Σύμφωνα με πληροφορίες της Υπηρεσίας μας …

Το μεσημέρι της 18.12.08 ο 23χρονος έφεδρος Γ. Γρηγοριάδης, ο οποίος υπηρετεί στην Κω και σύντομα αναμενόταν η ολοκλήρωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων, βρισκόταν με ολιγοήμερη άδεια Χριστουγέννων στην Αθήνα, όταν είχε μια ατυχέστατη συνάντηση. Μετά το πέρας της πανεκπαιδευτικής πορείας μαζί με έναν φίλο του και την κοπέλα του περπατούσαν στην οδό Πανεπιστημίου κατευθυνόμενοι προς την Ομόνοια, αλλά είχαν την ατυχία να πέσουν πάνω σε διμοιρία ΜΑΤ. Ο νεαρός φαντάρος  ξυλοκοπήθηκε άγρια και συνελήφθη εν μέσω διαμαρτυριών αυτοπτών μαρτύρων. Μάλιστα όταν μεταφέρθηκε στη ΓΑΔΑ με εμφανή τα σημάδια του ξυλοδαρμού στο πρόσωπό του, του ανακοινώθηκε ότι παραπέμπεται στον αρμόδιο εισαγγελλέα, με την αιτιολογία ότι «πετούσε μολότοφ» (αναλυτικά στην Ελευθεροτυπία).

Σε ανάλογες περιπτώσεις τα δικαστήρια φέρονται να έχουν αρνηθεί την εξέταση όλων των μαρτύρων υπεράσπισης και ολοκληρώνουν με ταχύτητα τη διαδικασία. Φυσικά καταδικαστική. Αντίθετα, όταν συλλαμβάνεται αστυνομικός, όλοι οι ανώτεροί του σπεύδουν να εκφράσουν αμφιβολίες για την ενοχή του, να προσφέρουν ελαφρυντικά, να αμφισβητήσουν την αξιοπιστία των μαρτύρων κατηγορίας του αστυνομικού και να σπιλώσουν τη μνήμη των αναιτίως δολοφονημένων πολιτών. Προφανώς ενώπιον της δικαιοσύνης της Ελληνικής Δημοκρατίας κάποιοι Έλληνες είναι πιό ίσοι από κάποιους άλλους.

Advertisements

Πουτ δε κοτ ντάουν!

Ν. 3169/2003: Οπλοφορία, χρήση πυροβόλων όπλων από αστυνομικούς, εκπαίδευσή τους σε αυτά και άλλες διατάξεις. Τον βρήκα στην επίσημη ιστοθέση της Ελληνικής Αστυνομίας καθ’ υπόδειξιν του εξαιρετικού Χασοδίκη. Σε σχέση με τον πρόσφατο φόνο του μαθητή από ειδικό φρουρό παρουσιάζει ενδιαφέρον το παρακάτω άρθρο του νόμου:

Άρθρο 3: «Χρήση πυροβόλου όπλου και αρχές που τη διέπουν»

1. Ο αστυνομικός επιτρέπεται κατά την εκτέλεση της υπηρεσίας του να προτάσσει το πυροβόλο όπλο, εφόσον συντρέχει κίνδυνος ένοπλης επίθεσης σε βάρος αυτού ή τρίτου.
2. Ο αστυνομικός επιτρέπεται να κάνει χρήση πυροβόλου όπλου, εφόσον αυτό απαιτείται για την εκπλήρωση του καθήκοντος του και συντρέχουν οι παρακάτω προϋποθέσεις:
α. Εχουν εξαντληθεί όλα τα ηπιότερα του πυροβολισμού μέσα, εκτός αν αυτά δεν είναι διαθέσιμα ή πρόσφορα στη συγκεκριμένη περίπτωση. Ηπιότερα μέσα είναι ιδίως παραινέσεις, προτροπές, χρήση εμποδίων, σωματικής βίας, αστυνομικής ράβδου, επιτρεπτών χημικών ουσιών ή άλλων ειδικών μέσων, προειδοποίηση για χρήση πυροβόλου όπλου και απειλή με πυροβόλο όπλο.
β. Εχει δηλώσει την ιδιότητα του και έχει απευθύνει σαφή και κατανοητή προειδοποίηση για την επικείμενη χρήση πυροβόλου όπλου, παρέχοντας επαρκή χρόνο ανταπόκρισης, εκτός αν αυτό είναι μάταιο υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες ή επιτείνει τον κίνδυνο θανάτου ή σωματικής βλάβης.
γ. Η χρήση πυροβόλου όπλου δεν συνιστά υπερβολικό μέτρο σε σχέση με το είδος της απειλούμενης βλάβης και την επικινδυνότητα της απειλής.

Σχόλιο: Ο νομοθέτης καθιστά σαφέστατη την πρόθεσή του, ότι η χρήση του πυροβόλου όπλου πρέπει να είναι η απολύτως τελευταία καταφυγή του αστυνομικού, αφού έχει προηγουμένως εξαντλήσει κάθε άλλο ηπιότερο μέσο, και αφού έχει προειδοποιήσει για την πρόθεσή του να το χρησιμοποιήσει. (Συνέχεια στον Χασοδίκη)

Ανοιχτη επιστολη στον Ελληνα Αστυνομικο

Αναδημοσίευση με την άδεια του πολύ καλού φίλου, Δημήτρη.

Έλληνα Αστυνομικέ, με αυτή την επιστολή θέλω να σου εξηγήσω για ποιο λόγο έχεις αποξενωθεί τόσο πολύ από την κοινωνία. Ψάχνω προσφώνηση, το «φίλε» ακούγεται υποκριτικό, το «μπάτσε» μάλλον θα σε ενοχλήσει, οπότε θα σε αποκαλώ Επαμεινώνδα, προς τιμήν του συναδέλφου σου, Επαμεινώνδα Κροκονέα, που ξεκίνησε όλο αυτό το χαμό. Σου απευθύνω το λόγο επειδή είμαι ένας από αυτούς που πληρώνουν το μισθό σου, οπότε είμαι το αφεντικό σου. Μάλιστα, επειδή ζω στο εξωτερικό, αλλά πληρώνω φόρους και στην Ελλάδα, είμαι περισσότερο αφεντικό σου, αφού πληρώνω αλλά δεν παίρνω κάτι για τους φόρους μου.
Που λες, Επαμεινώνδα, θέλω να σε αντιμετωπίσω καλοπροαίρετα. Θέλω να πιστεύω ότι είσαι απλά κάποιος που έτυχε να κάνει αυτή τη δύσκολη δουλειά, όχι απαραίτητα από επιλογή του. Ότι έχεις οικογένεια, η ότι σκέπτεσαι να αποκτήσεις, και ότι αυτή η οικογένεια σου τρέμει μην πάθεις κάτι στη δουλειά. Ότι, τέλος πάντων, είσαι ένας φυσιολογικός άνθρωπος που προσπαθεί να τα φέρει βόλτα, όπως τόσοι και τόσοι. Και ξέρω, Επαμεινώνδα, ότι αν μου συμβεί κάτι κακό, από εσένα θα περιμένω να με σώσεις, ρισκάροντας τη δική σου σωματική ακεραιότητα για να σώσεις τη δική μου ή των οικείων μου, και τελικά δεν θα ακούσεις και μια καλή κουβέντα. Και υποθέτω αναρωτιέσαι, αφού είσαι ένας απλός εργαζόμενος που προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του και να γυρίσει σώος στην οικογένεια του, γιατί υπάρχει τέτοιο μίσος απέναντι σου, γιατί σε αντιμετωπίζει όλη η κοινωνία καχύποπτα, στην καλύτερη περίπτωση. Να σου πω για ποιο λόγο, λοιπόν, επειδή πιστεύω ότι πραγματικά σε ενδιαφέρει η απάντηση.
Επειδή τα τελευταία χρόνια δεν διαδήλωσες ποτέ μαζί μου για έναν καλύτερο μισθό, ή για καλύτερες συνθήκες στη δουλειά ή οτιδήποτε. Πάντα σε είχα απέναντι σε όλες τις διεκδικήσεις μου, ακόμα και όταν αφορούσαν και εσένα, ως δημόσιος υπάλληλος που είσαι. Επειδή μέσα στη σχολή βαθμιαία έμαθες να θεωρείς τον εαυτό σου έξω από την κοινωνία, αντί για έναν υπηρέτη της, όπως θα έπρεπε. Γιατί όταν λαμβάνεις διαταγές που σε ταπεινώνουν σαν άνθρωπο, πχ να δείρεις έναν ογδοντάχρονο συνταξιούχο, ποτέ δεν αντέδρασες, έστω και συμβολικά, ποτέ δεν είχες το θάρρος να πεις «όχι, δεν το κάνω, και αναλαμβάνω τις συνέπειες». Γιατί όταν κάποιος συνάδελφος σου κάνει μια χαζομάρα, είτε με ναρκωτικά, είτε με εκβιασμούς, είτε με το όπλο, πάντα τρέχεις να τον υπερασπιστείς, ακόμα και αν δεν ξέρεις τι έγινε, και πάντα λες τις ίδιες δικαιολογίες που προσβάλουν τη νοημοσύνη όλων μας. Δεν είναι κακό, Επαμεινώνδα, να αναλάβεις τις ευθύνες σου που και που, οι υπόλοιποι πολίτες στη δουλειά μας και την καθημερινότητα μας το κάνουμε συνέχεια. Και να σου πω και κάτι άλλο, Επαμεινώνδα. Καλά κάνεις και κορδώνεσαι, είναι μέρος της δουλειάς σου. Αλλά μην ξεχνάς ότι κορδώνεσαι επειδή σκύβω εγώ, από μένα το παίρνεις αυτό το δικαίωμα, οπότε μην κάνεις κατάχρηση και μη θυμώνεις όταν σε ελέγχω για το πώς κάνεις τη δουλειά σου και σε ρωτώ τι κάνεις και γιατί. Είναι δικαίωμα μου σαν αφεντικό σου να σε ελέγχω, και είναι μέρος της δουλειάς σου να μου απαντάς. Αυτό που δεν είναι μέρος της δουλειάς σου, αλλά είναι δείγμα καλών τρόπων, είναι να χαμογελάς. Πίστεψε με, αν σε δω να χαμογελάς τη στιγμή που σε προσεγγίζω να σου μιλήσω, θα είμαι πιο θετικά διακείμενος απέναντι σου. Και μη μου πεις ότι το χαμόγελο σε εμποδίζει να κάνεις τα καθήκοντα σου, γιατί τους συνάδελφους σου στην Αγγλία δεν τους εμποδίζει. Οι οποίοι συνάδελφοι σου, παρεμπιπτόντως, οπλοφορούν μόνο στα σύνορα (αεροδρόμια κλπ) και στα ανάκτορα, στο δρόμο έχουν μόνο ένα κλομπ, και αυτό πτυσσόμενο, για να μην προκαλούν. Από την άλλη, όταν τους χρειάζομαι, είναι εκεί σε δυο λεπτά με το ρολόι, δεν τους ψάχνω και δεν με αποφεύγουν επειδή έχει ποδόσφαιρο.
Όσο για τον πιτσιρικά που σκότωσες, Επαμεινώνδα, δεν έχω να σου πω κάτι που δεν το ξέρεις. Κατέστρεψες τη ζωή σου, κατέστρεψες τη ζωή της οικογενείας σου, και κατέστρεψες τις περιουσίες τόσων και τόσων νοικοκυραίων, που από σένα περίμεναν να τους προστατέψεις και έκανες πολλούς ευσυνείδητους συνάδελφούς σου να ντρέπονται να κοιταχτούν στον καθρέφτη και να κρύβουν το επάγγελμα τους από τους φίλους τους. Έκανες τόσο κόσμο να σε φοβάται, ενώ κανονικά πρέπει να σε φοβούνται μόνο οι εγκληματίες. Γιατί ρε Επαμεινώνδα?

Δημήτρης Μπακόλας,
Μοριακός βιολόγος,
Nottingham,
Ηνωμένο Βασίλειο.

ΥΓ: Γράφω το όνομά μου, Επαμεινώνδα, γιατί ζω σε άλλη χωρά. Αν ήμουν στην Ελλάδα, θα σε φοβόμουν κι εγώ, όπως όλοι. Άραγε, χαίρεσαι που ο απλός κόσμος σε αντιμετωπίζει με τόσο φόβο;

Προβοκάτορας ή σχιζοφρενής;

Κατά ... διαδηλωτών!
Κατά ... διαδηλωτών!

Πριν ακόμη ταφεί το 15χρονο θύμα ανθρωποκτονίας από αστυνομικό εν υπηρεσία, που πυροδότησε τα πανελλαδικής έκτασης βίαια επεισόδια, το εικονιζόμενο αδίστακτο ή ψυχικά ασταθές καρακόλι εξασφάλισε ΚΑΙ τον διεθνή διασυρμό, το δικό του, της υπηρεσίας του και της χώρας μας.

Λίγο αργότερα, άλλα «όργανα της τάξεως» επιδεικνύουν, πώς αντιλαμβάνονται την αποστολή τους.

Η βία και η οργή ως κοινωνικά φαινόμενα

Στις 6-12-2008 ένας έφηβος σκοτώθηκε στην γνωστή συνοικεία των Εξαρχείων από έναν ειδικό φρουρό και φαίνεται ότι πρόκειται για φόνο μετά από διαπληκτισμό.
Κατόπιν του γεγονότος στην Αθήνα, στην ΘεσσαλονίκηΠάτρα, στο Αγρίνιο, στα Γιάννινα, στην Μυτιλήνη, στην Κομοτηνή, στον Βόλο και τη Λάρισα ξέσπασαν επεισόδια, ταραχές που μπορούν να χαρακτηριστούν και ως εξεγέρσεις χωρίς σκοπό και αιτήματα, όπως εξ αρχής φαίνεται. Είναι όμως έτσι;
Οι αναλύσεις των ειδικών και των «ειδικών» (κυρίως των δεύτερων) θα είναι πολλές. Το πρόβλημα και με τους δύο είναι ότι συνήθως δεν έχουν πια καμία σχέση με την κοινωνία και το αίσθημα που υπάρχει στο συλλογικό της ασυνείδητο.
Πολλοί ήδη λένε ότι στα Εξάρχεια, λόγω της ιδιότυπης εξάλωσης του αντεξουσιαστικού χώρου, ήταν αναμενόμενο, τουλάχιστον στατιστικά, ένα τέτοιο γεγονός. Απ’όσο μπορώ να καταλάβω όμως ο αδικοχαμένος πιτσιρικάς δεν ήταν του χώρου αυτού (όχι ότι θα είχε και σημασία), ούτε απείλησε τη ζωή του αστυνομικού ώστε αυτός να βρεθεί εν αμύνη.
Το επισόδειο θα δικαιολογούνταν, έστω στατιστικά, επειδή η αστυνομία δεν είναι και ο πλέον αξιόπιστος θεσμός στην Ελλάδα. Από τον καιρό της χούντας είναι καταδικασμένη στην συνείδηση του λαού για τον ρόλο του ιδεολογικού φρουρού. Με διάφορες υποθέσεις έχει καταφέρει από μόνη της να εξευτελιστεί εντελώς απέναντι στον πολίτη, παρουσιάζοντας ένα από τα απεχθή πρόσωπά της, με πιο πρόσφατο στην μνήμη μου (πλήν του τελευταίου) το επισόδειο της ζαρντινιέρας.
Από την άλλη οι αστυνομικοί μαθαίνουν δύο πράγματα. Πρώτον ότι είναι η προέκταση της εξουσίας, το μακρύ της χέρι. Δεύτερον να συμπεριφέρονται ως εξουσία και οι ίδιοι.
Άλλωστε η ατιμωρησία των αστυνομικών, ως πρόσωπα, όταν παρεκλίνουν των καθηκόντων τους, από την δικαστική και πολιτική ηγεσία, με σκοπό να ισχυροποιείται η ίδια η ιδέα της εξουσίας έναντι όλων (και όχι του νόμου όπως θα έπρεπε) τους φέρνει όντως σε θέση εξουσίας έναντι των πολιτών. Εξουσία που δεν ξέρουν πως να διαχειριστούν.
Είναι όμως αυτά αρκετά ώστε να δικαιολογήσει τα βίαια επεισόδια και κάποια φαινόμενα που παρατηρήθηκαν; Φαινόμενα όπως οι κάτοικοι της Λ.Αλεξάνδρας να βρίζουν και να πετούν λεμόνια στους αστυνομικούς μετά τα επεισόδια που έγιναν εκεί.
Η αλήθεια είναι ότι με τα επεισόδια ξεσπάει μια οργή που δεν έχει που να διοχετευτεί. Μια οργή που είναι ένα κοινωνικό και μόνο φαινόμενο, μια αντίδραση σε αυτό που ήταν, που είναι και που έρχεται.
Σε μια χώρα σαν την Ελλάδα που όλα κινούνται γύρω από τη μίζα, τα σκάνδαλα, την κακοδιαχείριση, την αδιαφάνεια, το ρουσφέτι, τον ωχαδερφισμό, τον σταρχιδισμό, την δικτατορία της μετριότητας, την χειαραγώγηση των μέσων μαζικής εξαχρείωσης και εξημέρωσης, της διαπλοκής των οικονομικά ισχυρών, των (παρα)δικαστικών, (παρα)εκκλησιαστικών, των (παρα)πολιτικών, των (παρα)κρατικών, του υποκόσμου δεν διαφένεται κάποιο μέλλον για τους νέους και τους λίγο μεγαλύτερους από αυτούς.
Σε ένα σύστημα που στηρίζει και ενισχύει αυτούς που δημιουργούν τις κρίσεις, που επιδιώκει την αποκοπή των πολιτών από την εξουσία, που με τη στάση του υποκινεί την καταστροφή του όποιου φυσικού περιβάλλοντος, το κάψιμο των δασών, που προάγει το χρήμα και την οικονομική ευμάρεια ως αυτοσκοπό, που αιτιολογεί με το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», που ξεπουλά το δημόσιο πλούτο και παρόλα αυτά μεγαλώνει το χρέος του κάθε Έλληνα υποθηκεύοντας όποιο μέλλον, που το ενδιαφέρει μόνο η επιβίωσή του ως έχει, που υποβαθμίζει ότι υποχρεούται να κρατήσει στον έλεγχό του (παιδεία-υγεία-ασφάλιση) ώστε να κάνουν business οι κομματικοί υποστηρικτές του ιδιωτικού.
Και από την άλλη μεριά έφηβοι και νέοι που μεγαλώνουν σε μέγα-αστικά περιβάλλοντα, χωρίς φύση, χωρίς ηρεμία, χωρίς παιχνίδι, με μια χρησιμοθηρική παιδεία και το άγχος των πανελλαδικών, τις σπουδές χωρίς αντίκρυσμα, χωρίς επιλογή και χωρίς όραμα, την είσοδό του σε μια κοινωνία της αγοραίας και σε μια αγοραία νοοτροπία, χωρίς αξιοπρέπεια χωρίς μέλλον, χωρίς καμία ελπίδα συμμετοχής στα τεκταινόμενα – προνόμιο των παρατρεχάμενων των παρακοιμομένων των κομματόσκυλων.
Υποχρεωμένοι να υπάρξουν σε μια κοινωνία σε αφασία, σε διαρκή ύπνωση, να βλέπει τον εαυτό της σε ριάλιτυ, στο γήπεδο, να προσέχει των εαυτούλη του ο καθένας και να κοιτά τη δουλειά του μη χάσει τη δουλεία του στα δάνεια και στις κάρτες.
Και βλέπει ο έφηβος, ο νέος και ο λίγο μεγαλύτερος το μέλλον του έτσι και δεν του αρέσει να γίνει έτσι και όταν γίνει έτσι μισεί τον εαυτό του.
Έτσι όταν ένας εκπρόσωπος της «δημόσιας» και της «ιδωτικής» εξουσίας παρεκτραπεί δίνει την αφορμή να βρει η οργή το δρόμο της και να ξεσπάσει κυρίως πάνω στους εκπροσώπους της αγοραίας αγοράς, τις τράπεζες, αλλά και των καταστημάτων γενικότερα.

Βέβαια πάντα υπάρχει και ο «κοσμάκης», οι «νοικοκυραίοι», αυτοί που παρακαλούσαν πάντα έστω για ένα λοχία να βάλει τάξη. Όμως αυτοί είναι που ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτούλη τους, δεν έχουν όραμα, ίσως μισούν και αυτούς που έχουν, και δεν τους νοιάζει στην πραγματικότητα το μέλλον. Αυτή είναι η σιωπηρή πλειοψηφία που απειλεί να κατεβεί στους δρόμους και στην οποία ανήκει και η κ. Γιαννάκου (τρομάρα της) που εκστόμισε την απειλή. Προτεραιότητα είναι το μέλλον της χώρας και όχι η περιουσία του «κυρ Παντελή».

Όσο για αυτό που λένε κάποιοι πολιτικοί μας, ότι βάλλεταιη δημοκρατία θα έπρεπε να πληροφορηθούν ότι Δημοκρατία ονομάζεται το πολίτευμα στο οποίο την εξουσία δεν την ασκούν οι λίγοι αλλά όλος ο λαός και δεν έχει σχέση με το πολίτευμα το σημερινό που συμμετέχουν κάποιοι λίγοι και συνδιαλέγονται μόνο με τους ισχυρούς του χρήματος.

Δεν είναι δημοκρατία η επίφαση της ψηφοφορίας κάθε τέσσερα έτη.

Δανεισμένο από το μπλογκ του καλού φίλου Πολύκαρπου, Η Κοπριά.