Μπορντελιστάν

Μέχρι το καλοκαίρι που μας πέρασε λέγαμε χαριτολογώντας ότι ο σοφός λαός επέλεξε να κάνει κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ, επειδή δεν βίωσε τα δεινά  του σοσιαλιστικού παραδείσου. Συμπληρώναμε μάλιστα ότι οι δημοκρατικοί θεσμοί της ΕΕ μας παρέχουν ασφάλεια έναντι τέτοιων κινδύνων. Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει πολύ και φαίνεται πλέον πιθανό ο σοφός ελληνικός λαός να βιώσει τελικά μια Αλβανία του Χότζα ή Ρουμανία του Τσαουσέσκου.

Το πανηγύρι άρχισε να παίρνει άκρως επικίνδυνη τροπή πέρυσι, όταν η Άνγκελα με μια ανακοίνωση ακύρωσε μια συνθήκη της ΕΕ (Δουβλίνο ΙΙ) και άνοιξε σε πρόσφυγες και λαθρομετανάστες τα σύνορα της χώρας της και όλων των χωρών μέχρι τη δική της. Ακολούθησε ο Ζαν Κλωντ που μας είπε «Ανοίξτε τα σύνορα, είναι η χειρότερη εφεύρεση» και κάποιοι θεώρησαν ότι πλησίαζε η εν ανθρώποις ευδοκία (κάποιοι άλλοι, βέβαια, ξέραμε ότι αυτά άνοιγαν στους επιτήδειους την πόρτα σε μια χοντρή μπίζνα, ανάλογη μόνο με την πώληση σωτηρίας στη μετά θάνατον ζωή).

Προφανώς τα ροζ συννεφάκια και τα κοπάδια των ροζ μονόκερων εμπόδιζαν τους χρήσιμους ηλίθιους να δουν ότι η AfD έφτανε σε απίστευτα εκλογικά ύψη (σε κάποια κρατίδια στο 24% και αξιωματική αντιπολίτευση), ότι για να ανακοπεί η επέλαση της Λεπέν χρειάστηκε να αποσυρθούν οι σοσιαλιστές υπέρ των συντηρητικών στον δεύτερο γύρο των περιφερειακών εκλογών κι ότι ανάλογη άνοδο παρουσίαζε η ακροδεξιά σε όλη την Ευρώπη. Στις ΗΠΑ εξελέγη ο Τραμπ, ο οποίος για την απανταχού προοδευτικάντζα (αλλά και για τους φοβικούς έναντι των αριστερών ιδεολογημάτων κεντρώους) είναι ό,τι ο Αντίχριστος για τους χριστιανοβαρεμένους.

Όλα αυτά συνέβησαν διότι οι ψυχοπονιάρηδες δεν εννοούν να καταλάβουν ότι ο «ανθρωπισμός» έχει οικονομικό κόστος, ότι λεφτόδεντρα δεν υπάρχουν κι ότι τόσο αιφνίδιες, βίαιες και εκτεταμένες πληθυσμιακές αλλοιώσεις ούτε η κοινωνία τις αντέχει ούτε και η οικονομία. Ειδικά όταν η παγκόσμια οικονομία πέρασε μια κρίση, απ’ την οποία εδώ και 8 χρόνια ανακάμπτει (όπου ανακάμπτει) ανησυχητικά αργά, και στο άμεσο μέλλον καραδοκούν κίνδυνοι για νέες παγκόσμιες κρίσεις. Αυτά φέρνουν σε τερματικό στάδιο τη χρόνια ασθένεια του Μπορντελιστάν, το οθωμανοσοβιέτ, δηλαδή τον συνδυασμό κρατισμού με τη βαθύτερη δυνατή διαφθορά, που αποτελεί την οικονομικοκοινωνική πεποίθηση όλου του πολιτικού φάσματος από τη ΧΑ μέχρι τουλάχιστον τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η συνειδητή καταστροφή του ιδιωτικού τομέα και συνεπώς της οικονομίας από την κυβέρνηση δείχνει ότι δεν μπορούμε να ελπίζουμε σε βελτίωση της οικονομικής κατάστασης την επόμενη δεκαετία. Αντίθετα πανθομολογείται πλέον ότι επιβάλλεται διαγραφή μέρους του δημοσίου χρέους. Δηλαδή, οι φορολογούμενοι των άλλων χωρών της Ευρωζώνης καλούνται να δεχτούν ότι μέρος απ’ τα δανεικά μας είναι αγύριστα. Η κυβέρνηση το ζητάει από όλους και σε όλους τους τόνους, σε μια φάση που όλοι οι λαοί αφενός πιέζονται, τόσο κοινωνικά απ’ το προσφυγο-λαθρομεταναστευτικό όσο και οικονομικά, κι αφετέρου δεν βλέπουν προοπτική βελτίωσης στο άμεσο μέλλον.

Εφόσον ήδη έχουν ακουστεί προτάσεις να γίνει η Ελλάδα hotspot για να σωθεί η Σένγκεν κι έχουν αρχίσει να ακούγονται όλο και συχνότερα, όλο κι εντονότερα προτάσεις για μεταφορά «προσφύγων» απ’ την Ευρώπη σε ελληνικά νησιά και συμψηφισμό του κόστους διαμονής τους με το χρέος ή στην Αφρική (πού να τρέχουμε για τόσες διακρατικές συμφωνίες και παζάρια, όταν η Ελλάδα είναι δίπλα μας και ήδη ζητάει χάρες!), η ανταλλαγή χρέους με υποδοχή προσφύγων και «προσφύγων» είναι ουσιαστικά υπό διαπραγμάτευση. Και ξέρουμε πώς καταλήγουν οι διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης, πολλώ δε μάλλον όταν ο Ταγίπ απειλεί να στείλει 3.000.000 «πρόσφυγες». Μια τέτοια εξέλιξη προφανώς θα καταστήσει άνευ αντικειμένου τις συζητήσεις για ανάκαμψη, την παραμονή ή όχι στην Ευρωζώνη και τα ελληνοτουρκικά, διότι απλώς θα αφανίσει την Ελλάδα απ’ τον χάρτη.

Τουλάχιστον ενώπιον αυτού του κινδύνου θα περίμενε κανείς η «φιλοευρωπαϊκή» αντιπολίτευση να ξεσηκωθεί και να πειθαναγκάσει την κυβέρνηση ή να σοβαρευτεί ή να φύγει. Αντ’ αυτού βλέπουμε το ΠΑΣΟΚ να ενεργεί ως εξωκομματική συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, Το Ποτάμι να παραμένει άχρωμο, άοσμο και άγευστο και τη ΝΔ, την αξιωματική αντιπολίτευση, να κάνει το ένα τακτικό λάθος μετά το άλλο. Ή μάλλον, αναρωτιόμουν «Μα, τι κάνουν οι άνθρωποι;» μέχρι που για τον αντισυνταγματικό νόμο Παππά δήλωσαν το αλήστου μνήμης «Δεχόμαστε τα δικά σας λεγόμενα ως ισχυρότερα του νόμου που ψήφισε και δεν ακύρωσε η ολομέλεια της Βουλής»!!!!!

Αυτό με έκανε να επανεξετάσω όλη την προηγούμενη αντιπολιτευτική τακτική της και οδηγήθηκα στο αναπόφευκτο συμπέρασμα ότι η αξιωματική αντιπολίτευση δρα με αποκλειστικό μέλημα τα στενά κομματικά οφέλη, δηλαδή συμπεριφέρεται περίπου ως παρασιτικός οργανισμός, που αδιαφορεί για την τύχη του ξενιστή του, αφού μπορεί να βρει άλλον ξενιστή. Έχοντας λοιπόν διαπιστώσει ότι τα κοινοβουλευτικά κόμματα της αντιπολίτευσης τοις πράγμασιν αντιστρατεύονται όσα πρεσβεύω, υποχρεούμαι να τα αποκηρύξω και εφεξής να καταγγέλλω σε κάθε ευκαιρία την εν τέλει συνειδητή υποστήριξη της ψευδεπίγραφης φιλοευρωπαϊκής αντιπολίτευσης στο κυβερνών σταλινοφασιστικό μόρφωμα.

Καραπουτσαριό!

Όλη η χώρα είναι γεμάτη παράνομες χωματερές, αλλά όποτε γίνει προσπάθεια να χωροθετηθεί ένας ΧΥΤΑ, ξεσηκώνονται οι τοπικές κοινωνίες και ακυρώνουν τον σχεδιασμό. Χωρίς να ενοχλούνται από την ανεξέλεγκτη απόθεση απορριμμάτων δεξιά κι αριστερά! Επειδή, σε αντίθεση προς αυτή τη χώρα, οι λοιπές ευρωπαϊκές χώρες είναι σοβαρές και οργανωμένες, μας υποχρέωσαν να οργανώσουμε ειδικούς χώρους και να σταματήσουμε να θεωρούμε χωματερή όλη την επικράτεια. Κι, επειδή στην Εσπερία έχουν κι άλλες δουλειές από το συζητάνε ατέρμονα για κάθε θέμα, μας έθεσαν χρονικά όρια για συμμόρφωση, πέραν των οποίων θα μας ξεσκίσουν στα πρόστιμα. Ο καιρός, λοιπόν, πέρασε και ένα δεκαπενθήμερο πριν την εκπνοή της προθεσμίας οι περήφανοι Ελληναράδες «υπεύθυνοι» δεν έχουν κάνει τίποτα. Επικίνδυνα νοσοκομειακά απόβλητα, ακόμη και ακρωτηριασμένα μέλη αντί να αποτεφρώνονται καταλήγουν σε ΧΥΤΑ (Τα Νέα 01.04.10) και προχτές η Κομισιόν παρέπεμψε τη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας για «εσφαλμένη εφαρμογή των οδηγιών που αφορούν τα απόβλητα και την υγειονομική ταφή τους» (Καθημερινή 25.06.10) καθώς και για τον απαράδεκτο τρόπο διαχείρισης των ιατρικών αποβλήτων (Καθημερινή 25.06.10). Οσονούπω μας έρχεται το πρόστιμο, που θα πληρωθεί από τα λεφτά που χρωστάμε και ζητιανεύουμε να μας δανείσουν όσο-όσο. Επιπλέον αυτών των προστίμων, το ετήσιο κόστος από τις ανεξέλεγκτες χωματερές εκτιμάται από την αρμόδια υπουργό (Θέμα 03.05.10) σε 4 δισεκατομμύρια Ευρώ, όσα δηλαδή εξοικονομήθηκαν από τα πρώτα μέτρα, εναντίον των οποίων έγινε μεγάλος ξεσηκωμός με τρεις νεκρούς.

Κάποιοι συνδικαλιστές αποφάσισαν απεργία, οι πλοιοκτήτες προσέφυγαν στη δικαιοσύνη και το πρωτοδικείο Πειραιά την έκρινε παράνομη. Αντί απεργίας τότε έγινε κατάληψη των πλοίων από άλλη συνδικαλιστική οργάνωση και οι αρμόδιες Αρχές έμειναν με σταυρωμένα χέρια (Το Βήμα 23.06.10). Ο κόσμος, που είχε προγραμματίσει να ταξιδέψει, κατέβηκε στο τριτοκοσμικό λιμάνι μέσα στο λιοπύρι περιμένοντας μάταια να ταξιδέψει. Την ίδια ώρα, στην Κόρινθο παραμένουν ακινητοποιημένα τα δύο πλοία ιταλικής ιδιοκτησίας και αγγλικού νηολογίου, που εκτελούν τη γραμμή Κόρινθος-Ραβέννα και επιδοτούνται με 4 εκατομμύρια Ευρώ από το κοινοτικό πρόγραμμα Μάρκο Πόλο (Καθημερινή 18.06.10). Η απόφαση του μονομελούς πρωτοδικείου Πειραιά, με την οποία διατάσσονται οι συνδικαλιστές της ΠΝΟ να σταματήσουν την κατάληψη αυτών των πλοίων, παραμένει κενό γράμμα. Τη δικαστική απόφαση την γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια τόσο οι συνδικαλιστές όσο και το ίδιο το Υπουργείο (υποτιθέμενης) Ανάπτυξης, που καλεί σε  … διαπραγματεύσεις την πλοιοκτήτρια εταιρία. Τι ακριβώς πρέπει να διαπραγματευτούν οι πλοιοκτήτες και υπουργείο; Τη δικαστική απόφαση; Και αν το δικαστήριο έκανε λάθος στην απόφασή του, δεν μπορούν οι συνδικαλιστές και το υπουργείο να την προσβάλουν; Αν υπάρχει κάποια παρανομία στα πλοία, αυτή η ρημαδοχώρα δεν διαθέτει Αρχές θεσμικά εξουσιοδοτημένες να επιβάλουν ποινές και κυρώσεις; Με περιφρόνηση των δικαστικών αποφάσεων, καταλήψεις και διαπραγματεύσεις θα λύνουμε τις διαφορές; Κι εν πάσει περιπτώσει πότε ακριβώς αναλαμβάνει δράση το κράτος; Διότι εξ όσων εγώ γνωρίζω, όταν διαδηλώνουν συνταξιούχοι, ορμάνε τα ΜΑΤ ανοίγουν κεφάλια. Όταν πολίτες διαμαρτύρονται έξω από τη Βουλή για τη λεηλασία του κράτους από τους βουλευτές, πάλι ορμάνε τα ΜΑΤ με γκλομπς και χημικά. Όταν συγκεντρώνονται πολίτες, σφαίρες «εξοστρακίζονται» και σκοτώνουν δεκαπεντάχρονους μαθητές. Βέβαια, ειδοποιός διαφορά αυτών των περιπτώσεων είναι ότι δεν μπορεί να προκύψει άμεσο οικονομικό όφελος (μίζα ή χορηγία), όπως μπορεί να προκύψει από τη δρομολόγηση πλοίων της ακτοπλοΐας.

Τουρκική φρεγάτα ζήτησε από ελληνικά πολεμικά αεροσκάφη να της δηλώσουν την πρόθεση και την ταυτότητά τους. Κι ενώ οι Τούρκοι έκαναν ακόμη ένα βήμα στη διεκδίκηση του ελέγχου στο Αιγαίο, η ηγεσία του ΓΕΕΘΑ (οποία έκπληξις!) επέλεξε να κρατήσει χαμηλούς τόνους, μην τυχόν και στενοχωρηθεί ο Ερντογάν εφέντης, που αναμενόταν εις τας Αθήνας λίγες μέρες αργότερα (Έθνος 13.05.10). Με τόσους χαμηλούς τόνους, που κρατάνε διαχρονικά και διακομματικά οι κυβερνήσεις της υπερηφάνου Ελλάδος, τη βλέπω καθαρά την κατάληξη: σε μερικές δεκαετίες, όποιος θέλει να μείνει στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, θα πρέπει να έχει διπλή (ελληνική και τουρκική) υπηκοότητα, οι εκ της λοιπής Ελλάδος επισκέπτες θα πρέπει να έχουν άδεια παραμονής και εργασίας από τις αρμόδιες τουρκικές αρχές, οι φορολογικοί έλεγχοι θα γίνονται από μικτά ελληνοτουρκικά κλιμάκια κλπ κλπ. Εκτός κι αν οι κυβερνήσεις μας κάποια στιγμή, συνεκτιμώντας το κόστος της στρατιωτικής επιτήρησης των νησιών και τον φόρτο στις διπλωματικές υπηρεσίες, πάρουν τη γενναία απόφαση να κλείσουν οριστικά το θέμα με την Τουρκία και της παραδώσουν τα νησιά. Άλλωστε, όσοι κάνουμε μπίζνες με τους Τούρκους ξέρουμε ότι είναι πολύ γενναιόδωροι, όσο κερδίζουν. Δεν μπορεί, λοιπόν, μια Ζήμενς να είχε βουλώσει τα στόματα όλων των πολιτικών επί δεκαετίες, σήμερα να μην μπορούμε να βρούμε την άκρη, να περιοριζόμαστε στη σύλληψη αθερίνας σαν τον Μαντέλη και οι Τούρκοι να συνεχίσουν ες αεί να χρυσοπληρώνουν δεξαμενές σκέψης και διαμορφωτές γνώμης σε Αμερική, Αγγλία, Γερμανία κλπ, αντί να εξαγοράσουν μια και καλή και με πολύ λιγότερο χρήμα τους πρόθυμους Ρωμιούς πολιτικούς.

Προχτές ένας φάκελος παγιδευμένος με εκρηκτικό μηχανισμό εξερράγη δίπλα στο γραφείο του Υπουργού Δημόσιας Τάξης ή (ΠροΠο) και μέσα στο «καλύτερα φυλασσόμενο κτήριο της επικράτειας». Σκοτώθηκε ένας στενός συνεργάτης του υπουργού και άρχισε το παραδοσιακό γαϊτανάκι μαραθώνιων ενημερωτικών εκπομπών με τους ΜΜΕτζήδες έτοιμους να ξεσπάσουν σε λυγμούς από στιγμή σε στιγμή, ενώ βλέπαμε πεντακάθαρα να κουνάνε την ουρά τους τρελοί από χαρά. Τέλος πάντων, εκείνο που μάθαμε είναι ότι ο μεν συνεργάτης του Υπουργού πήγε σαν το σκυλί στ’ αμπέλι το δε «καλύτερα φυλασσόμενο κτήριο της επικράτειας» αποδείχτηκε ακόμη ένα από τα πολλά θλιβερά ανέκδοτα της Νέας Ρωμανίας, διότι στο κτίριο που στεγάζεται ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης, κρίσιμες υπηρεσίες της ΕΛΑΣ και η ΕΥΠ, δεν γίνεται έλεγχος στην αλληλογραφία μέσω των ΕΛΤΑ!!!!!!! Αυτό είναι, λοιπόν, το «καλύτερα φυλασσόμενο κτήριο της επικράτειας» …

Τώρα, που το ξανασκέφτομαι και παρ’ ότι η παρούσα σταχυολόγηση είναι περιορισμένη, θα ήταν ευχής έργο, αν η κατάσταση της σημερινής δημόσιας διοίκησης ήταν απλώς ίδια με τις καταστάσεις, τις οποίες προ 20+ ετών στο στρατό αποκαλούσαμε «καραπουτσαριό». Δεν είχαμε δει ακόμη τα χειρότερα και ασφαλέστατα δεν τα έχουμε δει ακόμη. Μέχρι πριν ένα-ενάμιση χρόνο οι περισσότεροι με θεωρούσαν τουλάχιστον βαρεμένο, επειδή επεσήμαινα το γενικό χάλι αυτής της χώρας, το οποίο εκείνοι απλώς δεν ήθελαν να δουν. Ένα χρόνο τώρα, που η ελεεινή εικόνα της Νέας Ρωμανίας έρχεται κι επανέρχεται μπροστά τους σαν αλλεπάλληλες εκρήξεις παγιδευμένων επιστολών, αναρωτιέμαι αν πράγματι συνειδητοποιούν το μέγεθος της γελοιότητάς τους, όταν μηρύκαζαν μπουρδολογίες του τύπου «Γουστάρω, που είμαι Έλληνας». Περισσότερο βέβαια αναρωτιέμαι, αν έχουν σκοπό να αποκτήσουν επαφή με την πραγματικότητα ή αν μόλις περάσει το σοκ των αλλεπάλληλων αποκαλύψεων, συμβιβαστούν και πάλι, σπεύσουν να ξεχάσουν την πραγματικότητα και με την ισχύ της πλειοψηφίας βυθίσουν άλλη μια φορά τη χώρα στον παλαιο-οθωμανικό βόθρο της Νέας Ρωμανίας, για να συνεχίσουν να «γουστάρουν που είναι Έλληνες».

Μπράβο μας!

Χτες έγινε η πιο ογκώδης και πιο δικαιολογημένη απεργιακή πορεία της μεταπολίτευσης. Ο στόχος της, να διαμαρτυρηθούν οι εργαζόμενοι για τα πρωτοφανώς σκληρά οικονομικά μέτρα, που συνεπάγεται η προσφυγή μας στο μηχανισμό στήριξης, δεν επιτεύχθηκε. Επισκιάστηκε από το θάνατο τριών εργαζομένων, που οδήγησε σε μακρόσυρτες εκπομπές ενημέρωσης και βαρύγδουπες αναλύσεις.

Τριανταέξι χρόνια τώρα, από την ίδρυση της Ελληνικής Δημοκρατίας, σε ΚΑΘΕ διαδήλωση παρεισφρύουν «ξένα στοιχεία», που εκτοξεύουν μολότωφ, καταστρέφουν αυτοκίνητα και καταστήματα και θέτουν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές.  Τριανταέξι χρόνια τώρα οι δράστες αυτοί αναφέρονται και ως «γνωστοί άγνωστοι», χωρίς ποτέ να έχουν γίνει απλώς γνωστοί. Τριανταέξι χρόνια τώρα, ούτε ο ελληνικός λαός λαός απαίτησε να γίνουν γνωστοί ούτε οι κυβερνήσεις, που ο ίδιος εξέλεγε, σκοτίστηκαν να τους κάνουν γνωστούς. Τριανταέξι χρόνια τώρα βλέπαμε τις ίδιες σκηνές να επαναλαμβάνονται σε κάθε διαδήλωση ή πορεία, άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο έντονα. Τριανταέξι χρόνια τώρα περιοριζόμασταν να εκδηλώνουμε κάποια συναισθήματα και να κάνουμε φορτισμένες συζητήσεις. 

Χτες κάποιοι επέλεξαν να μην ακολουθήσουν μέχρι τέλους την πεπατημένη. Προτίμησαν να βγουν από την επί 36ετία επαναλαμβανόμενη ρουτίνα. Πρωτοτύπησαν επιλέγοντας δραστικότερα πυρομαχικά, τα οποία σε μία και μόνη περίπτωση προκάλεσαν τρεις θανάτους και πλήθος τραυματισμών. Έκπληξη; Φυσικά όχι, και όποιος ισχυρίζεται ότι εξεπλάγη, είναι απλώς ψεύτης! Πρώτα απ’ όλα, τόσες μολότωφ, επί τόσες πορείες, επί 36 χρόνια, στατιστικά και μόνο έπρεπε να έχουν ανθρώπινα θύματα. Δεν μπορεί να υπάρχει κανείς τόσο πολύ κρετίνος, ώστε να πιστεύει ότι όσοι πετάνε μολότωφ δεν θα παρεκλίνουν ποτέ από τα ειωθότα και ότι δεν θα χάσουν ποτέ ούτε την ψυχραιμία τους ούτε το στόχο. Συνέβη, λοιπόν, το αναμενόμενο!

Και ακολούθησαν και όλα τα άλλα αναμενόμενα, ένα εκ των οποίων με έκανε υπερήφανο. Ακούγοντας τις δηλώσεις των αρχηγών των κοινοβουλευτικών μας κομμάτων στη Βουλή αισθάνθηκα σαν να βρισκόμουν σε κάποια γιορτούλα του νηπιαγωγείου. Ένας αρχηγός μου θύμισε τον καλό μαθητή, που λέει το ποιηματάκι του φαρσί και με την πρέπουσα έκφραση. Άλλος μου θύμισε τον μαθητή, που ιδρώνει να κάνει μια αξιοπρεπή εμφάνιση, και άλλος τον ταλαίπωρο μαθητή, που στα μπουρδουκλωμένα λόγια και στο ύφος του βλέπεις την αγωνία του να ξεμπερδεύει με την αγγαρία, που πήγε και φορτώθηκε. Αισθάνθηκα περήφανος, που ο γιός μου στο νηπιαγωγείο έχει την ίδια σκηνική παρουσία με αρχηγό κοινοβουλευτικού κόμματος στη Βουλή. Αλλά πόσο ασφαλής μπορεί να αισθάνεται κανείς, όταν οι κοινοβουλευτικές ομιλίες των αρχηγών των κομμάτων θυμίζουν γιορτή νηπιαγωγείου;

Εμείς δεν θα γίνουμε ποτέ πολίτες δημοκρατίας και η Ελλάδα θα παραμείνει ευρωπαϊκό κράτος μόνο λόγω γεωγραφίας. Θα συνεχίσουμε να κάνουμε τα ίδια και τα ίδια, που ως λαός έχουμε μάθει στη ζωή μας. Δεν θα κατανοήσουμε ποτέ τι πραγματικά συνέβη χτες, θα συνεχίσουμε να συμβιώνουμε με τους «γνωστούς άγνωστους» πομφολυγολογώντας πότε-πότε, θα συνεχίσουμε να στέλνουμε λαμόγια στη Βουλή και ταυτόχρονα να κρώζουμε «φέρτε πίσω τα κλεμένα», θα συνεχίσουμε να τσαμπουνάμε μαλακίες του τύπου «γιατί γουστάρουμε που είμαστε Έλληνες!» και παράλληλα να μουρμουράμε «δεν είναι κράτος αυτό». Όλοι, εκτός από τις οικογένειες των τριών θυμάτων, για τις οποίες ό,τι και να λέμε είναι αδιάφορο.

Μόνο τον Τέλη, Αντωνάκη;!

Σύμφωνα με τις εφημερίδες (Βήμα, Ελευθεροτυπία, 28.04.10), ο συμπατριώτης μου πρώην υπουργός και πρώην βουλευτής, Αριστοτέλης Παυλίδης, διεγράφη οριστικά το βράδυ της Τρίτης 27.04.10 μετά από ερώτημα (=με εντολή) του προέδρου της ΝΔ, Αντώνη Σαμαρά. Ο λόγος της διαγραφής του ήταν, κατά πως γράφεται, η επιμονή του Τέλη να μη μείνει μακρυά από τις κομματικές συνάξεις, αλλά να εμφανίζεται δίπλα στην ηγεσία του κόμματος, παρά τις συστάσεις και προειδοποιήσεις για το αντίθετο. Το ξαδερφάκι μου, λοιπόν, τόφαγε το κεφάλι του κι όλα καλά ως εδώ.

Το ερώτημά μου είναι γιατί διέγραψαν ΜΟΝΟ τον Τέλη. Για τις λαβές, που έδωσε, ώστε να ακούγεται το όνομά του κάθε βράδυ επί μήνες από τα βραδυνά δελτία ειδήσεων, έχω γράψει εδώ κι εδώ και φυσικά ΔΕΝ ήταν αυτός, που οδήγησε στην εκλογική συντριβή το κόμμα τους. Γιατί, λοιπόν, ο κύριος Σαμαράς, ενώ για τις ευθύνες του κόμματός του μέχρι και συγγνώμη ζήτησε από τον ελληνικό λαό, που θα φάει στα οπίσθια το ΔΝΤ, διέγραψε μόνο τον Παυλίδη;

Γιατί δεν διέγραψε οριστικά τον Μπασιάκο, τον Μπέζα, τον Δούκα και τους λοιπούς, που αν δεν οργάνωσαν, οπωσδήποτε συντόνισαν τη λεηλασία της κρατικής ιδιοκτησίας μέσω Βατοπαιδίου;

Γιατί δεν διέγραψε οριστικά τον Αλογοσκούφη, που ενώ έκανε τη διαβόητη απογραφή, δηλώνοντας στην Ε.Ε. ότι ως κράτος είμαστε απατεώνες, στη συνέχεια δεν έκανε τίποτα για τη βελτίωση του κρατικού μπάχαλου (επανίδρυση του κράτους ευαγγελίζονταν τότε).

Γιατί δεν διέγραψε οριστικά τον Παπαθανασίου, που μας έλεγε ψέματα για την κατάσταση της οικονομίας, δήλωνε ψευδή στοιχεία στην Ε.Ε. και καταχώνιαζε δεξιά κι αριστερά τις αποδείξεις, ώστε οι ελεγκτές της Γιούροστατ να ανεβάσουν το έλλειμμα σε 13,6%, χωρίς να έχουν ξετρυπώσει ακόμα όλους τους τζερεμέδες;

Γιατί δεν διέγραψε οριστικά τον Μαγγίνα, που όταν συνελήφθη να έχει χτίσει παράνομα και να απασχολεί ανασφάλιστους μετανάστες δήλωσε θρασύτατα «έτσι κάνουν όλοι»;

Γιατί δεν διέγραψε οριστικά τον Βουλγαράκη, που όταν συνελήφθη να έχει αναγάγει σε κύρια απασχόληση την φοροαποφυγή μέσω off shore εταιρειών δήλωσε ότι «το νόμιμο είναι και ηθικό»;

Γιατί δεν διέγραψε οριστικά τον Μεϊμαράκη, που έβλεπε τα Οράιον ένα-ένα και μέχρι το τελευταίο να πηγαίνουν για παλιοσίδερα λόγω προκεχωρημένου γήρατος και δεν μερίμνησε για την αγορά (έστω για την παραγγελία) νέων ανθυποβρυχιακών αεροσκαφών στο Αιγαίο;

Γιατί δεν διέγραψε οριστικά την Μπακογιάννη, που έβαλε τους διπλωμάτες του Υπ.Εξ να δουλεύουν για τον κουμπάρο της στην Aegean, που πήρε τη γραμμή Αθήνα-Κωνσταντινούπολη επιτρέποντας εν τη αμοιβαιότητι σε τουρκική εταιρεία να πατάει ΚΑΙ σε αεροδρόμιο της Ε.Ε. ΚΑΙ σε αεροδρόμιο των κατεχομένων, ενώ τόσα χρόνια Ελλάδα και Κύπρος κινούσαν γη και ουρανό και κατάφερναν να μην το επιτρέψουν οι άλλοι Ευρωπαίοι;

Γιατί δεν διέγραψε οριστικά τον Καραμανλή, που ως πρωθυπουργός επί πεντέμιση χρόνια δεν έκανε απολύτως τίποτα και εκ των υστέρων κάνει τον Σημίτη να φαίνεται σχεδόν εθνοσωτήρας;

Γιατί δεν διέγραψε κανέναν από όλους αυτούς ο αλλεργικός στο Δ.Ν.Τ. και σούπερ-υπερ-ευαίσθητος στα εθνικά θέματα, κύριος Σαμαράς;

Διότι όσο μεγάλη ζημιά κι αν έχει προξενήσει κάποιο πολιτικό στέλεχος στην οικονομία, στην άμυνα ή στη διπλωματική θέση της χώρας, η ΝΔ δεν ενοχλείται. Αρκεί το στέλεχος αυτό να αποσυρθεί διακριτικά ή εναλλακτικά να διεκδικήσει την ηγεσία του κόμματος. Αν όμως το στέλεχος δεν επιδιώξει να αναλάβει την ηγεσία του κόμματος (και εν δυνάμει της χώρας) κι εν τούτοις επιμένει να εμφανίζεται στο γυαλί και να διεκδικεί συμμετοχή στις κομματικές δράσεις, όσο μικρή ή ακόμη και ανύπαρκτη να είναι η ζημιά που προκάλεσε στη χώρα, τότε η ΝΔ αποδεικνύεται άτεγκτη.  Κι ένα σημαντικότατο μερίδιο πολιτών δεν προσβάλλεται! Θεωρεί αποδεκτή αυτή τη συμπεριφορά και ξανα-ψηφίζει τη ΝΔ ή άλλο κόμμα με τέτοια συμπεριφορά. Και αυτοί οι πολίτες καμώνονται τους λογικούς, τους ηθικούς και τους ανησυχούντες για το μέλλον της χώρας …

Τι έχουν και ψοφάν’ τα έρμα (τα δημόσια έσοδα);

Οι συντεχνίες αμφισβητούν στην πράξη το νόμο Ραγκούση

Επέλαση «κολλητών» στις εφορίες

Έκτακτο υπηρεσιακό συμβούλιο για να προλάβουν τις αλλαγές και το αντικειμενικό σύστημα, που προβλέπει ο νέος νόμος Ραγκούση για τις θέσεις των διευθυντών στο δημόσιο πραγματοποιείται σήμερα το πρωί στο υπουργείο Οικονομικών. Η αιφνιδιαστική συνεδρίαση είναι αμφίβολο εάν γίνεται σε γνώση του υπουργού Οικονομικών Γιώργου Παπακωνσταντίνου, ενώ έχει προκαλέσει την ενόχληση του γενικού γραμματέα του υπουργείου Δημήτρη Γεωργακόπουλου, ο οποίος το πληροφορήθηκε περίπου κατά τύχη.

Το αξιοπερίεργο της υπόθεσης, αλλά και το αποκαλυπτικό των πραγματικών προθέσεων, όσων αποφάσισαν την έκτακτη σύγκληση του υπηρεσιακού συμβουλίου, είναι το γεγονός ότι επί τετράμηνο πολλές εφορίες έμεναν ακέφαλες ακριβώς γιατί υπηρεσιακοί παράγοντες του υπουργείου Οικονομικών επικαλούνταν ότι υπάρχει καθυστέρηση της νομοθετικής ρύθμισης, στην οποία έπρεπε να προχωρήσει το υπουργείο Εσωτερικών και Δημόσιας Διοίκησης. Και ενώ το νομοσχέδιο όχι μόνο κατατέθηκε και άρχισε να συζητείται στη Βουλή, αλλά και ψηφίζεται την επόμενη εβδομάδα, ξαφνικά οι αρμόδιοι παράγοντες «ανακάλυψαν» ότι μπορούσαν να καλύψουν τα κενά, χωρίς να απαιτείται νομοθετική ρύθμιση. Μάλιστα αυτά τα κενά θεωρήθηκαν υπεύθυνα σε μεγάλο βαθμό για τη δυσλειτουργία των εφοριών και τη συνεπακόλουθη υστέρηση των εσόδων του κράτους.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις παραγόντων, που γνωρίζουν τα πράγματα, οι ρυθμίσεις που προβλέπει το νομοσχέδιο του Γιάννη Ραγκούση, με την αντικειμενική επιλογή των διευθυντών και χωρίς την παρέμβαση των κομματικών κυκλωμάτων, προκάλεσε τη δυσφορία σε όσους ήλπιζαν ότι θα ήλεγχαν το δίκτυο των εφοριών και όλο τον εισπρακτικό μηχανισμό. Για να προλάβουν λοιπόν ενοχλητικές και μη αρεστές προαγωγές στελεχών σπεύδουν τώρα να συμπληρώσουν, έστω και την ύστατη ώρα τα κενά με «εκλεκτούς», αδιαφορώντας ακόμη και για την ουσία της πρωτοβουλίας, που ανέλαβε η κυβέρνηση με στόχο τη δημιουργία ενός αντικειμενικού συστήματος διάρθρωσης των υπηρεσιών, κόντρα στις όποιες συντεχνιακές λογικές των «κολλητών».

Την πρόσκληση απηύθυνε μόλις την περασμένη Τετάρτη (10.03.10) προς τα μέλη του υπηρεσιακού συμβουλίου (Ζωή Λεπενιώτη, Κωνσταντίνο Κάρμα, Χαράλαμπο Νικολακόπουλο, Σωτήρη Αθανασούλη) ο πρόεδρός του Γιώργος Χατζάκης. Η συνεδρίαση έχει προγραμματιστεί για τις 9.30 το πρωί της Παρασκευής (12.03.10) στο κτίριο της Καραγεώργη Σερβίας.

(Πρώτο Θέμα Web only12/03/2010 06:13)

Μπά! Ώστε αυτονομήθηκαν οι συντεχνίες του δημοσίου από τους πολιτκούς τους προϊσταμένους! Βρε τι γίνεται σ’ αυτή τη χώρα …