Κι άλλο μνημείο;!

Με απογοήτευση διάβασα στην ενημερωτική ιστοθέση neakos.gr μια δήλωση του Νίκου Μυλωνά, επικεφαλής της δημοτικής παράταξης Συμπαράταξη Ελπίδας στην πόλη της Κω και υποψήφιου για τον ενιαίο δήμο του νησιού. Αφορμή πήρε από την επιθυμία κάποιων Ιταλών να τιμήσουν τους συμπατριώτες τους αξιωματικούς, που εκτελέσθηκαν στην Κω το 1943 από τους Γερμανούς, με μία μνημειακή κατασκευή στον τόπο της εκτέλεσης. Δεν μένω στο πού θα έπρεπε να στηθεί το μνημείο, αλλά στην επιχειρηματολογία του κ Μυλωνά, ο οποίος μας έχει κακομάθει με τις εύστοχες, ουσιαστικές και κάθε άλλο παρά πολιτικάντικες παρεμβάσεις του. Δυστυχώς αυτή τη φορά μίλησε κι αυτός σαν τους σεσημασμένους πολιτικάντηδες συναδέλφους του. Είπε λοιπόν:

«Εδώ και 2 χρόνια, υπάρχει μια προσπάθεια να στηθεί ένα μνημείο στην θέση της εκτέλεσης. Σε ένα κτήμα στην περιοχή της Αλυκής Τιγκακίου, επιφανείας 5.000,00 τετραγωνικών μέτρων ζητήθηκε σε μια γωνία του 3,00Χ3,00 να μπει μια αναθηματική κατασκευή που να μνημονεύει στους περαστικούς το γεγονός. Ζητήθηκε η βοήθεια του Δήμου. Βρέθηκε ο ιδιοκτήτης και του ζητήθηκε η άδεια για την κατασκευή. Δεν ζητήθηκε μόνιμη δουλεία επί του κτήματος, ούτε αγορά του τμήματος. Υπήρξε άρνηση γιατί θεωρήθηκε ότι η τοποθέτηση του μνημείου θα λειτουργούσε αρνητικά στην τιμή πώλησης του κτήματος. Η δημοτική αρχή του Δήμου Δικαίου μπροστά στην άρνηση του ιδιοκτήτη, άφησε το θέμα χωρίς να προσπαθήσει για μια κάποια λύση.» Για όποιον να θα επέλεγε να δώσει μία στρογγυλεμένη ερμηνεία του τι εννοεί «μία κάποια λύση» ο υποψήφιος δήμαρχος φρόντισε να ξεκαθαρίσει παρακάτω: «Με μικρή πολιτική παρέμβαση θα στήνονταν στον χώρο του δράματος».

Ο ιδιοκτήτης, που ασφαλώς εδώ και καιρό βλαστημάει τη ρημάδα την τύχη του, ούτε έχει κάποια ατομική υποχρέωση να φάει στη μάπα κανένα μνημείο ούτε έχει ανάγκη να υφίσταται πιέσεις από τους τζαπατζήδες της πολιτικής, για να τους κάνει το οποιοδήποτε χατίρι. Οι πολίτες ξέρουν πάρα πολύ καλά τι τους περιμένει, αν αποδεχτούν το οποιοδήποτε παράτυπο ή παράνομο αίτημα των πολιτικών, όσο ασήμαντο κι αυτοί το εμφανίζουν. Οι αξιότιμοι κύριοι πολιτικοί μας καιρός είναι να εγκαταλείψουν τη νοοτροπία ότι με λόγια του κοπανιστού αέρα και «παρεμβάσεις» (= μαφιόζικους εκβιασμούς) μπορούν να προωθούν τις όποιες πεποιθήσεις τους. Ας χωνέψουν επιτέλους το δημοκρατικώς αναμενόμενο κι ας πείσουν τους ψηφοφόρους τους ότι πρέπει να βάλουν το χέρι στο δημοτικό ταμείο και να χαρίσουν στους Ιταλούς όση έκταση χρειάζεται το μηνμείο τους, αφού προηγουμένως πείσουν για την αναγκαιότητά του.

Εν συνεχεία ο κ Μυλωνάς μπήκε στην ουσία: «Το θέμα ήρθε στο δημοτικό συμβούλιο Κω. …. Ο κ. Δήμαρχος, με το γνωστό αυτοκρατορικό στυλ του, απέρριψε το σκεπτικό, μίλησε για φασίστες και κατακτητές … ». Δηλαδή, κατά τον κ Μυλωνά, η Κως και όλα τα Δωδεκάνησα δεν ήταν υπό ιταλική κατοχή από το 1912 ως το 1943; Μήπως στη διάρκεια του Β’ Π.Π. την Ιταλία δεν την κυβερνούσε το φασιστικό κόμμα υπό τον Μουσσολίνι; Ή μήπως αφενός δεν πρέπει να θίγουμε τα αρνητικά των ξένων αφετέρου δε πρέπει να ωραιοποιούμε τις συνέπειές τους στους Έλληνες και στην Ελλάδα (π.χ. συνωστισμός στην προκυμαία της Σμύρνης);

«Το μνημείο μπορούσε και έπρεπε να τοποθετηθεί στον χώρο της δολοφονίας. Με μικρή πολιτική παρέμβαση θα στήνονταν στον χώρο του δράματος. Αυτό θα αναδείκνυε την ιστορικότητα του τόπου μας. Θα δηλούσε στους διερχομένους την αντιφατική μας ιδεολογία. Θα απόδειχνε ότι είμαστε μια ανοικτή κοινότητα». Γιατί, ρε παιδιά, τέτοιος οδυρμός για την «ιστορικότητα του τόπου μας»; Έχουν τιμηθεί όλοι οι Έλληνες για την ιστορική συνεισφορά τους και ήρθε η ώρα να τιμήσουμε τους κατακτητές μας; Πότε στήθηκε μνημείο για το Σύνταγμα Δωδεκανησίων Εθελοντών, που αν και είχαν ΜΟΝΟ ιταλική υπηκοότητα εστάλησαν από τον ελληνικό στρατό να πολεμήσουν εναντίον του ιταλικού στρατού στο αλβανικό μέτωπο με κίνδυνο να εκτελεσθούν ως προδότες της πατρίδας τους (της Ιταλίας, λόγω ιταλικής υπηκοότητας); Δεν γνωρίζω, αν σήμερα έχουμε «αντιφατική ιδεολογία», αλλά οι Δωδεκανήσιοι την εποχή της εκτέλεσης των Ιταλών είχαν ξεκάθαρη ιδεολογία: οι εκτελεσθέντες Ιταλοί αξιωματικοί ήταν επικεφαλής των δυνάμεων κατοχής των Δωδεκανήσων κι εκτελούσαν διαταγές του κυβερνώντος τα Δωδεκάνησα φασιστικού κόμματος υπό τον Μουσολίνι. Σε μια εποχή κάθε άλλο παρά οικονομικής άνθησης εξασφάλιζαν μαζί με τις λοιπές δυνάμεις κατοχής την απρόσκοπτη εγκατάσταση Ιταλών εποίκων, τις απαλλοτριώσεις και την εν γένει αναδιανομή περιουσιών χωρίς ενστάσεις και άλλες δημοκρατικές σαχλαμάρες.  Επίσης ανήκαν στις ένοπλες δυνάμεις που κατά παράβαση κάθε έννοιας δικαίου τορπίλλισαν την Έλλη κι εν συνεχεία εισέβαλαν στην Ελλάδα από την αλβανική μεθόριο. Εναντίον αυτού του στρατεύματος τόσο πολύ ήθελαν να πολεμήσουν οι Δωδεκανήσιοι Εθελοντές, ώστε δεν τους ένοιαζε η βέβαια εκτέλεση σε περίπτωση σύλληψής τους.

Λέει ακόμη ο κ Μυλωνάς: «Αντί για άνοιγμα στον κόσμο, άνοιγμα στην ιστορία, στην κουλτούρα, στην κατανόηση, στην συνεργασία, στην αγάπη για τους άλλους, με μια λέξη άνοιγμα στον σύγχρονο πολιτισμό, εμείς με κύρια ευθύνη της τοπικής πολιτικής ηγεσίας αποδεικνύουμε σήμερα: κλείσιμο στα στενά εγωιστικά, συμφεροντολογικά και εν τέλει μικρο-εθνικιστικά αυτάρεσκα χαρακτηριστικά μας». Εδώ ο κ Μυλωνά, μας αδικεί συλλήβδην ως κοινωνία! Όλα τα ωραία που λέει και με τα οποία συμφωνώ απολύτως, δεν επιτυγχάνονται με το στήσιμο ή τη διατήρηση κατασκευών στη μνήμη είτε όσων αφαίρεσαν δικαιώματα, καταπίεσαν και πολλαπλώς έβλαψαν τους προγόνους μας, πολλοί εκ των οποίων είναι ακόμη εν ζωή, είτε όσων συνειδητά και τυχοδιωκτικά αρχικά μεν προκάλεσαν τη Μάχη της Κω, που αναποδράστως οδήγησε στην εκτέλεση των Ιταλών αξιωματικών, τελικά δε επεχείρησαν να δημιουργήσουν στα Δωδεκάνησα ένα ακόμη κυπριακό πρόβλημα. Όλα όσα ωραία λέει παραπάνω, είναι ήδη πράξη μέσω του τουρισμού. Π.χ. οι Γερμανοί τότε ήταν οι πιο βάρβαροι και αμείλικτοι κατακτητές ενώ σήμερα είναι στυλοβάτες της τουριστικής βιομηχανίας του νησιού και κανείς μας δεν τους βλέπει ως απογόνους εγκληματιών πολέμου. Ούτε πιστεύει κανείς στ’ αλήθεια ότι θα αυξηθούν οι αφίξεις ή η κατά κεφαλήν δαπάνη των Γερμανών αν τους πούμε «ελάτε να δείτε τι ωραίο μνημείο στήσαμε στη μνήμη των πεσόντων Βάφφεν ΕςΕς».

Ωστόσο υπάρχει ένα μνημείο, που θα έπρεπε να στηθεί στο πιο κεντρικό σημείο της πόλης. Ένα μνημείο για όσα καλά μας άφησε η δημόσια διοίκηση των Ιταλών φασιστών κατακτητών: άμεση ανοικοδόμηση της πόλης μετά τον σεισμό του 1933, ρυμοτομία, πάρκα, δενδροστοιχίες, αρχαιολογικοί χώροι, ανασκαφή του Ασκληπιείου και πάνω απ’ όλα το άγνωστο μέχρι χτες στην άλλη Ελλάδα Κτηματολόγιο. Ένα τέτοιο μνημείο χρειάζεται, για να θυμόμαστε ότι μέσα σε 30 χρόνια οι Ιταλοί φασίστες κατακτητές δημιούργησαν στον τόπο μας υποδομές, τις οποίες  οι πολιτικοί της ελεύθερης Ελλάδας επί 60+ χρόνια αποδεικνύονται ανίκανοι όχι να τις επεκτείνουν, αλλά απλώς και μόνο να τις διατηρήσουν στο λειτουργικό επίπεδο, που τις βρήκαν. Φυσικά τέτοιο μνημείο οι πολυχρονεμένοι μας πολιτικοί θα το επιτρέψουν, μόλις αλλάξει τροχιά ο Ήλιος. Μέχρι τότε … ό,τι του φανεί του Λωλοστεφανή!

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s