Κουκούλες, πηλήκια και γραβάτες

Το μεσημέρι της  Παρασκευής 13.03.09 καμιά δεκαριά νεαροί κουκουλοφόροι έκαναν μια ταχεία διέλευση από κεντρικούς δρόμους του Κολωνακίου, βανδαλίζοντας αυτοκίνητα και βιτρίνες καταστημάτων. Την Τρίτη 17.03.09 η κυβέρνηση ανακοίνωσε μέτρα για την αντιμετώπιση τέτοιου είδους παρανομιών: ποινικοποίηση της κουκούλας, αυτεπάγγελτη δίωξη για περιύβριση αρχής και άρση τηλεφωνικού και επιστολικού απορρήτου για τις κακουργηματικές πράξεις. Τα μέτρα αυτά ακόμη δεν έχουν νομοθετηθεί και συνεπώς μόνο επί της γενικής αρχής τους μπορώ να κάνω σχόλια. Ας πάρω τα πράγματα με τη σειρά.

 

Πρώτο μέτρο: ο όρος κουκούλα προφανώς θα ερμηνευθεί διασταλτικά από τη διοίκηση και τα δικαστήρια, ώστε να περιλάβει και το κασκόλ, την μπαντάνα, το μακιγιάζ, το ζιβάγκο που τραβήχτηκε να καλύπτει το πρόσωπο κλπ κλπ. Συνεπώς, όποιος διανοηθεί να συμμετάσχει σε διαδήλωση, οφείλει να πάρει δρόμο και να προμαζευτεί στο σπιτάκι του, μόλις αρχίσουν οι συνήθεις προκλήσεις από τους γνωστούς-άγνωστους. Αν διανοηθεί να παραμείνει, μέχρι να πέσουν τα δακρυγόνα, αναγκαστικά θα πρέπει να καλύψει το πρόσωπό του με κατιτίς. «Τα μέτρα δεν έχουν σχέση με ιδιώνυμο και δεν στρέφονται εναντίον του πολίτη, ο οποίος, με κουκούλα ή χωρίς, διαμαρτύρεται ή διαδηλώνει χωρίς να καταστρέφει περιουσίες και χωρίς να βιαιοπραγεί» καθησύχασε ο υπουργός Δικαιοσύνης. Λογικό ακούγεται, έλα όμως που η αστυνομία κατά παράδοση προβαίνει σε συλλήψεις στους δρόμους γύρω από τους κεντρικούς της διαδήλωσης! Έλα που οι συλλήψεις γίνονται, όταν τα χημικά και οι δυνάμεις ασφαλείας έχουν διαλύσει τη διαδήλωση και τρέχουν σαν τα ποντίκια ανακατεμένοι οι κουκουλοφόροι βάνδαλοι με τους νομίμως διαδηλούντες, που κι αυτοί έχουν πλέον καλύψει τα πρόσωπά τους, για να μειώσουν τις συνέπειες των χημικών! Τα οποία χημικά λέγεται –χωρίς να έχει διαψευσθεί– ότι είναι απαγορευμένα ως όπλα σε περίπτωση πολέμου!!!

 

Θα κυνηγήσει, λοιπόν, το όργανο της τάξεως τον κουκουλοφόρο, που έρριξε μολότοφ ή έσπασε τζαμαρία, αλλά μέσα στο γενικό χαμό και τη χαμηλή ορατότητα από τα δακρυγόνα θα συλλάβει έναν απλό διαδηλωτή, που φοράει την ίδια κουκούλα και δεν ξέρει να ξεγλιστράει. Και τότε οι οικείοι του διαδηλωτή θα αντιληφθούν ότι το καλό παιδί, που νόμιζαν ότι ήξεραν, στην πραγματικότητα είναι ένας κακούργος … Μα, κι αυτός τι στα διάλα ήθελε σε διαδήλωση; Τόσα μονοθεματικά δελτία ειδήσεων και τόσους έγκριτους δημοσιογράφους έχει η τηλεόραση!

 

Δεύτερο μέτρο: την Τρίτη, αμέσως μετά τη συνεδρίαση της Κυβερνητικής Επιτροπής, ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Ν. Δένδιας, επικαλούμενος τις ύβρεις που ακούνε από τους κουκουλοφόρους οι αστυνομικοί, ανακοίνωσε την απόφαση της κυβέρνησης να επαναφέρει την καταργημένη διάταξη της αυτεπάγγελτης δίωξης για περιύβριση … κάθε δημόσιου λειτουργού! Την Τετάρτη το πρωί την περιόρισε μόνο στους αστυνομικούς και μόνον από κουκουλοφόρους, ενώ το απόγευμα εμφανίστηκε νέα, διευρυμένη διατύπωση. Τελικά, η αυτεπάγγελτη δίωξη αφορά τους κουκουλοφόρους που περιυβρίζουν ένα μεγάλο αριθμό ατόμων, όπως υπουργοί, βουλευτές, δικαστές, αστυνομικοί, διοικητές οργανισμών, διοικητές κρατικών τραπεζών και πλήθος άλλων δημοσίων υπαλλήλων. Φυσικά, το είδος και η βαρύτητα των ποινών, που αντιμετωπίζουν οι βωμολόχοι κουκουλοφόροι, ποσώς με απασχολεί. Όμως και πάλι μπορεί να συλληφθεί λάθος άνθρωπος, όπως ακριβώς περιέγραψα πιο πάνω.

 

Τρίτο μέτρο: η άρση του τηλεφωνικού και του επιστολικού απορρήτου για τις κακουργηματικές πράξεις είναι καλό μέτρο. Προσωπικά πιστεύω ότι δεν θα έπρεπε να υπάρχει ούτε φορολογικό ούτε τραπεζικό απόρρητο για τα κακουργήματα. Αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση των διαδηλωτών τα πράγματα είναι διαφορετικά. Οι αστυνομικοί μπορεί να είναι απόλυτα βέβαιοι για τις παραβάσεις, αυτού που συνέλαβαν, αλλά είναι πολύ πιθανό να κάνουν λάθος. Έτσι, ένα απλός διαδηλωτής μπορεί να βρεθεί κατηγορούμενος, με σοβαρότατες πιθανότητες να καταδικαστεί κι επιπλέον να του αρθεί και το απόρρητο της προσωπικής ζωής.

 

Τα μέτρα έχουν προκαλέσει την αντίδραση όλης της αντιπολίτευσης και μέχρι στιγμής έχουν εισπράξει έντονη αποδοκιμασία  από την Ολομέλεια των Δικηγορικών Συλλόγων, τον πρώην υπουργού Δικαιοσύνης και καθηγητή της Νομικής Σχολής Αθηνών Μ. Σταθόπουλου, τον επίτιμο αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου και πρώην πρόεδρο της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα Κ. Δαφέρμο, τον καθηγητή Εγκληματολογίας Ι. Πανούση και τον πρόεδρο της Ένωσης Εισαγγελέων Ελλάδος Σ. Μπάγια. Δεν χρειάζονται ούτε καν στοιχειώδεις γνώσεις νομικών, αρκεί η κοινή λογική, για να φανεί το άστοχο των μέτρων. Μέχρι σήμερα δεν είχαμε επ’ αυτοφώρω συλλήψεις βιαιοπραγούντων κουκουλοφόρων, αλλά συλλήψεις ατόμων μακριά από τον τόπο του εγκλήματος, για τους οποίους οι αστυνομικοί απλώς δήλωναν βέβαιοι ότι είχαν κάνει κάτι, κάπου αλλού. Τα αποφασισθέντα μέτρα, λοιπόν, ούτε ενισχύουν ούτε καθιστούν αντικειμενικότερο το μοναδικό μέχρι σήμερα αποδεικτικό στοιχείο ενοχής, που είναι η δηλούμενη από τους αστυνομικούς ταυτοπροσωπία του συλλαμβανόμενου με τον δράστη κάποιου εγκλήματος. Αντίθετα, κάνουν πολύ βαρύτερες τις συνέπειες στους κατασκευασμένους από την αστυνομία ενόχους. 

 

Γιατί, λοιπόν εισηγείται η κυβέρνηση μέτρα προδήλως άσχετα με το πρόβλημα; Μία λύση είναι να θεωρήσουμε την κυβέρνηση ανόητη ή μειωμένης δημοκρατικής αντίληψης, όμως, αν συνεκτιμήσουμε την οικονομική κρίση, καταλήγουμε σε άλλα συμπεράσματα. Ο αρμόδιος για οικονομικά θέματα επίτροπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Χοακίν Αλμούνια, βλέπει ότι λόγω της κρίσης οι κοινωνικές συνθήκες βαίνουν διαρκώς επιδεινούμενες και φοβάται ότι θα έχουμε ένα θερμό κοινωνικό μέτωπο το φθινόπωρο. Κάτι τέτοιο είναι πράγματι πολύ πιθανό, αφού στη Βόρεια Ελλάδα άρχισαν ήδη οι περικοπές στις ώρες απασχόλησης και μισθών, ενώ η οικονομική δυσπραγία των Ευρωπαίων θα πλήξει καίρια τα εισοδήματα από τον τουρισμό. Τα τουριστικά επαγγέλματα θα έχουν νοιώσει για τα καλά το πρόβλημα προς το τέλος της σαιζόν, δηλαδή κατά το Σεπτέμβρη. Προσθέστε ότι ο Έλληνας έχει από τα χαμηλότερα εισοδήματα και από τα υψηλότερα κόστη διαβίωσης στην Ευρώπη, ότι οι υπουργοί δηλώνουν ότι το κόστος διαβίωσης στην Ελλάδα δεν θα πέσει ποτέ σε ευρωπαϊκά επίπεδα, ότι το κράτος δεν εννοεί να εισπράξει περί τα 20 εκατομμύρια Ευρώ βεβαιωμένων φορολογικών οφειλών, ότι τα ασφαλιστικά ταμεία μάλλον νεκρά θα βγουν από την εντατική, ότι τη χώρα λυμαίνονται τα καρτέλ, ότι …., ότι …. Δικαίως φοβάται κοινωνική σύγκρουση ο Αλμούνια και μάλιστα πιστεύω ότι θα είναι τέτοια, που ο Δεκέμβρης του ’08 θα μοιάζει με τσακωμό νηπίων. Όσοι διαδηλώσουν τότε, ασφαλώς και θα πιάσουν στο στόμα τους όσους σήμερα καλύπτει η αυτεπάγγελτη δίωξη για περιύβριση.

 

Ανεξάρτητα από το ορθό ή λάθος και από τον πραγματικό λόγο λήψης των μέτρων, πώς θα υλοποιηθούν; Η Αστυνομία εξήγγειλε αναδιάρθρωση των υπηρεσιών της και συγκρότηση ειδικών ταχυκίνητων ομάδων με παπάκια μεγάλου κυβισμού για την αντιμετώπιση των κουκουλοφόρων, απόφαση που χλευαστικά αποκλήθηκε ήδη «Επιχείρηση Μεγάλο Παπί». Την ίδια στιγμή οι αστυνομικοί αρνούνται να υπηρετήσουν στα Εξάρχεια, όπου τοποθετείται η εντονότερη παρουσία κουκουλοφόρων! Εννοείται ότι τίποτα θετικό δεν θα βγει, αν οι ως ένα σημείο λογικές αντιρρήσεις των αστυνομικών καμφθούν με πειθαρχικά μέτρα. Αν καμφθούν με επιδόματα ή άλλες παροχές, πέφτουμε στον επόμενο σκόπελο. Από πού θα αποσπαστούν οι 300 έως 500 ταχυκίνητοι αστυνομικοί, που απαιτούνται για την υλοποίηση του σχεδίου; Ούτε από τη φύλαξη των VIP (πολιτικών, δημοσιογράφων, επιχειρηματιών, παπάδων, κλπ), ούτε από τη μείωση του χαμένου στη γραφειοκρατία προσωπικού, ούτε με νέες προσλήψεις, αλλά από την αφαίμαξη περιφερειακών αστυνομικών τμημάτων και τμημάτων Ασφαλείας της Αττικής. Δηλαδή, στην προσπάθεια να περιοριστεί η δράση των κουκουλοφόρων στο κέντρο της Αθήνας, θα εγκαταλειφθεί ακόμη περισσότερο στο κοινό έγκλημα η εκτός των αθηναϊκών ορίων Ελλάδα.

 

Ας μην ξεχνάμε κι άλλη μια παράμετρο. Μετά την εν ψυχρώ δολοφονία από αστυνομικό ενός μαθητή και την επακόλουθη κοινωνική έκρηξη του Δεκέμβρη, άρχισε δειλά-δειλά η προβλεπόμενη ψυχολογική και τεχνική αξιολόγηση των αστυνομικών. Τα πρώτα ευρήματα δείχνουν ότι πάνω από 3.000 αστυνομικοί πρέπει να εκπέσουν σε άοπλη υπηρεσία για ψυχολογικούς λόγους. Επιπλέον, δεν έχει αρχίσει ακόμη η σκοπευτική και άλλη τεχνική αξιολόγηση, για να ξέρουμε πόσοι θα πρέπει να παραδώσουν το όπλο τους ως ανίκανοι να το χρησιμοποιήσουν. Έχουμε και λέμε: βγάλε τους ψυχικά αναξιόπιστους, βγάλε όσους ρίχνουν στο γάμο του Καραγκιόζη, βγάλε όσους κάνουν ήδη άοπλη υπηρεσία, βγάλε όσους θα πρέπει να ασχοληθούν με τα γκέτο της Αθήνας και μετά βρες τους 300 έως 500, που θα καβαλλήσουν τα παπιά! Το πιθανότερο είναι το υπουργείο να ξαποστείλει στις ελληνικές καλένδες την εφαρμογή του νόμου για την αξιολόγηση των αστυνομικών και ένα σωρό ακατάλληλοι θα συνεχίσουν να πυροβολούν όποτε γουστάρουν και ποτέ όταν πρέπει. Ο πρώτος θα είναι ή μήπως ο τελευταίος αδρανής νόμος; Ίσως μάλιστα οι πολυχρονεμένοι πολιτικοί μας να φτιάξουν άλλον, βολικότερο. Ίσως μειώσουν ακόμη περισσότερο την ήδη ελλιπή εκπαίδευση των αστυνομικών.

 

Αλλά, άντε και τους βρήκε τους ταχυκίνητους με τα παπιά μεγάλου κυβισμού. Τι, στ’ αλήθεια, περιμένουμε; Μέχρι σήμερα τους κλέβουν τα υπηρεσιακά όπλα μέσα από αυτοκίνητα Ι.Χ., περιπολικά, αστυνομικά τμήματα και σπίτια. Ε, από αύριο θα τους κλέβουν επιπλέον τις χειροβομβίδες, τα αλεξίσφαιρα γιλέκα και τα παπάκια. Και δεν θα φταίνε οι αστυνομικοί, αλλά οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι, που ξεχαρβάλωσαν ό,τι είχε φτιαχτεί για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 και για την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη. Οι ίδιοι ακριβώς πολιτικοί, που ανερυθρίαστα έσπευσαν να ξανα-καλέσουν στην Ελλάδα τους Βρετανούς, για να ξανα-φτιάξουν λειτουργική αστυνομία ….

Τρομοκράτες, αλλά ποιοί; (2)

Στην προηγούμενη ανάρτηση ασχολήθηκα με τη ψυχική υγεία και τη σκοπευτική ικανότητα των αστυνομικών καθώς και με την τήρηση από αυτούς των νομοθετημένων κανόνων εμπλοκής. Εκτός από την οπλοχρησία των εν υπηρεσία ατυνομικών έχουμε και την ιδιαιτερότητα της οπλοχρησίας από αστυνομικούς εκτός υπηρεσίας.

Στις 10 Φεβρουαρίου συνελήφθη αστυνομικός, που ευρισκόμενος εκτός υπηρεσίας πυροβόλησε στον αέρα  άσκοπα. Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι κάποιο αυτοκίνητο έσπασε τον καθρέφτη του δικού του, το καταδίωξε, το πρόφτασε, ζήτησε εξηγήσεις και αισθανόμενος ότι απειλείται από τους τρεις επιβαίνοντες πυροβόλησε προς εκφοβισμό. Λογική μεν η σύλληψή του, αλλά η ευαισθησία της υπηρεσίας του μάλλον πρέπει να αποδοθεί στο θόρυβο από το προ 6 ημερών αιματηρό περιστατικό στην πρεσβευτική κατοικία. Πώς αλλιώς να ερμηνευθεί η αστραπιαία εφαρμογή των κανονισμών, όταν μέχρι πρότινος ίσχυε το δόγμα «αν δεν υπάρχει βίντεο, δεν υπάρχει ξυλοδαρμός»; Το καίριο ερώτημα εν προκειμένω είναι γιατί καταφεύγουν σε οπλοχρησία, εκεί που οι απλοί πολίτες καταφεύγουν στη χριστοπαναγία, άντε και σε καμιά σφαλιάρα; Τι αυξάνει τόσο δραματικά τη βαρύτητα ενός ασήμαντου περιστατικού μεταξύ πολιτών, όταν ένας εμπλεκόμενος είναι αστυνομικός;

Πέρυσι στη Θεσσαλονίκη αστυνομικοί συνέλαβαν ένα πρεζόνι και το επιβίβασαν στο περιπολικό, όπου ήταν εκτεθειμένο στην κοινή θέα το υπηρεσιακό όπλο του οδηγού. Το πρεζόνι άρπαξε το όπλο, έκλεψε το περιπολικό, έγινε καταδίωξη, εγκατέλειψε το περιπολικό και έκλεψε δεύτερο περιπολικό. Η καταδίωξη συνεχίστηκε, το πρεζόνι κατέλαβε αστικό λεωφορείο και σκότωσε τον οδηγό με το υπηρεσιακό όπλο του αστυνομικού. Στην Αθήνα ένας αστυνομικός έφευγε σε άδεια, άφησε το όπλο του στο Τμήμα προς φύλαξη και οι συνάδελφοί του το «φύλαξαν» τοποθετώντας το σε κάποιο ανασφάλιστο συρτάρι. Εκεί το εντόπισε ένας τρόφιμος ψυχιατρείου, που βρέθηκε στο Τμήμα, και το άρπαξε. Κάποιος συγγενής επισκέφθηκε στο ίδρυμα τον ψυχασθενή, ο οποίος του επέδειξε το λάφυρο. Έτσι το συγκεκριμένο υπηρεσιακό επεστράφη στο Τμήμα. Αυτόν το μήνα ένας αστυνομικός στάθμευσε έξω από τράπεζα, όπου δρούσε η «συμμορία με τα λάστιχα» η οποία και του ξεφούσκωσε τα δικά του. Όταν αυτός αντελήφθη το πρόβλημα, βγήκε από το αυτοκίνητο αφήνοντας το παράθυρο ανοιχτό, με αποτέλεσμα η συμμορία να του κλέψει ένα τσαντάκι. Εκεί μέσα εκτός από ατομικά έγγραφα και χρήματα ο αστυνομικός είχε και το υπηρεσιακό του όπλο και 14 φυσίγγια. 

Δεν καταλαβαίνω, γιατί οι αστυνομικοί δεν έχουν ζωσμένο το υπηρεσιακό τους όπλο, αλλά το παρατάνε δεξιά κι αριστερά, μέσα ή έξω από τσαντάκια. Αν δεν έχουν υπηρεσία και δεν θέλουν να το έχουν πάνω τους, γιατί δεν το μεταφέρουν στο χώρο αποσκευών του αυτοκινήτου τους; Για τους αδειούχους γιατί δεν προβλέπεται κάποιος ασφαλής χώρος στο Τμήμα, όπου υπηρετούν; Κάποτε λέγαμε ότι εκεί, που σταματά η λογική, αρχίζει ο Στρατός, αλλά προφανώς δεν είχαμε συνειδητοποιήσει τι εστί Αστυνομία. 

Μεγάλο ενδιαφέρον έχουν και όσα προηγήθηκαν του περιστατικού έξω από την πρεσβευτική κατοικία. Από τα αρχεία των Αμερικανών, τα οποία ουδείς μέχρι στιγμής αμφισβητεί, προκύπτει ότι στις 7 Φεβρουαρίου, 20 Απριλίου και 17 Ιουλίου 2007 οι υπεύθυνοι ασφαλείας του πρέσβη είχαν ενημερώσει τον διοικητή του δράστη. Συγκεκριμένα είχαν αναφέρει ότι ο δράστης έδειχνε σημάδια έντονης φοβίας, είχε απειλήσει με το όπλο συνάδελφό του, φοβόταν τους πάντες γύρω του, είχε ουρήσει μέσα στη σκοπιά και γενικά παρουσίαζε εικόνα διαταραγμένου ανθρώπου. Ο διοικητής τον απέσυρε για λίγο και αργότερα τον επανέφερε στη φύλαξη του πρέσβη λόγω έλλειψης προσωπικού. Τόσο η ψυχική διαταραχή του αστυνομικού όσο και οι διαμαρτυρίες των Αμερικανών φέρονται επισήμως να μην τέθηκαν υπ’ όψιν της ιεραρχίας.  Η φυσική ηγεσία λοιπόν της Αστυνομίας με τις δηλώσεις και τις επιβληθείσες διαθεσιμότητες πιστοποίησε την ύπαρξη ενός καπετανάτου στο κέντρο της Αθήνας και μάλιστα σε ιδιαίτερα νευραλγική περιοχή. Αν όντως ένας διοικητής Τμήματος έχει τέτοια αυτονομία, ώστε να «πνίγει» μια τόσο σοβαρή καταγγελία, τόσο σημαντικών ανθρώπων για έναν τόσο σοβαρό λόγο, μερικές εκατοντάδες μέτρα από τη Βουλή των Ελλήνων, μόνο τρόμο μπορεί να προκαλεί η σκέψη τι μπορεί να κάνει με μία ανάλογη καταγγελία, λιγότερο σημαντικών ανθρώπων, λίγο έξω από το κέντρο. 
 
Για τη βιούμενη από τους πολίτες χωροταξική εξάρθρωση της Αστυνομίας αποκλειστικά υπεύθυνη είναι η πολιτική ηγεσία. Το πιστοποίησε η δήλωση του αρμόδιου υφυπουργού ότι σχεδιάζει την κατάργηση του Προεδρικού Διατάγματος, που αφορά τις μεταθέσεις αξιωματικών και κυρίως σε τμήματα που … στερούνται βαθμοφόρων αστυνομικών (!), από άλλα τμήματα που … είναι υπεράριθμα σε αξιωματικούς(!!). Ο υφυπουργός δήλωσε ακομη ότι θα καταργήσει και τα Τμήματα της περιφέρειας, που «το προσωπικό τους σήμερα επαρκεί μόνο για τη φύλαξη του κτιρίου». Αφού λοιπόν αυτά τα Τμήματα έχουν προσωπικό ανεπαρκές για την αστυνόμευση της περιοχής ευθύνης τους και συνεπώς δεν μπορούν να ανταποκριθούν στην πρωταρχική αποστολή τους, για ποιό λόγο δημιουργήθηκαν;
 
Οι βαρύτατες και αποκλειστικές ευθύνες της πολιτικής ηγεσίας για την όλη κατάσταση της Αστυνομίας φαίνονται και από κάτι ακόμη. Τέσσερις δεκαετίες μετά τη μεταπολίτευση οι κανόνες για τη διάλυση μιας συγκέντρωσης, που έχει κριθεί παράνομη, καθορίζονται από Βασιλικό Διάταγμα, που με τη σειρά του βασίζεται στο επίσης χουντικό Ν.Δ.794/1971. Σύμφωνα με την Εθνική Επιτροπή Δικαιωμάτων του Ανθρώπου αυτά τα νομοθετήματα έρχονται σε ευθεία αντίθεση με το ισχύον Σύνταγμα και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Παράλληλα ο Συνήγορος του Πολίτη έχει ζητήσει κατ΄ επανάληψη να εκδοθεί εκτελεστικός νόμος με βάση το ισχύον Σύνταγμα για τη δημοκρατική ρύθμιση του δικαιώματος του συνέρχεσθαι σε αντικατάσταση της εφαρμοζόμενης χουντικής νομοθεσίας.
 
Υπάρχει και κάτι ακόμη, που δείχνει ότι η αποκλειστική ευθύνη για το χάλι της Αστυνομίας βαρύνει την πολιτική ηγεσία. Σε πρόσφατη αξιολόγηση από την κοινή γνώμη 48 διαφορετικών θεσμών ο Στρατός κατατάχθηκε στην 7η θέση, τα πολιτικά κόμματα στην 48η και η Αστυνομία στην 25η θέση. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι ο Στρατός επέβαλε επταετή δικτατορία και είναι υπεύθυνος για τα σοβαρότατα προβλήματα ασφαλείας (κυπριακό και ελληνοτουρκικά), που αντιμετωπίζουμε σήμερα. Πώς λοιπόν αξιολογήθηκε σε τόσο ψηλή θέση και χαίρει σχεδόν διπλάσιας εμπιστοσύνης από την Αστυνομία; Απλούστατα, ο Στρατός ήταν ένα ανταγωνιστικός πόλος εξουσίας και ήδη λίγα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση οι κυβερνήσεις τον είχαν περιορίσει στα στρατόπεδα και με τα απαραίτητα νομοθετήματα τον είχαν προσανατολίσει στη σωστή κατεύθυνση. Έτσι, η κοινή γνώμη σήμερα δεν έχει λόγους να μην τον εμπιστεύεται. Όμως οι κυβερνήσεις των τελευταίων 35 ετών δεν έκαναν κάτι ανάλογο με την Αστυνομία, διότι προφανώς δεν την είδαν ως ανταγωνιστή της δικής του εξουσίας. Αντίθετα, η διαιώνιση και από τα δύο κόμματα εξουσίας όλων των ανωμαλιών στη λειτουργία της Αστυνομίας δείχνει ότι μάλλον τα εξυπηρετεί αυτή η κατάσταση.

Τρομοκράτες, αλλά ποιοί; (1)

Την Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου ένας αρχιφύλακας, που εκτελούσε χρέη φρουρού στην οικία του Αμερικανού πρέσβη, πυροβόλησε και τραυμάτισε βαριά έναν υπάλληλο ιδιωτικής εταιρίας φύλαξης. Αμέσως τέθηκαν σε διαθεσιμότητα τρείς αξιωματικοί της Αστυνομίας, ο διοικητής του Τμήματος όπου υπηρετούσε ο πιστολέρο αστυνομικός, ο διευθυντής της προϊσταμένης Υποδιεύθυνσης και ο διευθυντής της Αστυνομίας Αθηνών. Επιπλέον ο δράστης εγκλείσθηκε στο ψυχιατρείο των φυλακών Κορυδαλλού μετά από ψυχιατρική εξέταση, από την οποία διαγνώσθηκε ότι πάσχει από «ψυχωσικό σύνδρομο σχιζοφρενικού τύπου«.

Ορθή η φυλάκιση του δράστη και επιβεβλημένη η διαθεσιμότητα των προϊσταμένων του αξιωματικών, οι οποίοι εξ ορισμού ευθύνονται για τις πράξεις και τις παραλείψεις των υφισταμένων τους. Δυστυχώς, αυτήν την άμεση και φυσιολογική αντίδραση της ηγεσίας της Αστυνομίας δεν την είδαμε στην περίπτωση του φόνου του 15χρονου μαθητή, καθώς αυτός είχε την απρονοησία να φονευθεί μακριά από εγκαταστάσεις αμερικανικού ενδιαφέροντος. Η φυσική και πολιτική ηγεσία της Αστυνομίας έκανε το αυτονόητο για τον απλούστατο λόγο ότι ο Αμερικανός πρέσβης δεν θα δεχόταν ως επαρκή αντίδραση των Αρχών τα παραμυθάκια και τις δικαιολογίες για νήπια, που ακούσαμε τον περασμένο Δεκέμβρη και τα οποία έχω ήδη σχολιάσει εδώ κι εδώ. Η σπουδαιότητα του φυλασσόμενου στόχου μιας ξένης χώρας υποχρέωσε τους εμπλεκόμενους να ομολογήσουν τα ήδη γνωστά σε όλους προβλήματα της Αστυνομίας: δεν υπάρχει κανενός είδους αξιολόγηση της ψυχικής υγείας και των σκοπευτικών ικανοτήτων, καμία μέριμνα για την εφαρμογή των νομοθετημένων κανόνων εμπλοκής, καμία σύνεση στη χρήση και στη μεταφορά των υπηρεσιακών όπλων, καμία ανησυχία των προϊσταμένων για τη σύσταση καπετανάτων από τους υφισταμένους τους, καμία ευαισθησία των πολιτικών για την κατάργηση χουντικών νόμων καταστολής.

Εν προκειμένω, έστω και από φόβο για την οργή των Αμερικανών, κάτι κινήθηκε. Ο μεν αρμόδιος υφυπουργός εσωτερικών, Χρ. Μαρκογιαννάκης, ανακοίνωσε ότι επίκειται η υπογραφή απόφασης για τη συγκρότηση των πρώτων υγειονομικών επιτροπών από ψυχολόγους στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, που θα αναλάβουν την εξέταση των αστυνομικών σε περιοχές με καταγεγραμμένα προβλήματα. Οι δε συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι των αστυνομικών δήλωσαν ότι  «το σχετικό άρθρο του νόμου για τη χρήση όπλων από αστυνομικούς που ανέφερε πως το προσωπικό της ΕΛ.ΑΣ. πρέπει να κάνει ψυχολογική εξέταση και τουλάχιστον μία φορά το χρόνο να περνά από συντηρητική εκπαίδευση, όπου αρμόδια επιτροπή θα κρίνει αν πρέπει να κατέχει και να χρησιμοποιεί όπλο, ουδέποτε εφαρμόστηκε και για αυτό φέρει ευθύνη η πολιτική και φυσική ηγεσία του Σώματος». Προχώρησαν μάλιστα στην καταγγελία ότι σχεδόν οι μισοί από τους συναδέλφους τους ίσως δεν θα έπρεπε να φέρουν όπλο.

Αυτά συμβαίνουν, ενώ ήδη από το 2003 υπάρχει νόμος (Ν.3169/2003), που προβλέπει τον περιοδικό έλεγχο της ψυχικής υγείας των περίπου 50.000 αστυνομικών από ειδικούς επιστήμονες. Οι περίπου 60 απαιτούμενοι επιστήμονες δεν προσελήφθησαν ποτέ, οι προβλεπόμενες επιτροπές ψυχικής αξιολόγησης δεν συγκροτήθηκαν ποτέ και οι απασχολούμενοι με σύμβαση έργου 12 έως 20 επιστήμονες διδάσκουν στις σχολές ή εξετάζουν αιτήσεις αναρρωτικών αδειών. Διαταγή του 2002 ορίζει την προσέλευση του προσωπικού στους ειδικούς επιστήμονες ως αυστηρώς προαιρετική, την παροχή βοήθειας ως συμβουλευτικού χαρακτήρα, απαγορεύει την παρότρυνση στο προσωπικό να ζητά επιστημονική βοήθεια και απαγορεύει τη χρήση ψυχομετρικών τέστ.

Κι ενώ σε μια φυσιολογική χώρα οι παραπάνω διαπιστώσεις και δηλώσεις σηματοδοτούν την επίλυση του προβλήματος, στο Ελλαδιστάν αποδεικνύεται ότι είναι λόγια άνευ αξίας. Λόγω καταγγελιών ότι είναι οξύθυμος, ένας ειδικός φρουρός προσήχθη για ψυχολογική αξιολόγηση μετά το πέρας της οποίας αποφάσισε να μηνύσει τους ανωτέρους του για προσβολή της προσωπικότητάς του. Το περιστατικό αυτό «καταγγέλθηκε» από τους συνδικαλιστές, που συμπλήρωσαν ότι «σε ψυχιατρικές εξετάσεις δεν πρέπει να προχωρήσουν μόνο οι απλοί αστυνομικοί και οι ειδικοί φρουροί αλλά και οι αξιωματικοί που δίνουν κρίσιμες εντολές». Έτσι, για να μην υπάρξει κάποιος αφελής, που θα πιστέψει ότι οι αστυνομικοί θα αρχίσουν να προσέρχονται αδιαμαρτύρητα στους ψυχιάτρους, για να αξιολογηθούν αρνητικά και να παραδώσουν το όπλο τους.

Επιπρόσθετα, ο συνολικός χρόνος εκπαίδευσης των αστυφυλάκων στα όπλα, πριν αναλάβουν υπηρεσία, μειώθηκε από δύο σε ένα έτος. Ταυτόχρονα οι ανάγκες αστυνόμευσης καλύπτονται με προσλήψεις συνοριοφυλάκων και ειδικών φρουρών (σαν τον Κορκονέα), που κατά μέσο όρο εκπαιδεύονται στα όπλα επί ενάμιση μήνα, δηλαδή όσο και οι νεοσύλλεκτοι φαντάροι. Ο ίδιος Ν.3169/2003 ορίζει ότι οι αστυνομικοί τουλάχιστον μια φορά κατ’ έτος θα πρέπει να κάνουν εκπαίδευση στα όπλα σε σκοπευτήρια, που πρέπει να ιδυθούν σε κάθε Αστυνομική Διεύθυνση. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν υλοποιήθηκε ποτέ λόγω κόστους των υποδομών και υποστελέχωσης των υπηρεσιών, που δεν επιτρέπει την απουσία προσωπικού ούτε για εκπαίδευση!  Όσο για την τήρηση των κανόνων εμπλοκής, που προσδιορίζει ο ίδιος νόμος, τα πράγματα είναι εξ ίσου τραγικά. Τα τελευταία χρόνια το αναλυτικό εγχειρίδιο με την ερμηνεία των διατάξεων περί οπλοφορίας και κανόνων εμπλοκής διανέμεται δωρεάν μόνο στους αξιωματικούς, ενώ για λόγους οικονομίας έπαψε να διανέμεται στους αστυφύλακες. Δηλαδή μένουν με πλημελή εκπαίδευση και ενημέρωση εκείνοι, που κατά κύριο λόγο αποστέλλονται να εμπλακούν σε επεισόδια και να χρησιμοποιήσουν τα όπλα τους.

Θα κατεβάσουν το στρατό στους δρόμους;

Σύμφωνα με έγγραφο που κατέθεσε σήμερα στη Βουλή ο Αλέκος Αλαβάνος, οι υπηρεσίες του Γενικού Επιτελείου Στρατού προκηρύσσουν ανοικτό διαγωνισμό για την προμήθεια υλικών στα οποία περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων μη βαλλιστικές ασπίδες προστασίας προσώπου, γκλομπς, χειροβομβίδες κρότου – λάμψης και χειροβομβίδες ουσιών ελέγχου πλήθους!!!!

 

Τι συμβαίνει εδώ; Γίνονται ή αναμένεται να γίνουν διαδηλώσεις στρατευμένων εντός των στρατοπέδων και πρέπει να εξοπλιστούν κατάλληλα οι ΑΜίτες για την αντιμετώπισή τους; Ακόμα δεν άρχισε καλά-καλά το νέο οικονομικό έτος και η αστυνομία πρόλαβε να αδειάσει τους σχετικούς κωδικούς του προϋπολογισμού της με αποτέλεσμα να αγγαρέψουν το ΓΕΣ να φορτωθεί την προμήθεια για λογαριασμό της ΕΛΑΣ; Φοβούνται ότι οι τρομοκρατικές οργανώσεις θα επιχειρήσουν νέες λεηλασίες των στρατιωτικών αποθηκών και αποφάσισαν να αφήσουν τα πολεμικά τυφέκια και να τους αποκρούσουν με γκλομπς και «χειροβομβίδες ουσιών ελέγχου πλήθους»; Φοβούνται ότι αιφνιδίως και αναιτίως θα καταβαραθρωθεί ο στρατός από την 7η θέση επί συνόλου 48 αξιολογηθέντων και ισχυρές ομάδες επικίνδυνων διαδηλωτών θα αρχίσουν να εισβάλλουν στα ανά τη χώρα στρατόπεδα; Μήπως αυτή η 7η θέση είναι ανυπόφορη από πολιτικούς (στον πάτο της αξιολόγησης) και αστυνομικούς (χαμηλή εκτίμηση) και αποφάσισαν να συμπαρασύρουν και το στρατό στον πάτο βγάζοντας τον ξανά στους δρόμους; Μήπως το πολιτικό κατεστημένο έκρινε ότι η αστυνομία από μόνη της είναι ανεπαρκής ως στρατός κατοχής; Μήπως κάτι σοβαρό έρχεται στα ελληνοτουρκικά και ο στρατός ετοιμάζεται να ξεχάσει τις εξωτερικές απειλές και να αντιμετωπίσει «εσωτερικές απειλές», ώστε το πολιτικό κατεστημένο να φορτώσει στην ταραγμένη παλιο-κοινωνία την ευθύνη για τα επερχόμενα (ή προαποφασισμένα;) στα ελληνοτουρκικά; Μήπως πάλι η θρυληθείσα «επανίδρυση του κράτους» (τι θυμάμαι ώρες-ώρες!) αναφερόταν σε κάποια κρατική μορφή προ της μεταπολίτευσης; Μήπως μια γενικευμένη αναταραχή είναι η συνταγή πολιτικής επιβίωσης της κυβέρνησης;

 

Εδώ θάμαστε να υποστούμε δούμε την απάντηση.

Καλώς τα (ξανα)δεχτήκαμε

Δεν πέρασαν 24 ώρες από την ανάρτησή μου για το χάλι της αστυνομίας κι ένας φρουρός έπεσε βαριά τραυματισμένος από πυρά αγνώστων. Αυτό έγινε μετά το φόνο του 15χρονου μαθητή, οπότε η αστυνομία είχε βρεθεί στριμωγμένη στη γωνία με την κοινωνία απέναντί της, είχε αρχίσει έντονη συζήτηση για το ανεπαρκές της εκπαίδευσης και την έλλειψη ψυχολογικής αξιολόγησης των ένοπλων αστυνομικών, για τα μέσα αντιμετώπισης διαδηλώσεων και δημοσίων συναθροίσεων, για τη διατήρηση ή μη του πανεπιστημιακού ασύλου και γενικά για την όλη λειτουργία της αστυνομίας μέσα σε μια δημοκρατική κοινωνία. Η σχεδόν δολοφονία ενός νεαρού –σχεδόν βιοπαλαιστού- αστυνομικού αυτομάτως εξασφαλίζει στην αστυνομία κοινωνική συμπάθεια και θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι ακριβώς γι’ αυτό η ίδια η αστυνομία οργάνωσε προβοκάτσια. Όμως κάτι τέτοια λέγαμε και παλαιότερα, όταν δρούσε η 17Ν, και τελικά αποδείχθηκε ότι δεν ήταν έτσι. Λογικά και με βάση τα ανακοινούμενα ευρήματα πρέπει να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο προβοκάτσιας και να θεωρήσουμε ότι πρόκειται για τρομοκρατική ενέργεια.

 

Μόνο που η τρομοκρατία δεν αναφύεται χωρίς αφορμή ούτε ευδοκιμεί χωρίς πρόσφορο έδαφος και τόσο η αφορμή όσο και το πρόσφορο έδαφος προεσεφέρθησαν από τη φυσική και πολιτική ηγεσία μετά το φόνο του μαθητή από έναν χαμηλόβαθμο, ελεγχόμενης ψυχικής σταθερότητας και όχι ακριβώς αστυνομικό. Φυσικά ο πυρήνας των τρομοκρατών προϋπήρχε και καραδοκούσε για την κατάλληλη αφορμή, που θα έδινε στο πλήγμα του μια επίφαση κοινωνικής δράσης. Αυτή ακριβώς η επίφαση δόθηκε από την πολιτική κυρίως ηγεσία με την αλλοπρόσαλλη αντιμετώπιση των ταραχών του περασμένου μήνα και με τις ετεροβαρείς δηλώσεις κυβερνητικών παραγόντων, που χαρακτήριζαν «ατυχές/θλιβερό/τραγικό περιστατικό» το φόνο του μαθητή ζητώντας ταυτόχρονα «να μη χάσει τη δουλειά του» ο ανεξέλεγκτος από τη διοίκηση πιστολέρο. Αυτήν ακριβώς την επίφαση ενισχύουν οι πρόσθετες εκτός μέτρου δηλώσεις στελεχών της ίδιας κυβέρνησης ότι τα πυρά των τρομοκρατών δεν στόχευαν τον αστυνομικό, αλλά την ίδια τη δημοκρατία. Προφανώς οι πολιτικοί μας δεν διδάχθηκαν τίποτα από την περίοδο της 17Ν, οπότε με τις πράξεις και τις παραλείψεις τους είχαν συμβάλει στην αποστασιοποίηση της κοινωνίας από την αστυνομία, που θρηνούσε νεκρούς από τρομοκρατικά πλήγματα. Το λιγότερο, που μπορεί να πει κανείς είναι ότι συνιστά σοβαρότατο ατόπημα η επίσημη πολιτική άποψη ότι πλήττεται η δημοκρατία με την απόπειρα δολοφονίας από τρομοκράτες ενός αστυνομικού εν υπηρεσία, ενώ -κατά προφανή αντιδιαστολή- η δημοκρατία δεν διατρέχει κανέναν απολύτως κίνδυνο, όταν αστυνομικοί περιφρονώντας ρητές διαταγές και νόμους σκοτώνουν απρόκλητα και σε τακτά χρονικά διαστήματα άοπλους ανήλικους!

 

Μ’ αυτά και μ’ άλλα πολλά οι πολιτικοί μας, που τόσο πολύ αρέσκονται να πέφτουν συχνά-πυκνά από τα σύννεφα, έχουν κατορθώσει να φέρουν εαυτούς στην τελευταία θέση αξιολόγησης των θεσμών από την κοινωνία. Αυτό θα ήταν απλώς κλαδικό πρόβλημα των πολιτικών, όμως δυστυχώς για τη χώρα, οι πράξεις και οι παραλείψεις των πολιτικών δίνουν την επίφαση κοινωνικού αγώνα σε διάφορα άτομα του κοινωνικού περιθωρίου με σαφώς εγκληματικά ένστικτα και πάνω απ΄ όλα οι πολιτικοί με τις πράξεις και τις παραλείψεις τους ευθύνονται για τα θύματα των τρομοκρατών.

Οι αστυνομικοί μηνύουν … το κράτος!

Η Ένωση Αστυνομικών Αττικής κατήγγειλε τραυματισμούς εκατοντάδων αστυνομικών τον περασμένο Δεκέμβριο εξαιτίας του «δόγματος απόλυτης ανοχής» που εφαρμόζει η πολιτική και φυσική ηγεσία. Τόνισε δε σε ανακοίνωσή της: «Είμαστε υποχρεωμένοι, για τη διασφάλιση των συναδέλφων μας, να προσφύγουμε με κάθε νόμιμο τρόπο. Και σε απλά ελληνικά την προσεχή εβδομάδα θα κατατεθεί μήνυση κατά παντός υπευθύνου για εγκληματική έκθεση σε κίνδυνο ζωής εργαζομένων αστυνομικών και θα ακολουθήσουν αγωγές σε βάρος όσων προκύψουν ευθύνες. Καλούμε την κυβέρνηση και τα πολιτικά κόμματα επιτέλους να πάρουν ξεκάθαρη θέση στο τι Αστυνομία θέλουν!!!». Οι συνδικαλιστές των αστυνομικών πιθανώς να έχουν δίκιο, πιθανώς και να αποδειχθεί ότι έχουν δίκιο και -τέλος- πιθανώς να το βρουν το δίκιο τους. Ασφαλώς όμως αυτή είναι μία καλή ευκαιρία να δούμε ξεκάθαρα τα τρία συστατικά μέρη της ΕΛΑΣ. Το ένα είναι οι χαμηλόβαθμοι αστυνομικοί, αυτοί που έχουν το δικαίωμα του συνδικαλίζεσθαι, όπως όλοι οι εργαζόμενοι. Εν προκειμένω αυτοί στρέφονται νομικά άμεσα κατά του δεύτερου συστατικού μέρους, της μη συνδικαλιζόμενης φυσικής ηγεσίας (των αξιωματικών), και έμμεσα κατά του τρίτου συστατικού μέρους της ΕΛΑΣ, της πολιτικής ηγεσίας.

 

Τουλάχιστον τις 4 μεταπολιτευτικές δεκαετίες είναι δεδομένη η έξωθεν κακή μαρτυρία της ΕΛΑΣ και πρέπει να την επιμερίσουμε στα τρία συστατικά μέρη της, για να αποδώσουμε «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι». Δυστυχώς και τα τρία μέρη ευθύνονται για την κακή εικόνα της, και τα τρία μέρη ευθύνονται για την αναποτελεσματικότητά της, και τα τρία μέρη ευθύνονται για τη βεβαιότητα του πολίτη ότι η αστυνομία δεν θα τον προστατέψει, αν χρειαστεί.

 

Οι χαμηλόβαθμοι συνδικαλιζόμενοι αστυνομικοί σε κάθε περίπτωση ρίχνουν το φταίξιμο για οποιοδήποτε συμβάν στους ανωτέρους τους και, είτε ως ανεπαρκείς εμπλεκόμενοι είτε ως δράστες, ποτέ δεν ζητούν συγγνώμη από τους οικείους των θυμάτων και την κοινωνία για τις κατά κανόνα εγκληματικές πράξεις ή παραλείψεις τους. Δεν ζήτησαν συγγνώμη, όταν «δικοί τους» άνθρωποι ξέχασαν να βάλουν χειροπέδες σε συλληφθέν πρεζόνι (οι κακές γλώσσες λένε ότι δεν θάχανε ξεχάσει τις χειροπέδες, αν είχαν συλλάβει μαθητή ή συνταξιούχο), που τους έκλεψε υπηρεσιακό περίστροφο εκτεθειμένο στην κοινή θέα, υπό την απειλή του όπλου τους πήρε το περιπολικό, καταδιωκόμενο εγκατέλειψε το πρώτο και έκλεψε δεύτερο (!!!) περιπολικό και τελικά σκότωσε τον οδηγό αστικού λεωφορείου με το όπλο, που είχε αρχικά παραπεταμένο ο αστυνομικός. Δεν ζήτησαν συγγνώμη ούτε όταν ένας άλλος «δικός τους» άνθρωπος αγνόησε όλες τις διαταγές που του δόθηκαν, έκανε όλους τους χειρισμούς που απαγορεύεται να κάνει και τελικά σκότωσε έναν μαθητή, πυροδοτώντας εξεγέρσεις στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στην Ασία και στην Αμερική!!!

 

Η φυσική ηγεσία της αστυνομίας, ευθύνεται για συνεχείς εσφαλμένες δηλώσεις, εκτιμήσεις και ενέργειες. Κάποιος στρατηγός είχε δηλώσει ότι η σύλληψη του Πάσσαρη ήταν ζήτημα τιμής για την ΕΛΑΣ, αλλά ο Πάσσαρης επέλεξε να προσβάλει την τιμή και την υπόληψη της ΕΛΑΣ συλλαμβανόμενος από Ρουμάνους αστυνομικούς. Στην πρόσφατη επίθεση με Καλάσνικοφ κατά λεωφορείου με διμοιρία των ΜΑΤ η Κρατική Ασφάλεια και η Αντιτρομοκρατική έριζαν για την αρμοδιότητα επί πολλές ώρες, με αποτέλεσμα η αυτοψία στο χώρο να αρχίσει ύστερα από 10 ολόκληρες ώρες (!!!), να μην ολοκληρωθεί αυθημερόν και να συνεχιστεί την επομένη. Η φυσική ηγεσία της ΕΛΑΣ ευθύνεται για την αδιάφορη και συχνά προκλητική συμπεριφορά των κάθε βαθμού αστυνομικών στην καθημερινή τους επαφή με τους πολίτες. Η φυσική ηγεσία της ΕΛΑΣ ευθύνεται για τους αστυνομικούς, που κυκλοφορούν ασκεπείς και ξεκούμπωτοι σαν κακοντυμένοι σεκιουριτάδες ή σαν φαντάρια «απολύομαι και τρελαίνομαι». Η φυσική ηγεσία της ΕΛΑΣ ευθύνεται για αρνητική εικόνα, που αποκομίζει ο πολίτης στην πρώτη επαφή του με την αστυνομία.

 

Η πολιτική ηγεσία ευθύνεται άμεσα για τα σημαντικότερα προβλήματα της αστυνομίας και έμμεσα για όλα τα σφάλματα, αστοχίες, πράξεις και παραλείψεις, όλων των ένστολων. Πολιτική φάμπρικα είναι οι ειδικοί φρουροί, που σε τελική ανάλυση είναι αστυνομικοί μειωμένης εκπαίδευσης και οι οποίοι κάποια στιγμή θα εξομοιωθούν πλήρως με τους «κανονικούς» αστυνομικούς. Πολιτική είναι η ευθύνη για τη λειψανδρία αστυνομικών στους δρόμους, επειδή στέλνονται να κάνουν τους φουσκωτούς ή τους χαμάληδες πολυτελείας σε πολιτικούς, επιχειρηματίες και δημοσιογράφους. Πολιτική είναι η ευθύνη για την ανεξέλεγκτη χορήγηση όπλων σε όλους ανεξαιρέτως τους αστυνομικούς, οι δε δηλώσεις για μελετώμενη ψυχολογική αξιολόγηση των αστυνομικών είναι άνευ ουσίας. Πολιτική είναι η ευθύνη για τη διαιώνιση του προβλήματος των Εξαρχείων, επειδή σε μια κυρίαρχη δημοκρατία δεν νοείται περιοχή μη υποκείμενη στη νομοθεσία. Πολιτική είναι η ευθύνη για την πυρπόληση των πόλεων κάθε φορά, που διαλύεται μια μεγάλη διαδήλωση, επειδή οι διαμαρτυρόμενοι ανάβουν φωτιές για να εξουδετερώσουν τα δακρυγόνα. Πολιτική είναι η ευθύνη για την εμμονή στη μαζική χρήση δακρυγόνων, ενώ άλλες ευρωπαϊκές αστυνομίες χρησιμοποιούν άλλα πιο ήπια και ταυτόχρονα πιο αποτελεσματικά μέσα (π.χ. το άγνωστο στο Ελλαδιστάν κανονάκι νερού). Πολιτική είναι η ευθύνη για τη διοικητική και δικαστική συγκάλυψη κάθε εκτροπής από τη νομιμότητα των αστυνομικών οργάνων, που αναγκάζει τα θύματα της αστυνομικής βίας να προσφεύγουν στο ΕΔΑΔ. Πολιτική είναι η ευθύνη για την εμπέδωση του ακαταδίωκτου οποιασδήποτε αυθαιρεσίας σε όλες τις βαθμίδες των ενστόλων, αφού οι αποφάσεις του ΕΔΑΔ αγνοούνται συστηματικά από τη διαρκώς καταδικαζόμενη Ελλάδα, ενώ ο υπουργός δικαιοσύνης από το βήμα της Βουλής των Ελλήνων είπε (προφανώς για να τον ακούσουν οι λειτουργοί της Δικαιοσύνης) ότι «δεν πρέπει να χάσει τη δουλειά του» ο Επαμεινώνδας Κορκονέας, ο ανεξέλεγκτος από τη διοίκηση φονιάς του 15χρονου μαθητή. Πολιτική είναι η ευθύνη για τη συνολική εικόνα της αστυνομίας, που θυμίζει ανεξέλεγκτο στράτευμα κατοχής και που υποχρεώνει ομάδες ακτιβιστών δικηγόρων να αναλαμβάνουν δράση προσήκουσα σε αφρικανικές ή ασιατικές «δημοκρατίες».

 

Αν δεν είχε φτάσει η χώρα μας το επίπεδο των πιο υπανάπτυκτων χωρών του πλανήτη, θα μπορούσε να είναι ελπιδοφόρα η μήνυση των αστυνομικών κατά των προϊσταμένων τους. Όμως κατά πάσα πιθανότητα θα γίνει το σύνηθες παζάρι και η μήνυση θα αποσυρθεί έναντι κάποιων κλαδικών ανταλλαγμάτων, ενώ συνολικά οι αστυνομικοί θα συνεχίσουν την ίδια συμπεριφορά στρατεύματος κατοχής. Αφού δεν διδάχθηκαν τίποτα από την περίοδο της 17Ν, όταν μόνοι τους θρηνούσαν τους νεκρούς τους, ενώ η πλειοψηφία του λαού το θεωρούσε ξένο πρόβλημα, δεν βλέπω λόγους αισιοδοξίας. Δεν μπορεί να υπάρξει αισιοδοξία βελτίωσης, όταν η ηγεσία της αστυνομίας, η δικαιοσύνη και η πολιτεία είναι «σαν να κλείνουν το μάτι σε κάθε αστυνομικό που θα ξυλοκοπήσει έναν νεαρό, θα βασανίσει έναν κρατούμενο ή θα τραβήξει το όπλο του και θα σκοτώσει έναν δεκαπεντάχρονο». Μόνο ως στράτευμα κατοχής μπορεί να θεωρείται η αστυνομία, όταν αστυνομικός δράστης κακοποίησης πολίτη, για την οποία το ΕΔΔΑ καταδίκασε την Ελλάδα, θεωρείται αργότερα από ελληνικό δικαστήριο όχι υπότροπος, αλλά έχων «πρότερο έντιμο βίο»!!!

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΟΥ Δ.Σ.Α.

Σε συνεδρίασή της, η Επιτροπή Συνταγματικών Δικαιωμάτων μελών του Δ.Σ.Α., συζήτησε τα τελευταία γεγονότα της επικαιρότητας και κατέληξε τα εξής:

Από το Σάββατο 6/12 και μέχρι σήμερα, παρατηρούμε σωρεία εγκληματικών παραβιάσεων του Συντάγματος και των Νόμων, από κρατικά όργανα και υπηρεσίες της Πολιτείας.

Στις 6/12, δολοφονήθηκε μαθητής από αστυνομικό. Ο αρμόδιος περί Δικαιοσύνης Υπουργός, αφού σιώπησε επί δεκαήμερο, κατόπιν, από το βήμα της Βουλής, κάλεσε σε επιεική μεταχείριση του δράστη, ο οποίος κατά τη γνώμη του υπουργού Δικαιοσύνης, «δεν πρέπει να χάσει τη δουλειά του»!

Κατά τη διάρκεια της κοινωνικής έκρηξης που ακολούθησε, οι αστυνομικές δυνάμεις επέδειξαν άκρατη και αδικαιολόγητα βίαιη συμπεριφορά, έναντι διαδηλωτών και διερχομένων, ανυποψίαστων πολιτών. Οι συλλήψεις ήταν αθρόες και εν πολλοίς άκριτες, αντίστοιχα δε έχει ανταποκριθεί και η Δικαιοσύνη, διώκοντας ποινικά και προφυλακίζοντας κατηγορουμένους ακόμη και όταν σωρεία αυτοπτών μαρτύρων βεβαιώνουν την αθωότητά τους. Ειδικότερα:

Καθημερινά σχεδόν, η πόλη της Αθήνας έχει μετατραπεί σε θάλαμο αερίων, από τα κυανιούχα, καρκινογόνα χημικά αέρια που οι αστυνομικές δυνάμεις εκτοξεύουν κατά πολιτών, ανεξάρτητα από την ύπαρξη ή μη, βίαιων επεισοδίων. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτής της άδικης και παράνομης συμπεριφοράς, αποτελούν οι επιθέσεις με χημικά αέρια εναντίον ανήλικων μαθητών που διαδηλώνουν ειρηνικά. Σύμφωνα με το σύνολο των διεθνών συνθηκών, τα εν λόγω χημικά αέρια, αποτελούν χημικά όπλα απαγορευμένα σε καιρό πολέμου, γεγονός που αναδεικνύει τον προφανώς παράνομο χαρακτήρα της χρήσης τους σε καιρό ειρήνης και μάλιστα κατά πολιτών και ανήλικων παιδιών.

Εκατοντάδες πολίτες έχουν μέχρι σήμερα συλληφθεί (μεταξύ αυτών και δεκάδες μαθητές), αφού πρώτα κακοποιήθηκαν από τις δυνάμεις των ΜΑΤ, ενώ κατά την διενεργηθείσα προανάκριση στερήθηκαν στοιχειωδών δικαιωμάτων τους, όπως η επικοινωνία τους με συνήγορο και με τους οικείους τους, η λήψη καταθέσεων των αυτοπτών μαρτύρων υπεράσπισης κλπ.

Στην ίδια κατεύθυνση η Δικαιοσύνη, λειτουργώντας εκτός των αρχών του Συντάγματος, ως κατασταλτικός μηχανισμός, ποινικοποιεί το πολιτικό φρόνημα και την άσκηση συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων, παραβιάζει την αρχή της ισότητας των πολιτών, τα δικονομικά δικαιώματα των κατηγορουμένων, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις (π.χ. στη Λάρισα) διώκει ανήλικους μαθητές ως επικίνδυνους τρομοκράτες! Ειδικότερα:

1. Δεκάδες πολίτες οδηγήθηκαν στη φυλακή, προσωρινά κρατούμενοι, με μόνο στοιχείο τις καταθέσεις των αστυνομικών που τους συνέλαβαν (συχνά δε και τους κακοποίησαν), ενώ «δεν υπήρξε χρόνος» για την κατάθεση αυτοπτών μαρτύρων υπερασπίσεως.
2. Πολλαπλές καταθέσεις αυτοπτών μαρτύρων που περιγράφουν αναίτιες συλλήψεις αθώων πολιτών, αντιμετωπίζονται ως αναξιόπιστες από τους λειτουργούς της Δικαιοσύνης, με το αντισυνταγματικό, αλλά και παράλογο επιχείρημα ότι «οι αστυνομικοί δεν έχουν λόγο να καταθέσουν ψέμματα»!
3. Η κατάθεση κατηγορουμένου περί συμμετοχής του στις διαδηλώσεις αποτελεί «ομολογία ενοχής» περί συμμετοχής του σε βίαια επεισόδια.
4. Η προφυλάκιση αποτελεί την κυρίαρχη επιλογή των δικαστικών οργάνων, έναντι των κατηγορουμένων, ανεξάρτητα από τις προϋποθέσεις που ο Νόμος θέτει για την επιβολή του μέτρου της προσωρινής κράτησης (έλλειψη μόνιμης κατοικίας, ύποπτος φυγής, συγκεκριμένος κίνδυνος για τέλεση νέων αδικημάτων).

Παρά δε, την «περί κουκουλοφόρων» φιλολογία των πολιτικών εκπροσώπων της Πολιτείας, ουδέν αυτή έχει πράξει για τη διερεύνηση, αποκάλυψη και ποινική δίωξη των ατόμων που αποτυπώνονται σε σωρεία δημοσιευμένων φωτογραφιών και video, να βρίσκονται μεταξύ αστυνομικών δυνάμεων, με καλυμμένα πρόσωπα και κραδαίνοντας λοστούς να πραγματοποιούν καταστροφές σε καταστήματα. Υπενθυμίζουμε δε στις αρμόδιες αρχές, ότι αυτού του είδους η δράση κρατικών οργάνων είναι απολύτως απαγορευμένη από τον Ποινικό Νόμο, το Σύνταγμα και τις διεθνείς συνθήκες.

Στο ίδιο πλαίσιο κρατικής ή παρακρατικής δράσης θα πρέπει να ενταχθεί και ο πυροβολισμός του μαθητή στο Περιστέρι, η εμφάνιση «αγανακτισμένων πολιτών της Χρυσής Αυγής» καθώς επίσης και ο «περίεργος» πυροβολισμός του οχήματος των ΜΑΤ στο Γουδί.

Είναι τουλάχιστον «περίεργη σύμπτωση» ο φερόμενος ως προερχόμενος από το χώρο του Πανεπιστημιακού ασύλου πυροβολισμός, δύο μόλις ημέρες μετά τη δήλωση του υπουργού Δικαιοσύνης περί αναγκαιότητας κατάργησής του.

Από τα προαναφερόμενα, προκύπτει με σαφήνεια, αφ’ ενός μεν η αλληλοδιαπλεκόμενη παραβατική συμπεριφορά κρατικών οργάνων και «παρακρατικών»(;) ομάδων ή μεθόδων, αφ’ ετέρου δε, η συνταυτιζόμενη με αυτήν, λειτουργία της Δικαιοσύνης, η οποία από το Σύνταγμα έχει θεσμικό καθήκον, εγγυητικό των ελευθεριών του πολίτη και όχι καθήκον ποινικής καταστολής δικαιωμάτων προς όφελος των κυβερνητικών επιλογών. Είμαστε δυστυχώς σε θέση να καταγγείλουμε σήμερα την στρατευμένη πολιτική δράση εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας, για την προώθηση αντικοινωνικών πολιτικών επιλογών.

Έχουμε από ετών καταγγείλει ότι τόσο ο αντιτρομοκρατικός νόμος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όσο και ο εγχώριος, τους οποίους από κοινού ψήφισαν οι εναλλασσόμενες κυβερνήσεις των τελευταίων ετών, ποινικοποιούν το πολιτικό φρόνημα και στοχοποιούν ως τρομοκράτες τους πολίτες που αμφισβητούν τις κυρίαρχες πολιτικές επιλογές. Η εφαρμογή τους κατά μαθητών και φοιτητών στη Λάρισα, επιβεβαιώνει τις καταγγελίες μας και λειτουργεί απειλητικά για το σύνολο της κοινωνίας.

Είναι σαφές πως η δολοφονία του μαθητή πυροδότησε την κοινωνική έκρηξη μαθητών, φοιτητών και εργαζομένων, οι οποίοι δεν διεκδικούν απλώς την καταδίκη των ενόχων. Οι πολίτες αυτοί ταυτίζουν την απώλεια αυτής της νεανικής ζωής, με την απώλεια των δικαιωμάτων που υφίστανται καθημερινά, στην εργασία, την κοινωνική ασφάλιση, την υγεία, την παιδεία, προκειμένου να υποταγεί κάθε πλευρά της ανθρώπινης ζωής στην παραγωγή κέρδους εταιριών και επιχειρήσεων. Την στιγμή που η κυβέρνηση καλεί σε εθνική ενότητα για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης μέσω της προσφοράς εκατομμυρίων στις τράπεζες, οι πολίτες, εφαρμόζοντας το άρθρο 120 του Συντάγματος, καλούν σε κοινωνική ενότητα των πληττόμενων εργαζομένων και νέων, διεκδικώντας το σύνολο των ατομικών, πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων που τους αναλογούν, μια που οι ίδιοι είναι οι παραγωγοί του κοινωνικού πλούτου.

Σήμερα, είναι οι πολίτες που τηρούν το Σύνταγμα και οι κυβερνητικές και κρατικές υπηρεσίες που το παραβιάζουν. Όπως πάντα, εμείς δηλώνουμε συμμετέχοντες στις συλλογικές διαδικασίες άσκησης συνταγματικών δικαιωμάτων. Δηλώνουμε ότι θα βρισκόμαστε και θα παρεμβαίνουμε σε κάθε συνάθροιση, σε κάθε διαδήλωση, υπερασπιζόμενοι Συνταγματικά δικαιώματα και δημοκρατικές ελευθερίες…

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΟΥ ΔΣΑ