολα εφαρμόζονται. Αλλά μια που με ενδιαφέρει το αποτέλεσμα, δεν απορρίπτω ακόμη και περίπλοκους ή πολυέξο δους σχεδιασμούς.

Θα τολμήσω ακόμη ένα βήμα με πολλή προσοχή προς τις αξιόλογες δημοτι κές παρατάξεις που ετοιμάζονται  να διεκδικήσουν τον Δήμο του νησιού. Θα μπορούσαν άραγε όλες μαζί, χωρίς να λογαριάσουν το πολιτικό κόστος, να προβούν σε μια κοινή δεσμευτική διακήρυξη: ότι θα φροντίσουν να απομακρύνουν έξω από την περίμετρο της παλαιάς, μετά το 1933, ιταλικής πόλης τα αυτοκίνητα και τα μοτοποδήλατα; Μακάρι να το κάνουν. Οι πολίτες της Κω, παρά τη δυσφορία τους, θα αναγνώριζαν τελικά μια τέτοια ανιδιοτελή πράξη των υποψηφίων δημάρχων.

2. Οι ποδηλατόδρομοι

Γι’ αυτούς ειπώθηκαν και γράφτηκαν πολλά. Οι αντιπαραθέσεις υπήρξαν έντονες. Αν είχε προηγηθεί η αυστηρή απομάκρυνση και ο περιορισμός σε παρκινγκ έξω από την πόλη αυτοκινήτων και μοτοποδηλάτων, δεν θα χρειαζόταν να κατασκευαστούν οι εντυπωσιακοί ποδηλατόδρομοι. Όλοι οι δρόμοι θα ήταν ελεύθεροι για τα ποδήλατα. Τώρα εκτός από τα χρήματα που ξοδεύτηκαν σε συγκοινωνιολόγους, σε υλικά και μεροκάματα, στένεψαν και οι δρόμοι. Στην ουσία αλλοιώθηκε το οδικό δίκτυο, ενώ η κίνηση των αυτοκινήτων δεν μειώθηκε, μάλλον αυξήθηκε.

Κρίμα που οι δρόμοι της Κω που έφτιαξαν οι Ιταλοί δεν συμπεριελήφθησαν, όπως τα ιταλικά δημόσια κτίρια, στην Εφορεία Νεοτέρων Μνημείων. Και οι δρόμοι, οι πλατείες, τα πεζοδρόμια, τα δέντρα, ανήκουν στα τεκμήρια του υλικού πολιτισμού. Και θεωρούνται διατηρητέα. Υπενθυμίζω τον διεθνή σεβασμό, τη συντήρηση και τις μελέτες για τους ρωμαϊκούς ή μεσαιωνικούς δρόμους.

Οι ποδηλάτες της Κω σήμερα είναι υποχρεωμένοι να κυκλοφορούν δίπλα στα αυτοκίνητα και τα μηχανάκια. Ποιό το όφελος; Επιπλέον διατρέχουν σοβαρό κίνδυνο όχι μόνο από τα κοντινά μηχανοκίνητα, αλλά και από την πιθανή πρόσκρουση στα διαχωριστικά κολονάκια ή στα αναδυόμενα πέτρινα ογκώδη (!!) “καρούμπαλα”. Φτιάχτηκαν ακόμη παρτεράκια με αναιμικούς θάμνους ή δεντράκια. Αυτά απαιτούν συνεχή φροντίδα για να μην καταντήσουν χώροι υποδοχής ελαφρών απορριμμάτων. Κατά την υπάρχουσα συνήθεια, εγκαταλείπονται γρήγορα στην τύχη τους.

Μου είπαν ότι τα χρήματα δόθηκαν από κάποιο κοινοτικό ταμείο, αποκλειστικά για να κατασκευαστούν ποδηλατόδρομοι. Αν είναι σωστή η πληροφορία, τότε δεν καταλαβαίνω τη λογική: για να μην χάσω τα χρήματα, δεν διστάζω να καταστρέψω μέρος του περιβάλλοντος χώρου ή του σπιτιού μου.

Έπειτα, ακόμη και αν διατηρηθούν οι υπάρχοντες ποδηλατόδρομοι, θα γίνουν εν μέρει ανενεργοί, αφού εκ των πραγμάτων το δίκτυό τους δεν μπορεί να επεκταθεί σε όλους τους δρόμους, θα έχει δηλαδή χασματικό, όχι συνεκτικό χαρακτήρα. Έτσι σε ανύποπτη στιγμή ο ποδηλάτης θα βρεθεί αντιμέτωπος με αυτοκίνητα ή μηχανάκια.

Η πιο λυσιτελής διέξοδος ανευρίσκεται, νομίζω, στην πλήρη απελευθέρωση των δρόμων από τα μηχανοκίνητα τροχοφόρα.

3. Η μη αναστρέψιμη καταστροφή

Αλλά περισσότερο από όλα με πλήγωσε το ματωμένο και παραμορφωμένο πρόσωπο της πόλης. Μεγάλη παράλειψη, που αμέσως με την Ενσωμάτωση δεν κηρύχθηκε η πόλη της Κω διατηρητέος οικισμός. Κατά την εικοσαετία 1960-1980 όταν η πόλη της Κω και η οικοδομική δραστηριότητα στο νησί πήραν διαστάσεις πρωτόγνωρες, κανένα μέτρο δεν απέτρεψε την επερχόμενη περιβαλλοντική καταστροφή. Η γεωργία και η κτηνοτροφία σχεδόν εγκαταλείφθηκαν. Ειδικότερα, η πόλη παραδόθηκε στον ξέφρενο ρυθμό της “αξιοποίησης”. Τοπική αυτοδιοίκηση, πολεοδομία και παρεμφερείς υπηρεσίες παρασύρθηκαν από τις ενθουσιώδεις απαιτήσεις των πολιτών που ήθελαν, χάρη στο τουριστικό χρήμα και τα ευνοϊκά δάνεια, να χτίσουν, να διευρύνουν και να “αξιοποιήσουν” τα ακίνητά τους. Έτσι φαγώθηκαν περιβόλια και ακάλυπτοι χώροι, μέρος από τα πεζοδρόμια ενσωματώθηκε στις νέες οικοδομές, δενδροστοιχίες και ολάνθιστες αυλές εξαφανίστηκαν, οι μονοκατοικίες – μικρές βίλλες έγιναν διώροφα ή τριώροφα συμπαγή οικοδομήματα, ξεφύτρωσαν ακόμη πολυώροφα αποτρόπαια ξενοδοχεία ή πολυκατοικίες με διαμερίσματα κουτιά. Τα πάντα βορά στο τσιμέντο και το μπετόν αρμέ.

Ξαναθυμήθηκα την θαυμάσια εκείνη δενδροστοιχία στο μικρό τμήμα της 25ης Μαρτίου (από την πλατεία όπου σήμερα το άγαλμα του Κολοκοτρώνη έως τη συμβολή στην  Παναγή Τσαλδάρη). Τα κλαδιά και τα φυλλώματα των δέντρων από τη μία και από την άλλη μεριά του δρόμου ενώνονταν ψηλά σε πυκνούς σχηματισμούς. Όλος ο δρόμος τότε μεταβαλλόταν σε ένα σκιερό, σκεπαστό πέρασμα παραδείσιου κάλλους. Δυστυχώς η εξαφάνιση της δενδροστοιχίας εκείνης δεν υπήρξε το μοναδικό έγκλημα στους δρόμους της Κω.

Φυσικά όλα έγιναν νόμιμα, με βάση την υπάρχουσα νομοθεσία. Κανένα συλλογικό όργανο ούτε οι πολιτικοί  ταγοί του τόπου διαμαρτυρήθηκαν ή έδειξαν στοιχειώδη οξυδέρκεια. Όλοι ήταν ευχαριστημένοι. Κανέναν δεν άκουσε ποτέ “κρότον κτιστών ή ήχον”. Ανεπαισθήτως έκλεισαν την πόλη σε τσιμεντένια τείχη. Κάποιες αδύναμες ατομικές φωνές διαμαρτυρίας απομονώθηκαν αμέσως. Κατηγορήθηκαν για εξωπραγματική ιδεοληψία.

Ύστερα από 40 χρόνια κλαιγόμαστε γιατί δεν περπατούν πολλοί τουρίστες στην πόλη. Να δουν και να θαυμάσουν τι; Αδυσώπητους όγκους κτιρίων;

Ευτυχώς που μερικές νησίδες, για διάφορους λόγους, δεν κατακλύσθηκαν από το κύμα της αξιοποίησης. Θυμίζουν την αρχοντιά της πόλης και προσφέρουν, αθέλητα ίσως, ανεκτίμητη βοήθεια στην ιστορική μνήμη. Ένα ακόμη ευτύχημα: ότι κάποιοι αρχαιολογικοί χώροι, μη ανασκαμμένοι έστω, όπως είχαν ήδη χαρακτηρισθεί από τους Ιταλούς, έμειναν ανέγγιχτοι. Είναι χορταριασμένοι ή έχουν και οπωροφόρα δένδρα. Τους προτιμώ έτσι με τον πράσινο τάπητά τους, με μαργαρίτες άσπρες – κίτρινες και παπαρούνες κόκκινες. Αποτελούν θαυμάσιους πνεύμονες “άγριας”, ανεπιτήδευτής, φυσικής ομορφιάς. Μακάρι να μην τους πλησιάσει βέβηλο χέρι προς “αξιοποίηση”.

Αυτές οι εξαιρέσεις που επεσήμανα μετρίασαν κάπως τη θλίψη μου από τη μη αναστρέψιμη περιβαλλοντική καταστροφή.

4. Οι ελλείψεις στο δημόσιο νοσοκομείο και ο αβδηριτισμός περί την ίδρυση Ιατρικής Σχολής

Τον γύρο της Ελλάδας έκαμε η είδηση ότι νεογέννητο πέθανε στο νοσοκομείο της Κω, από έλλειψη ιατρικής φροντίδας, γιατί δεν υπηρετεί παιδίατρος στο ίδρυμα. Και άλλες ειδικότητες γιατρών δεν υπάρχουν, όπως και νοσηλευτές ή λοιπό βοηθητικό προσωπικό. Συχνές οι εκκλήσεις στον τοπικό τύπο των υπηρετούντων γιατρών που δεν αντέχουν τους καταθλιπτικούς όρους εργασίας.

Παράλληλα “ιδρύθηκε”, ως γνωστό, Κέντρο Υγείας στην Αντιμάχεια, το οποίο όμως ποτέ δεν λειτούργησε. Από την πρώτη μέρα έκλεισε και παραμένει κλειστό, γιατί δεν διορίστηκαν γιατροί και νοσηλευτές.

Ακόμη, επί χρόνια συζητείται η χωροθέτηση μεγάλου νοσοκομείου προς το κέντρο του νησιού. Συζητήσεις επί συζητήσεων, σχέδια επί σχεδίων, αντεγκλήσεις, εργατοώρες άπειρες αφιερώθηκαν για το θέμα. Ως σήμερα κανένα αποτέλεσμα.

Και το επιστέγασμα, το κερασάκι στην τούρτα της υγείας του κωακού λαού: η ίδρυση Ιατρικής Σχολής, με το επιχείρημα ότι η Κως είναι η πατρίδα του πατέρα της Ιατρικής, του Ιπποκράτη. Συνέδρια, δηλώσεις μεγαλογιατρών – πανεπιστημιακών καθηγητών, πολιτικών αρχηγών, μεγάλων ή μικρών, συνεντεύξεις «επωνύμων» πιστοποιούν, ύστερα από πλουσιοπάροχη φιλοξενία στην Κω με δημόσια ή δημοτικά έξοδα, την αναγκαιότητα ίδρυσης Σχολής Επιστημών Υγείας. Επί ένα τρίτο του αιώνα περίπου παίζεται αυτό το παιχνίδι. Συχνά ο ένας συνεντευξιαζόμενος υπερακοντίζει τον άλλο ως προς τη χρησιμότητα της σχολής και διαμαρτύρεται αν του αμφισβητηθεί η πρωτιά για το ενδιαφέρον του και τα προταθέντα σχέδια.

Δημιουργήθηκε σιγά σιγά η συλλογική έμμονη ιδέα ότι η Κως λόγω Ιπποκράτη είναι ο μοναδικός δικαιούχος μίας τέτοιας σχολής. Αν κάποιος δεν δείξει έμπρακτο ενδιαφέρον ή φανεί επιφυλακτικός, κινδυνεύει να θεωρηθεί κακός πατριώτης, όπως ο γράφων.

Ας μου επιτραπεί να εκφράσω μερικές ταπεινές σκέψεις ως Κωος και ως πανεπιστημιακός καθηγητής που υπηρέτησε επί 42 χρόνια (1963-2005) σε ελληνικά Πανεπιστήμια:

α) Καιρός είναι να σταματήσει αυτή η θεωρητική, συχνή και «επί ματαίω» επίκληση του μεγάλου προγόνου μας. Ας αφήσουμε ήσυχο τον Ιπποκράτη στην αιωνιότητά του. Η συνεχής, χωρίς αντίκρισμα, προβολή του ονόματός του ευτελίζει εμάς τους ίδιους και αποκαλύπτει την φτώχια των ιδεών και των αισθημάτων μας.

β) Ποια είναι η πνευματική και υλική υποδομή του νησιού μας για να αντέξει μία ιατρική σχολή, η οποία θεωρείται από τις πιο πολυδάπανες πανεπιστημιακές σχολές (πολυάριθμο  προσωπικό διδασκόντων, νοσηλευτών, παρασκευαστών, διοικητικών υπαλλήλων, όργανα-εξοπλισμός-συγγράματα πανάκριβα, ειδικές κλινικές και βιβλιοθήκες). Μήπως διαθέτουμε μία καλή, οργανωμένη βιβλιοθήκη; Ακόμη και η Δημοτική Βιβλιοθήκη, σχολικού και εγκυκλοπαιδικού χαρακτήρα, έχει κλείσει εδώ και μήνες, επειδή δεν διορίζεται κάποιος ειδικός υπάλληλος. Μήπως έχουμε ένα αξιόλογο, πλήρες, νοσοκομείο που θα το επισκεφτούν οι φοιτητές για πρακτική άσκηση; Όχι βέβαια, ούτε κατά διάνοια. Μήπως θα προσφερθούν φθηνά φοιτητικά καταλύματα και εστιατόρια; Αμφιβάλλω αν η Κως αποτελέσει εξαίρεση από τις άλλες επαρχιακές πόλεις, όπου παρατηρείται άγρια αφαίμαξη του φοιτητικού πορτοφολιού. Τα ενοίκια θα ανέβουν στα ύψη, τα μπαράκια θα αυξήσουν την πελατεία τους, τα μέσα συγκοινωνίας θα μεγαλώσουν τον τζίρο τους. Άλλη μία, λοιπόν, πηγή εισοδήματος (νόμιμου-ηθικού;)  η Σχολή για τους Κώους, όπως συμβαίνει  σε παρόμοιες περιπτώσεις  και αλλού.

γ) Έχω την εντύπωση ότι χάνομε τη σοβαρότητά μας, όταν οι ενέργειες των αρμοδίων παραγόντων (πολιτικών-βουλευτών, δημάρχων κ.α.) αναλίσκονται στην ίδρυση της Σχολής, αντί να επικεντρώνονται με συνεχή 24ωρη προσπάθεια στην επίλυση ζωτικών προβλημάτων του εν λειτουργία νοσοκομείου. Ενώ τόσα κενά μένουν επί χρόνια ανοιχτά, τόσες πληγές παραμένουν αθεράπευτες, εμείς «τυρβάζομεν» περί την Ιατρική Σχολή, χρησιμοποιώντας χωρίς αιδώ και τον καημένο τον Ιπποκράτη. Κάτι τέτοιο μου θυμίζει τους Αβδηρίτες, που έμειναν γνωστοί για τη ματαιοδοξία, την κενοδοξία και την ακρισία τους. Είναι άδικο οι σύγχρονοι Κώοι να χαρακτηρισθούμε οι νέοι Αβδηρίτες.

δ) Θα ήταν ίσως  πιο χρήσιμη η αποδοτικότερη διαχείριση του «Διεθνούς Ιπποκρατείου Ιδρύματος Κω» που διαθέτει αξιόλογες κτιριακές εγκαταστάσεις δίπλα στο Ασκληπιείο. Επαινετά τα διοργανούμενα ιατρικά συνέδρια. Μήπως θα άξιζε να συνδέσει τη λειτουργία του και με την οργάνωση σε ετήσια βάση προπτυχιακών ή μεταπτυχιακών χειμερινών ή θερινών σεμιναρίων, σε συνεργασία με ελληνικές ή ξένες ιατρικές σχολές, μετακαλώντας για διδασκαλία διακεκριμένους καθηγητές. Η πραγματοποίηση μιας τέτοιας ιδέας απαιτεί χρόνο, χρήμα, προγραμματισμό, ενθουσιασμό, αντοχή σε τυχόν μικροφιλοδοξίες. Προϋποθέσεις δηλ. λίαν απαιτητικές στα χρόνια που ζούμε. Ως προς το χρήμα πάντως θα μπορούσε να συμβάλει και ο Δήμος Κω, που φαίνεται να διαθέτει πλεόνασμα και πρόθυμα χρηματοδοτεί ακριβά κινηματογραφικά φεστιβάλ για ταινίες ιατρικού περιεχομένου. Βέβαια η επένδυση στην επιστήμη και στην έρευνα είναι λιγότερο εντυπωσιακή από εκείνη για ένα φεστιβάλ.

Το κεφάλαιο για το νοσοκομείο της Κω και γενικά για την υγεία τράβηξε σε μάκρος. δεν τελειώνει όμως εδώ. Έχει άλλωστε αρκετές παραλλαγές και πτυχές, φανερές ή κρυφές. Νεότεροι και ικανότεροι από εμένα θα καταθέσουν ασφαλώς σπουδαιότερες και αντίθετες απόψεις.

5. Εξουσία και εμπάθεια

Θεωρείται σχεδόν φυσιολογικό το πάθος του ανθρώπου να καταλάβει την εξουσία, οποιαδήποτε μορφή εξουσίας, να φτιάξει την «αυλή» του, να δίνει εντολές, να προβάλλεται, να αυτοδικαιώνεται. Οι πηγές, η διαλεκτική, η οργάνωση, η δυναμική, οι μορφές, τα αίτια και οι συνέπειες της εξουσίας αναπτύσσονται με γοητευτική σαφήνεια στο δοκίμιο του επιφανούς οικονομολόγου Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ, με τίτλο «Ανατομία της εξουσίας» (1983). Το αναφέρω εδώ γιατί είναι απαραίτητη η γνώση του θεωρητικού πλαισίου, ώστε να προσεγγίσει κανείς με σχετική σιγουριά ειδικές περιπτώσεις.

Στην Κω λοιπόν, η διεκδίκηση του δημαρχιακού θώκου από την νυν δημοτική αρχή και από τους αντιπάλους της περίμενα να έχει τα θεμιτά χαρακτηριστικά  μιας υγιούς και αποδεκτής αντιπαράθεσης. Συζήτησα με εντελώς αγνώστους, με γνωστούς, με φίλους που είναι ακροβολισμένοι σε διαφορετικές όχθες.

Οφείλω να ομολογήσω ότι τρόμαξα από την έκρηξη πάθους υπέρ ή κατά τους ενός ή του άλλου. Ο τόνος της φωνής ανέβαινε υψηλά προς υπεράσπιση ή κατάκριση, τα μάτια διαστέλλονταν επιθετικά, η φρασεολογία ξεπερνούσε τα ανεκτά όρια της στοιχειώδους ευγένειας. Διέγνωσα έκδηλες διαχωριστικές τάσεις, με υφέρπουσα εχθρότητα, στην κωακή κοινωνία, υπέρ η κατά κάποιου υποψήφιου.

Ως απόδημος Κώος (εντός Ελλάδας) έχω το προνόμιο της μη φθοράς και της αποστασιοποίησης. Αισθάνθηκα όμως πικρία που οι αγαπητοί συμπατριώτες μου, για πρώτη φορά [;], έφτασαν σχεδόν στα όρια του μίσους για μία εκλογική αναμέτρηση. Αξίζει τον κόπο;

Δεν ερευνώ τα αίτια. Δεν είμαι κοινωνιολόγος, ούτε μπορώ να επιμερίσω ευθύνες. Απλώς αποτυπώνω το αποτέλεσμα, το οποίο πραγματικά με θλίβει.

Οι γέροντες και οι πιο ψύχραιμοι προβαίνουν συχνά σε εκκλήσεις για ανοχή, λιγότερες συκοφαντίες ή ύβρεις, για πολιτικό πολιτισμό, μη προσφυγή στα δικαστήρια κ.λ. Αυτά συνήθως ακούγονται και από τις δύο πλευρές ως κούφια λόγια.

Γι’ αυτό αναγκάζομαι να τελειώσω εδώ, επικαλούμενος το της Γραφής: «Αρκετόν τη ημέρα η κακία αυτής».

Σας χαιρετώ εκ καρδίας

Ζ. Τσιρπανλής

Θεσσαλονίκη, 11.5.2010

Advertisements

2 thoughts on “«ΠΡΟΣ ΚΩΟΥΣ» Επιστολή πρώτη και τελευταία

  1. Η Ελλάδα είναι διαιρεμένη σε περίπου 90% τριτοκοσμικούς καραμπαστουνόβλαχους και 10% λογικούς ανθρώπους. Και δυστυχώς η διαίρεση περιπλέκεται από το γεγονός ότι άλλοι είναι οι άνθρωποι που απαρτίζουν το 10% των λογικών ως προς το Α’ ζήτημα, (για παράδειγμα την ηχορύπανση,) και άλλοι είναι εκείνοι που το απαρτίζουν ως προς το Β’ ζήτημα (για παράδειγμα το κάπνισμα.) Έτσι λοιπόν οι λογικοί άνθρωποι είναι πάντα μειοψηφία στη Λαϊκή Θεοκρατία του Ελλαδιστάν™.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s