Οι ψεύτες

Ο Γιωργάκης προεκλογικά μας είπε «Λεφτά υπάρχουν», ενώ ο Κωστάκης ο Παχύς μας έλεγε ότι προτιμούσε να είναι χρήσιμος παρά ευχάριστος και –μετά από 7 χρόνια σιέστα – θα έπαιρνε σκληρά οικονομικά μέσα. Φυσικά ο Κωστάκης ήξερε ότι έτσι κι αλλιώς θα έχανε τις εκλογές, συνεπώς δεν του κόστιζαν τίποτα τα λόγια. Οι εκλογές έγιναν, ο Κωστάκης έχασε και πήγε σπίτι του ανακουφισμένος, ενώ ο Γιωργάκης κέρδισε και άρχισε να αναρωτιέται «Πού πήγαν τα λεφτά;». Μετά άρχισε να τρέχει από τη μια χώρα στην άλλη και να παρακαλάει για βοήθεια, επειδή καταρρέει η οικονομία μας.

Ενάμιση χρόνο αργότερα, με την οικονομία σε ελεύθερη πτώση, οι Ρωμιοί θύμωσαν με τους ψεύτες, οι οποίοι τους εξαπάτησαν και υφάρπαξαν την ψήφο τους. Αλλά δεν έχουν καθόλου δίκιο, διότι και οι ίδιοι οι Ρωμιοί ψευταράδες είναι! Ξέρανε πολύ καλά το χάλι της παιδείας. Ξέρανε πολύ καλά το χάλι της δημόσιας διοίκησης. Ξέρανε πολύ καλά το χάλι της οικονομίας. Ειδικά στο τελευταίο δεν χωράει καμία απολύτως δικαιολογία και κανείς απολύτως δεν μπορεί να επικαλεστεί νεαρό ηλικίας, άγνοια προγενέστερων καταστάσεων ή έλλειψη εξειδικευμένων γνώσεων. Τα λαμόγια, τα οποία οι Ρωμιοί ψηφίζουν συστηματικά (σε ποσοστό περίπου 80%) τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες, χτύπησαν τόσα πολλά ξυπνητήρια, ώστε να ξυπνήσει ακόμη και η κοιμωμένη του Χαλεπά. Μόνο οι υποκριτικά κλαψουρίζοντες σήμερα Ρωμιοί δεν εννοούσαν να ξυπνήσουν. Επί τέσσερις ολόκληρες δεκαετίες!

Έχουμε, λοιπόν, και λέμε: Το 1974 έπεσε η χούντα και «αποκαταστάθηκε η Δημοκρατία» (λες και ήταν καμιά άπορος κορασίς του μεσοπολέμου). Δυστυχώς για όλους μας η χούντα είχε αφήσει μια ικανοποιητική οικονομία. Άφησε, βέβαια, και πολλά αγγούρια στα ελληνοτουρκικά και έπρεπε να κάνουμε κάποιους εξοπλισμούς. Τότε κανείς δεν ρώτησε πόσο κόστισαν και πώς θα ξοφλούσαμε τα δανικά, που πήραμε για να τα κάνουμε όπλα.

Το 1981 ο πρωθυπουργός μίλησε ανοιχτά για λιτότητα, μείωση των εισαγωγών και οι παλαιότεροι εξ ημών καλό είναι να μην καμώνονται ότι ξέχασαν πόσο αυξήθηκαν οι τιμές.

Λίγα χρόνια αργότερα, έγιναν οι «Αγορές του Αιώνα». Πάλι εξοπλισμοί, διότι είπαμε ότι η χούντα μας άφησε πολλά αγγούρια σε Αιγαίο και Κύπρο. Και πάλι κανείς δεν αναρωτήθηκε πόσο κόστισαν και κυρίως αν είχαμε ξοφλήσει τους προηγούμενους εξοπλισμούς. Περιοριστήκαμε συλλογικά να καμαρώνουμε για τις «ισχυρές ένοπλες δυνάμεις», την «αιχμή του δόρατος» κλπ πατριωτικά.

Στην «οικουμενική» συν-κυβέρνηση το 1989-90 οι προερχόμενοι από το κόμμα Α έλεγαν «δεν έχουμε να πληρώσουμε το Δώρο Πάσχα» και οι προερχόμενοι από το κόμμα Β τους αντέκρουαν λέγοντας … «έχουμε λεφτά μέχρι τον Ιούνιο»!!!

Το 1997-8 ήρθε το Χρηματιστήριο και οι εξυπνάκηδες Ρωμιοί άρχισαν να πουλάνε ακίνητα και να παίρνουν δάνεια, για να τζογάρουν σε μετοχές. Φυσικά, ακολούθησε ό,τι είχε προηγηθεί στην Αλβανία του Μπερίσα. Οι μάγκες έσπασαν τη φούσκα, πήραν τα φράγκα και οι εξυπνάκηδες έμειναν με τα χρέη. Όμως οι Ρωμιοί είναι πολιτισμένη φάρα και σε αντίθεση προς τους απολίτιστους βρωμο-Αλβανούς δεν πήραν τα όπλα να σφάξουν τους μπάγκες, που τους κλέψανε. Όμορφα και πολιτισμένα λουστήκανε την ατιμωρησία εκείνων, που έκλεψαν και τους κόπους μιας ολόκληρης γενιάς και (μέσω της ζημιάς στα ασφαλιστικά ταμεία) τις μελλοντικές τους συντάξεις και την υγειονομική περίθαλψη δύο γενεών, της δικής τους και των παιδιών τους.

Το 2002 ξεφορτωθήκαμε τη δραχμή και πιάσαμε το Ευρώ. Οι Ρωμιοί πίστεψαν τόσο πολύ ότι είχαν γίνει κονομημένοι Ευρωπαίοι, ώστε ακόμη και σήμερα δεν πολυκαταλαβαίνουν τι ακριβώς σημαίνει αυτή η αλλαγή. Όντας πια φραγγάτοι -σαν τους Γερμανούς και τους Ολλανδούς ένα πράμα- κάναμε τους ακριβότερους Ολυμπιακούς Αγώνες, που έχουν γίνει μέχρι σήμερα. Η αλήθεια είναι ότι πολλοί άρχισαν να αναρωτιούνται πώς θα τους ξεχρεώσουμε, αλλά ήρθε η τελετή έναρξης, φουσκώσαμε σαν τις γαλοπούλες από υπερηφάνεια και ξεχάσαμε την αριθμητική. Άλλωστε και τον πρωθυπουργό, όταν ήθελαν να τον προσβάλουν, λογιστή τον αποκαλούσαν.

Εκεί, πάνω στην τούρλα των Ολυμπιακών, έγινε και η διαβόητη Απογραφή. Η κυβέρνησή μας ήθελε να μάθει ακριβώς πόσα χρωστάμε σε ποιούς, διότι το δοβλέτι δεν τηρεί ακριβή κιτάπια! Τέλος πάντων την έκανε, έμαθε-λέει- πόσα ήταν τα χρωστούμενα και έβαλε σε εφαρμογή την «ήπια προσαρμογή». Υποτίθεται ότι σιγά-σιγά θα μαζευόμασταν στα κυβικά μας, γιατί πολύ έξω το είχαμε ρίξει.

Το 2008 έγινε το παγκόσμιο οικονομικό πατατράκ, ακούσαμε τις παραδοσιακές καθησυχαστικές δηλώσεις, και δείξαμε συγκρατημένη ψυχραιμία μέχρι που οι υπουργοί μας ενημέρωσαν ότι «δεν υπάρχει σάλιο».

Το 2010 η δημοκρατικώς εκλεγμένη κυβέρνηση έφερε τον τριμερή οικονομικό έλεγχο με καινούργια δανεικά, για να πληρώσουμε τα παλιά και να μη ψοφήσουμε της πείνας. Άρχισαν οι περικοπές δαπανών, οι μειώσεις μισθών, οι αυξήσεις φόρων, οι απολύσεις. Άρχισαν και τα χλευαστικά δημοσιεύματα από όλους όσους οι πορδόμαγκες Ρωμιοί αποκαλούσαν τόσες δεκαετίες «κουτόφραγκους», «κουρδισμένα ρομποτάκια» κλπ.

Τότε οι Ρωμιοί τσαντίστηκαν. Διότι οι χλευάζοντες πήραν ένα δάνειο στην Κατοχή και δεν το επέστρεψαν ποτέ. Διότι η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του Ελλαδιστάν είχε πει ψέματα στους συγκροτημένους πολίτες. Διότι δεν μπορούν πλέον να ξεχρεώσουν το Α4. Όμως τα μεγαλύτερα ψέματα τα λένε οι ίδιοι οι Ρωμιοί.

Λένε ψέματα, διότι αυτοί ψηφίζουν συστηματικά επί 4 δεκαετίες τα ίδια και τα ίδια λαμόγια στη διακυβέρνηση της χώρας.

Λένε ψέματα, διότι το κατοχικό δάνειο ποτέ και κανείς πολιτικός εκλεγμένος από τους Ρωμιούς δεν θέλησε να το ζητήσει. Και οι γαλαντόμοι Ρωμιοί το ξέχασαν.

Λένε ψέματα, διότι όλες οι δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις αρνήθηκαν να εκτελέσουν τις δικαστικές αποφάσεις για αποζημιώσεις των θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας. Και οι Ρωμιοί δεν νιάστηκαν.

Λένε ψέματα, διότι αυτές τις αποφάσεις της ελληνικής δικαιοσύνης ανέλαβε να τις εκτελέσει η … Ιταλία!!!!

Λένε ψέματα, διότι ελληνικά προϊόντα αγοράζουν μόνο εξ ανάγκης και τα λεφτά τους τα στέλνουν συνειδητά στο εξωτερικό, άρα από το εξωτερικό, ως δανεικά, θα έρθουν οι δικές τους αμοιβές. Αλλά παριστάνουν ότι δεν το καταλαβαίνουν αυτό.

Λένε ψέματα, διότι δεκαετίες τώρα χειροτέρευε η οικονομία και περιοχές ολόκληρες είχαν βουλιάξει στην ανεργία. Αλλά οι Ρωμιοί, συλλογικά ως έθνος, ξύπνησαν μόλις η ανεργία χτύπησε την πόρτα των «ευγενών» επαγγελμάτων.

Λένε ψέματα, διότι ενώ στις δημοσκοπήσεις πάντοτε έλεγαν ότι δεν εμπιστεύονται κόμματα και κυβερνήσεις, στην πραγματικότητα πάντοτε άφηναν τα λαμόγια να κυβερνούν ανεξέλεγκτα.

Λένε ψέματα, διότι πολλές φορές τα ψηφισμένα λαμόγια έφεραν τη χώρα στο χείλος της καταστροφής, χωρίς ποτέ να τιμωρηθούν.

Λένε ψέματα, διότι σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση επέλεξαν συνειδητά να αντικαταστήσουν το δίδυμο Χοντρός-Λιγνός με το δίδυμο Ηλίθιος-Πανηλίθιος.

Λένε ψέματα, διότι ξέρουν πολύ καλά ότι ως χώρα δεν παράγουμε τίποτα, συνεπώς όλη η σαραντάχρονη καλοπέραση χρηματοδοτήθηκε με δανεικά, που ως γνωστόν ούτε τσάμπα είναι ούτε αγύριστα.

Λένε ψέματα, διότι δεν έχουν καμία διάθεση να ξεβολευτούν από τη μίζερη ρουτίνα τους και την κλάψα της καφετέριας, π.χ. σαν τους Ισπανούς, που ξενυχτάνε στις πλατείες και διαμαρτύρονται ακόμη και στο εξωτερικό, ενώ η χώρα τους είναι παράδεισος συγκρινόμενη με τη δική μας.

Λένε ψέματα, διότι ξέρουν ότι αυτή είναι η «ελληνική πραγματικότητα» και όλα τα άλλα είναι λόγια του αέρα.

Advertisements

H συναίνεση έχει επιτευχθεί!

Πριν από μερικούς μήνες χτύπησε το κόκκινο τηλέφωνο στο Οβάλ Γραφείο του Λευκού Οίκου και το σήκωσε ο Μπαράκ Ομπάμα.

Μπ.Ο: Δις ιζ δε Πρέζιντεντ σπίκινγκ.

Ν.Σ: Γκουνμογνίγκ, μουσιού λε πγεζιντάν! Σε μουά, Νικολά.

Μπ.Ο: Χέέέι, Νίκολας, μεν! Τι κάνεις; Πώς είναι η χόττυ η γυναικάρα σου;

Ν.Σ: Γκαστγωμενή -από μένα! Αλλά, Μπαγάκ, μον αμί, δεν σου τηλεφωνησά γι’ αυτό. Ξεγείς ότι δεν πάω καλά στις δημοσκοπήσεις για την προεδγία, ισί α λα Φγάνς!

Μπ.Ο: Γιέέ, μεν! Και δεν ξέρεις πόσο απσέτ είμαι, που φαίνεται ότι θα κερδίσουν αυτοί οι μπλάντι πίνκοουζ!

Ν.Σ:Αλόγ, Μπαγάκ, ίσως μπογούμε να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο.

Μπ.Ο: Γουέλλ, πώς μπορείς εσύ να βοηθήσεις εμένα;

Ν.Σ: Ξεγώ ότι πολύ θα θελατέ εσείς οι Αμεγικανοί να πάγετε την ηγεσία του Δ.Ν.Τ.

Μπ.Ο: Οφκόρς γουί ντου! Δικό μας είναι το μαγαζί, δική μας η ιδέα για την ύπαρξή του, δικά μας και τα πιο πολλά λεφτάτου.

Ν.Σ: Αν λοιπόν τσαλακωσουμέ τον Στγος-Καν, μουά ανεβαζώ πιθανοτητές επανεκλογής στην Πγοεδγία ε τουά μπογείς να σπγωξείς στην ηγεσία του Δ.Ν.Τ. ένα δικοσού. Πώς σου φαινεταί;

Μπ.Ο: Άι ντο’ νο’, μεν! Με το παρελθόν της ΣιΆιΈι και των άλλων πατριωτικών Υπηρεσιών, θα μας πάρουν με τις πέτρες.

Ν.Σ: Α, μον αμί, αυτός ο βγωμογεγμαναγάς, που παγιστάνει τον Γάλλο (ξέγεις, Μπαγάκ, το επώνυμό του είναι γεγμανικό-αλσατικό σιέν) μας έχει ανοίξει το δγόμο. Δεν χγειάζεται να χυθεί αίμα. Μόνο λίγο σπέγμα. Καυχιέται δεξιά κι αγιστεγά ότι είναι μεγάλος φυστικουλάς. Αλόγ, αγκεί λίγο φυστικωμά χωγίς συναίνεση ε Ντομινίκ σε φινί!

Μπ.Ο: Γουάου! Δατς όσομ, μέέν! Και πότε θα τρέξετε τη μηχανή;

Ν.Σ: Α, μον αμί! Πγώτα θα κλείσουν οι Γκγρεκς στη φυλακή τους λαμογιο-πολιτικούς τους και μετά οι Γάλλοι τους πηδικουλές….

Μπ.Ο: Ντέέμ! Άλλη ιδέα;

Ν.Σ: Ο, μα αυτή είναι καλή ιδεά, αν γίνει στην Αμεγική! Εσείς τιμωγειτέ και το μη συναινετικό σεξ και την παγενοχλησή!

Μπ.Ο: Καμ ον, Νίκολας! Ξέρεις ότι στο Δ.Ν.Τ. όλες οι μπρόοντς παρακαλάνε τον Ντομινίκ να τις φυστικώσει, για να ανέβουν στην ιεραρχία.

Ν.Σ: Έχω τη λύση, μάι φγεντ! Ο Ντομινίκ μένει σε γαλλικής ιδιοκτησίας οτέλ. Τα δικά μου παδιά φυτεψανέ μια γαλλόφωνη αφγικανή μετανάστγια στο οτέλ αυτό. Είναι μιλημενή τι θα πει και οι δικοί σου δεν χγειαζεταί να κάνουν τιποτά! Μόνο να εφαγμόσουν τον νόμο. Ζε χόλ πακάζ, όπως λετέ εσείς: χειγοπεδές, φωτογαφίες, δικαστηριά, εσετερά.

Μπ.Ο: … σάουντς γκουντ, μπατ … Αν του κάτσει, οι φάκιν λόγιερς του μπορεί να αποδείξουν συναίνεση.

Ν.Σ: Ο, μα δεν της ειπαμέ να του κατσεί! Της ειπαμέ μόνο τι να καταθεσεί.

Μπ.Ο: Χόλντ ιτ, μεν! Χωρίς φύζικαλ έβιντενς, χι γουώκς…

Ν.Σ: Ποιός τα χεζεί τα φυζικάλ εβιντένς! Λετ χιμ ουόκ, μον αμί!

Μπ.Ο: Άι ντοντ γκετ ιτ…

Ν.Σ: Εγώ χγειαζομαί μόνο 2-3 βδομάδες φασαγία, φωτογαφίες, ζουρναλίστ να λυσανέ, του λε μοντ να αναρωτιεταί και να σπεκουλέ. Μετά ας αποδειχθεί αθωός. Μετά ας γυγίσει σπιτιτού.

Μπ.Ο: Μα θα γυρίσει και στο Δ.Ν.Τ. εντ άορ ντήλ ιζ οφφ!

Ν.Σ: ΧΑ, Μπαγάκ! Τα παιδιαμού θα κυκλοφογήσουν ότι λε βικτίμ είναι ογοθετική. Μουά θα καμώνομαι ότι σε πιεζώ να τον βοηθησείς. Έτσι, ιφ χε ουόκς, πολλοί θα πιστεψούν ότι της τον σφυγιξέ, αλλά την έβγαλε καθαρή λόγω πολιτικών πιεσεών. Μετά από αυτό, πολλοί θα τον θεωγούν φογέα του Έιτζ και ποιός θα τολμά να πλησιάσει τον παλιο-σοσιαλίστ φυστικουλά;!

Μπ.Ο: Τζίίί, Νίκολας, σκέφτηκες να αναλάβεις τις σίκρετ σέρβισες;

Ν.Σ: Μπαγάκ, λε σεκγέ σεγβίς σε μουά!

Μπ.Ο: Ράιτ. Και πότε θα βάλουμε μπροστά τη μηχανή;

Ν.Σ: Όταν θα επιστγεφεί στη Φγανς. Η συλληψή του στο αεγοπλανό θα κάνει πολύ ντόγο. Αλόγ, Μπαγάκ; Αγ γιου ίν;

Μπ.Ο: Κονσίντερ ιτ νταν!

Το επίμονο ράμμα

Σχετικά πρόσφατο περιστατικό σε κρατικό νοσοκομείο, περιγραφέν από άκρως αξιόπιστο παθόντα:

Ο παθών έκανε μια κύστη κι επειδή ήταν επιδερμικό πράμα, είπε να πάει στο ΕΣΥ.  Πάει λοιπόν στο νοσοκομείο, τον εξετάζουν και του κλείνουν ραντεβού στα εξωτερικά ιατρεία. Έρχεται η μέρα του ραντεβο,  στήνεται στο διάδρομο και όσο περίμενε, έβλεπε διάφορους γιατρούς να τρέχουνε πάνω-κάτω, δεξιά-αριστερά. Σχεδόν μια ώρα μετά το ραντεβού έρχεται τρέχοντας και ψιλοϊδρωμένος ένας από τους γιατρούς, που έβλεπε προηγουμένως να τρέχουν, και λίγο αργότερα τον κάλεσαν να μπει στην αίθουσα. Μπαίνει, τον ξαπλώνουν και αρχίζει το πρώτο επεισόδιο!

Αφού γιατροί και νοσοκόμες άρχισαν να εφαρμόζουν το πρωτόκολλο («αποστείρωσα»,«αποστείρωσες», «αποστειρώθηκα», «αποστειρώθηκες», «αποστειρώθηκε», «είναι αποστειρωμένο»), κάνουν τοπική αναισθησία στον παθόντα, που χάζευε τη μύγα. Προφανώς αποστειρωμένη κι αυτή! Της πλάκας η επέμβαση, σκέφτηκε ο παθών, αφού δεν κράτησε πάνω από 6-7 λεπτά. Μόνο, που η πλάκα δεν είχε αρχίσει ακόμη και επρόκειτο να ακολουθήσει ημίωρη κωμωδία με άλλα δύο μελλοντικά επεισόδια.

Γιατρός: προϊσταμένη, δώσε μου ράμμα Νο ΧΧΧΧ και μια ίσα βελόνα.

Προϊσταμένη: δεν έχουμε ίσιες βελόνες και ράμματα έχουμε ΨΨΨΨ, ΖΖΖΖ και ΩΩΩΩ.

Γιατρός: τι λέτε, ρε παιδιά, πλάκα μου κάνετε;

Προϊσταμένη: ορίστε, δείτε και μόνος σας! Σε μια βδομάδα να δείτε τι θα έχει μείνει…

Γιατρός: τέλος πάντων, δώσε μου Νο ????

Αγκομαχάει να ράψει τον παθόντα, ιδρώνει-ξεϊδρώνει, φυσάει-ξεφυσάει και στο τέλος ξεσπάει.

Γιατρός: έ, όχι δεν είναι δυνατόν! Αυτή η βελόνα δεν τρυπάει. Προϊσταμένη, δώσε μου άλλη.

Ξανά-μανά, πεδεύεται να ράψει τον παθόντα, ξανα-ιδρώνει, ξανα-ξεϊδρώνει, ξανα-φυσάει, ξανα-ξεφυσάει.

Γιατρός: (στο βοηθό του) βλέπεις, στο χέρι θα μας μείνουνε. Η προηγούμενη βελόνα τρυπούσε καλύτερα!

Παθών: είμαι χοντρόπετσος, γιατρέ.

Γιατρός: αυτό μας έλειπε, να τα φορτώνουμε στους αρρώστους.

Τέλος πάντων, το ράψιμο μιας επιφανειακής τομής τελείωσε μετά από μισή ώρα και αφού είχαν εκνευριστεί όλοι. Μέχρι και η μύγα είχε εκνευριστεί και φύγει από ώρα!

Επεισόδιο 2

Δυό βδομάδες αργότερα ο παθών συνέχισε να πηγαίνει γυρεύοντας και ξανα-εμφανίσθηκε στα εξωτερικά ιατρεία. Αυτή τη φορά για να του κόψουν το ράμμα. Η προϊσταμένη ρωτάει τη νοσοκόμα, αν μπορεί να το βγάλει, κι εκείνη απαντάει καταφατικά. Μόλις σκύβει πανω από το ράμμα, ρωτάει αυστηρά τον παθόντα:

Νοσοκόμα: το ράμμα έπρεπε να έχει δύο κόμπους, ένα σε κάθε άκρη της τομής. Πού είναι ο δεύτερος κόμπος;

Παθών: κι εγώ αυτό ακριβώς αναρωτιόμουν.

Η προϊσταμένη -απασχολημένη στο διπλανό δωμάτιο με άλλο περιστατικό- της προτείνει να λύσει τον κόμπο και να το τραβήξει. Η νοσοκόμα διστακτικά αρχίζει να το τραβάει, το ράμμα αρχίζει να βγαίνει και πάνω που παθών και νοσοκόμα αρχίζουν να αναθαρούν, τονκ! Σκαλώνει το ράμμα!

Νοσοκόμα: α, εγώ δεν το πειράζω άλλο! Περιμένετε να έρθει ο γιατρός.

Μετά από κάνα τέταρτο τελείωσε το περιστατικό στο διπλανό δωμάτιο κι έρχεται ένας γιατρός. Η νοσοκόμα τον ενημερώνει, ο γιατρός της ρίχνει μια υποτιμητική ματιά, σαν να της έλεγε «Άει, μωρή βλαμμένη, ούτε ένα ράμμα δεν μπορείς να βγάλεις», και πλησιάζει τον παθόντα, για να τελειώνει με τις σαχλαμάρες.  Μόλις βλέπει το ράμμα, γουρλώνει τα μάτια και γυρνάει αγριεμένος στη νοσοκόμα.

Γιατρός: τι έκανες; πού είναι η άλλη άκρη;

Παθών: Δεν υπήρχε άλλη άκρη.

Γιατρός (με αυστηρότητα στον άσχετο παθόντα): όλα τα ράμματα έχουν δύο άκρες.

Παθών: εγώ πάντως, ποτέ δεν είδα άλλη άκρη σ’ αυτό το ράμμα.

Ο γιατρός ζητάει να του φέρουν κάτι και μόλις ο παθών βλέπει ότι είναι ένα κάτι ανάμεσα σε στραβό ψαλίδι και λαβίδα λέει «Γιατρέ, αν είναι να σκαλίσεις την τομή, για να βρεις την άλλη άκρη, δεν μου κάνεις πρώτα μια ξυλοκαîνη;»

Γιατρός (επιτιμητικά προς τον χέστη παθόντα): σαχλαμάρες!

Χώνει την ψαλιδο-λαβίδα στην άκρη της τομής και αρχίζει να σκαλίζει για την άλλη άκρη του ράμματος, ενώ ο παθών μουγκρίζει και ιδρώνει.

Γιατρός (θριαμβευτικά): ορίστε, αυτό ήταν!

Πιάνει το ανασκαφικό εύρημα και αρχίζει να τραβάει. Ο παθών μουγκρίζει και ιδρώνει, αλλά το ράμμα δεν κουνιέται. Πιάνει την άλλη άκρη, τραβάει, πάλι τίποτα. Πιάνει και τις δύο άκρες ταυτόχρονα, τραβάει προς τη μια μεριά, τραβάει προς την άλλη πλευρά, τίποτα και πάλι τίποτα. Το ράμμα δεν εννοεί να εγκαταλείψει τον πολυαγαπημένο του παθόντα.

Γιατρός (πολύ εκνευρισμένος): ποιός έκανε το ράμμα;

Προϊσταμένη: ο Τάδε.

Γιατρός: Betadine, γάζα και φωνάχτε τον Τάδε να το βγάλει!

Προϊσταμένη: λείπει σε άδεια, θα έρθει την άλλη βδομάδα.

Επεισόδιο 3

Ξανά στον ίδιο χώρο ο παθών πηγαίνει στον γιατρό, που τον έρραψε, να του βγάλει το ανυπάκουο ράμμα.

Γιατρός: α, πολύ ωραία έκλεισε η τομή!!!

Παθών: το ράμμα θα το βγάλουμε ή θα κυκλοφοράω μονίμως με τις πετονιές να κρέμονται;

Γιατρός: τώρα, θα το βγάλουμε αμέσως.

Παθών: καλού-κακού, γιατρέ, δεν μου τραβάς και μια ξυλοκαîνη;

Γιατρός: βρε, δεν θα καταλάβεις τίποτα!

Αρχίζει να τραβάει από δω, τίποτα. Τραβάει από την άλλη, τίποτα. Ζητάει ένα κάτι και, μόλις το ακούει ο παθών ξαναζητάει τοπική αναισθησία, αλλά και πάλι αρνείται ο γιατρός (εγώ πιστεύω ότι τους είχε τελειώσει η τοπική αναισθησία και απλώς δεν θέλανε να το πουν ανοιχτά).  Χώνει την ψαλιδο-λαβίδα στη μέση της τομής, ανασκάπτει άλλο ένα κομμάτι του ράμματος και αρχίζει να τραβάει πότε έτσι-πότε αλλιώς, πότε από δω,-πότε από κει. Ο παθών μουγκρίζει και ιδρώνει, αλλά το ράμμα ακλόνητο. Ούτε μπρος ούτε πίσω.

Γιατρός: αν πρόκειται να κάνουμε μεγαλύτερη ζημιά, για να το βγάλουμε, καλύτερα να το αφήσουμε. Άλλωστε δεν πρόκειται να σου δημιουργήσει πρόβλημα.

Κι έτσι έκοψε όποια πετονιά κρεμόταν και άφησε τις άλλες να κρατάνε υποδόρια συντροφιά στον παθόντα, που ελπίζει να μην υπάρξει άλλο επεισόδιο σ’ αυτό το έργο.

Αλλά και στο δικό μας νοσοκομείο, του Ιπποκράτη (όνομα που βρήκαν οι θεομπαίχτες!), συμβαίνουν τέτοιες κωμωδίες. Σύμφωνα με την Aegeannews εντελώς τυχαία γλύτωσε κάποιος συμπολίτης μας εγχείρηση σε λάθος μέρος. Ευτυχώς κι αυτή ήταν επιδερμική και μπορεί να ταξινομηθεί στις κωμωδίες.