Ποιό τοπικό νόμισμα;

7 (επτά) ολόκληρους μήνες μετά την ανάληψη της Δημοτικής Αρχής από τον Κώστα Καΐσερλη, τίποτα ουσιαστικό δεν έχει γίνει. Όλο αυτό το διάστημα και άλλο τόσο προεκλογικά ακούγαμε ότι ο νυν δήμαρχος ήταν ο καταλληλότερος λόγω πείρας να ηγηθεί του ενιαίου καλλικρατικού Δήμου, που εκτείνεται πλέον σε ολόκληρο το νησί. Χρειάστηκαν 7 (επτά) ολόκληροι μήνες, για να ζητήσει τις προτάσεις των δημοτών για τα επόμενα χρόνια της θητείας του ο κατά τα λοιπά «ικανότερος για καλλικρατικός δήμαρχος». Φυσικά, δεν τρέχει και τίποτα το σοβαρό, αφού έχουμε νοιώσει βαθειά μέσα στο πετσί μας τα κατορθώματα, όσων κατά καιρούς είχαν κερδίσει τον τίτλο του «καταλληλότερου για  πρωθυπουργός».

Εμένα με ανησυχεί η επιμονή του Καΐσερλη στις δικής του έμπνευσης «συνεργατικές ομάδες». Κανονικά θα έπρεπε να γελά και η ποικιλόχρους αίξ με αυτό το καϊσέρλειον εφεύρημα, αφού ακόμη κι ο πρωθυπουργός, μόλις άκουσε γι’ αυτές, είπε ότι είναι τα αμαρτωλά stage με άλλο όνομα. Υπενθυμίζω ότι ο πρωθυπουργός δεν είναι γνωστός για την ιδιαίτερα υψηλή νοημοσύνη του ή την ευφράδειά του. Ε, λοιπόν, μέχρι κι αυτός πήρε πρέφα τι φούμαρα πουλάει ο Δήμαρχός μας. Ωστόσο αφενός ο ίδιος ο δήμαρχος εμφανίζεται αποφασισμένος να κάνει του κεφαλιού του και αφετέρου οι φανατικοί οπαδοί του αποφασισμένοι να επικροτήσουν ο.τιδήποτε κάνει ο ηγέτης τους, ακόμη κι αν κατακεραύνωναν τον προηγούμενο δήμαρχο για τις ίδιες ακριβώς πράξεις ή δηλώσεις (βλέπε τις διαγραμμίσεις από «προμαζέματα» ή τη μετατροπή σε πάρκινγκ των σχολικών προαυλίων).

Περισσότερο απ’ όλα με ανησυχεί η εισέτι μη ανακοινωθείσα συνεργατική ομάδα για το νέο νόμισμα, που είχε εξαγγείλει προεκλογικά ο Καΐσερλης. Ανησυχώ μήπως έχει συσταθεί εν κρυπτώ και εργάζεται σιωπηρά. Υπενθυμίζω ότι ήδη έχω κάνει μία πρόταση κι έχω και άλλες σχετικές ιδέες. Το υπενθυμίζω προς αποφυγήν επιπλοκών σε περίπτωση, που κάποιος Οραματιστής σφετεριστεί τις ιδέες μου © ® ™.


Θεωρώ ότι είναι η καταλληλη στιγμή να κάνω αυτήν την υπενθύμιση, καθώς άρχισαν οι παιάνες για την εισαγωγή προς ψήφιση νομοσχεδίου για την «κοινωνική οικονομία». Παιανίζουν οι εύπιστοι (και ασφαλώς από κοντά και τα λαμόγια) ξεχνώντας πόσα νομοσχέδια (για την επιτάχυνση της απονομής δικαιοσύνης, για την πάταξη της φοροδιαφυγής, για την υγεία, για την παιδεία κλπ κλπ κλπ) έχουν ψηφιστεί κι έχουν γίνει νόμοι του κράτους, χωρίς να αλλάξει τίποτα.

Όμως ο Καΐσερλης δεν είναι ο ξεμωραμένος γέρος, όπως αφελώς τον χλευάζουν οι αντίπαλοί του, και ξέρει ποιές μεγαλόστομες μπαρούφες (από εκείνες που κατά τα φαινόμενα τόσο πολύ έχουν ανάγκη να πιστέψουν οι οπαδοί του) είναι για ψηφοσυλλογή μεν για τα σκουπίδια δε. Και, πώς γίνεται ρε παιδάκι μου, κανείς να μη θυμάται τις εξαγγελίες, που τις τρώει η μαύρη νυξ! Δεν τις θυμούνται ούτε οι οπαδοί του, ούτε οι πολιτικοί αντίπαλοί του, ούτε οι … δημοσιογράφοι (ναι, κι απ’ αυτούς έχουμε). Συμπέρασμα: έχω την ισχυρότερη μνήμη σε όλο το νησί!

Advertisements

Μποκχάλ Κιοΐ κατί

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε η μακριά από μας χώρα του Μπορντελληστάν, που συνόρευε κατά 36,8% με την Ευρώπη, κατά 52,7% με τη Μέση Ανατολή και κατά  38,64% με την Αφρική. Τα ποσοστά αυτά δεν είναι λάθος, απλώς η χώρα αυτή είχε δική της αριθμητική. Είχε και δικό της πολιτικό σύστημα. Ήτανε, λέει, δημοκρατία (μέχρι κάλπες στήνανε κάθε τόσο), αλλά πάντοτε οι ίδιοι και οι ίδιοι εκλέγονταν. Υπήρχε λοιπόν μια δημοκρατικά εκλεγμένη κάστα οικογενειών, που έκανε κουμάντο επί δεκαετίες. Οι ιθαγενείς ονόμαζαν περιφρονητικά τις οικογένειες και τους παρατρεχάμενούς τους κοτσαμπασλάρ, αλλά όλο τους ψήφιζαν και όλο διαμαρτύρονταν. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά καμιά δουλειά δεν γινόταν, αν οι κοτσαμπασλάρ δεν είχαν πάρει κάποιο μπαχσίς ή δεν είχαν άλλου είδους όφελος. Οι ιθαγενείς, πάλι, ήταν πάντοτε πρόθυμοι να δώσουν οποιοδήποτε αντάλλαγμα, φτάνει να γίνει η δουλειά τους, διότι ήξεραν ότι μόνο έτσι δούλευαν τα πράγματα εκεί.

Σ’ αυτή τη μακριά από μας χώρα βρισκόταν κι ένα παραθαλάσσιο μέρος, το Μποκχάλ Κιοΐ, που ήταν ωραίο και κάποια στιγμή έγινε αγαπημένος προορισμός πολλών καφίρ τουρίστ και βρήκαν δουλειά πολλοί ιθαγενείς, άλλοι ντόπιοι και άλλοι από άλλα μέρη της χώρας καθώς και μετανάστες από άλλες χώρες. Για τη μεταφορά των καφίρ τουρίστ από το Χαβά Λιμάν χρησιμοποιούσαν μικρά και μεγάλα οχήματα (κιουτσούκ αραμπά και μπουγιούκ αραμπά αντίστοιχα) και για να μην τσακώνονται οι αραμπατζί για το μεροκάματο, οι κοτσαμπασλάρ είχαν χωρίσει τα τσανάκ των αραμπατζί.

Μόνο που οι μπουγιούκ αραμπατζί δεν ήταν δικτυωμένοι μόνο με τοπικούς κοτσαμπασλάρ, αλλά και με Αγάδες, που ήταν δικτυωμένοι με Πασάδες, που με τη σειρά τους ήταν δικτυωμένοι με Βεζύρηδες στην Αυλή του Τζουμχουριέτ Σουλτάν. Έτσι, μετά από πολύχρονες και επίμονες πιέσεις κατάφεραν κι απέσπασαν φιρμάνι, που τους εξασφάλιζε ένα μικρό διάδρομο πρόσβασης στο Χαβά Λιμάν.

Μόλις πήραν το φιρμάνι, οι μπουγιούκ αραμπατζί χώθηκαν για τα καλά στα χωράφια των κιουτσούκ αραμπατζί. Αγνόησαν τους περιορισμούς του φιρμανιού, μπαινόβγαιναν στο Χαβά Λιμάν οπότε ήθελαν, όπως ήθελαν, όσοι ήθελαν με αποτέλεσμα να τα πάρουν στο κρανίο οι κιουτσούκ αραμπατζί και να γίνει του καραγωγέως! Και οι δύο συμπαθείς τάξεις των αραμπατζί έγραψαν τους καφίρ τουρίστ εκεί που δεν πιάνει μελάνι, άρχισαν την ανταλλαγή φιλοφρονήσεων στα γαλλικά και κατέληξαν στον κιουτσούκ κατί (κάτι σαν το δικό μας πρωτοδίκη).

Ο κιουτσούκ κατί έπρεπε να εξετάσει τα πράγματα και να βγάλει μια προσωρινή απόφαση μέχρι να επιληφθεί της υποθέσεως ο καθ’ ύλην αρμόδιος δικαστής, ο σεκιούρ μεζούρ. Διότι παρέλειψα να σας πω ότι σ’ αυτήν τη μακριά από μας χώρα υπήρχαν πολλών λογιών κατιλάρ (δικαστές), που θεωρητικά είχαν διαφορετικές αρμοδιότητες και ανεξαρτησία στην άσκηση του λειτουργήματός τους, όπως και στο δικό μας σύστημα δικαιοσύνης.

Όμως ο κιουτσούκ κατί είχε σιχαθεί τα επί πολλά έτη επεισόδια του αραμπατζί καβγκά (σαν τον τρωικό πόλεμο, ένα πράμα) κι έβγαλε μια πολύ προχωρημένη απόφαση: μέχρι να κρίνει οριστικά την υπόθεση ο σεκιούρ μεζούρ, οι μπουγιούκ αραμπατζί δεν μπορούσαν να πλησιάζουν καθόλου στο Χαβά Λιμάν. Μόλις διάβασαν την απόφαση οι μπουγιούκ αραμπατζί, έτρεξαν στον προστατεύοντα το σωματείο τους κοτσαμπάς για βοήθεια.

Αυτός, ο Αμρίτ Αγάς, δεν ήταν όποιος κι όποιος. Είχε βοηθήσει τον διοικητή της περιοχής, τον Τιανερλί Πασά, να κερδίσει τις προηγούμενες εκλογές. Τον Τιανερλί είχε βοηθήσει κι ο Ζαφερλί Πασάς, που στο μεταξύ είχε γίνει Βεζύρης στην Αυλή του Τζουμχουριέτ Σουλτάν. Όλοι μαζί αυτοί είπανε στον μπουγιούκ κατί ότι το καλό που του θέλουν να βάλει μυαλό στον ασεβή υφιστάμενό του.

Ίδρωσε ο μπουγιούκ κατί με το ξαφνικό κακό, που τον βρήκε, κι επειδή δεν ήθελε ντράβαλα με τους ιδιοκτήτες της χώρας, έπιασε τον κιουτσούκ κατί και του είπε:

Μ.Κ: Μπρε, κακό σκυλί, τόλμησες και έβγαλες απόφαση χωρίς να ρωτήσεις ποιος μπορεί να θύμωνε;

Κ.Κ: Μα, εφέντη μ’, κατί είμαι, ελεύθερα αποφασίζω!

Μ.Κ: Τι λες, ρε χαϊβάνι; Ελεύθερα αποφασίζουν οι δικαστές στην Ελλάδα, εσύ είσαι ένα απλός κατί στο Μπορντελληστάν και δεν αποφασίζεις τίποτα, αν προηγουμένως δεν ρωτήσεις εσύ εμένα κι εγώ τους κοτσαμπασλάρ! Άμε τώρα να αλλάξεις την απόφαση και να απορρίψεις το αίτημα των κιουτσούκ αραμπατζί!

Κ.Κ: Εφέντη μ’, δεν γίνεται αυτό. Η απόφασή μου ήδη κυκλοφόρησε στις εφημερίδες.

Μ.Κ: Ε, και;!

Κ.Κ: …τι θα πουν οι δημοσιογράφοι και οι κάτοικοι του Μποκχάλ Κιοΐ;

Μ.Κ: Τους δημοσιογράφους θα τους αναλάβουν οι κοτσαμπασλάρ και τους κατοίκους ποιος τους αφοδεύει; Αυτοί είναι πιο χαϊβάνια κι από σένα!

Κ.Κ: Εφέντη μ’, οι μπουγιούκ αραμπατζί έχουν άδικο. Δεν μπορώ να τους δώσω δίκιο! Το πολύ-πολύ να σβήσω ένα «δεν» και να αποφασίσω ότι τα πράγματα παραμένουν στην προτέρα κατάσταση.

Μ.Κ: Καλάάάάά! Αλλά να ξέρεις ότι αυτό δεν θα αρέσει καθόλου στον πολυχρονεμένο Ζαφερλί Βεζύρη και θα το θυμάται, όταν ζητήσεις προαγωγή ή μετάθεση.

Μόλις ο Αμρίτ Αγάς, ο Τιανερλί Πασάς και ο Ζαφερλί Βεζύρης έμαθαν τα καθέκαστα, βγήκαν από τα ρούχα τους, που κοτζαμάν μπουγιούκ κατί δεν μπορούσε να κάνει ζάφτι έναν υφιστάμενό του. Ο μπουγιούκ κατί ήξερε ότι, αν τον θεωρούσαν ανίκανο να τους ωφελήσει, είτε δεν θα τον ωφελούσαν είτε θα τον έβλαπταν, έτσι τους θύμισε ότι αυτή η «επαναφορά στην προτέρα κατάσταση» μια χαρά ωφέλησε τους Τούρκους στα Ίμια κι επιπλέον τους πρότεινε ως αντάλλαγμα να φέρει πιο κοντά την ημερομηνία εκδίκασης από τον σεκιούρ μεζούρ και να κάνουν όλοι μαζί ό,τι περνούσε από το χέρι τους, για να μην έχουν άλλες δυσάρεστες εκπλήξεις.

Το ηθικό δίδαγμα της παραπάνω ιστορίας είναι ότι υπάρχουν και χειρότερα από την τωρινή κατάσταση της Ελλάδας. Βέβαια, αν χτες δεν είχαμε «σωθεί» από τη χρεοκοπία, σήμερα θα έγραφα άλλο παραμύθι.

Η ανέξοδη εξυπηρέτηση του χρέους

Σε ένα μεγάλο ξενοδοχείο εμφανίζεται ένας Γερμανός τουρίστας και ζητάει από τον ξενοδόχο να περιηγηθεί τις εγκαταστάσεις, για να αποφασίσει, αν θα μείνει εκεί. Ο ξενοδόχος του ζητάει να αφήσει για εγγύηση 100 Ευρώ στη ρεσεψιόν, ο Γερμανός δέχεται και ξεκινάει με το bell boy την περιήγηση.

Ο ξενοδόχος βέβαιος ότι ο τουρίστας θα διαλέξει το ξενοδοχείο του, αρπάζει το κατοστάρικο, τρέχει στον απέναντι κρεοπώλη και του το δίνει έναντι οφειλομένων από αγορές για το ξενοδοχείο.

Ο κρεοπώλης τρέχει αμέσως στο διπλανό κτηνοτρόφο και του δίνει το κατοστάρικο έναντι οφειλομένων από αγορές σφαγίων.

Ο κτηνοτρόφος τρέχει αμέσως στον παραδίπλα φαρμακοποιό και του δίνει το κατοστάρικο έναντι οφειλομένων από αγορές φαρμάκων.

Ο φαρμακοποιός τρέχει αμέσως στην πουτάνα της γειτονιάς και της δίνει το κατοστάρικο έναντι οφειλομένων από παρασχεθείσες υπηρεσίες.

Η πουτάνα τρέχει αμέσως στον ξενοδόχο μας και του δίνει το κατοστάρικο έναντι οφειλομένων από χρήση των δωματίων.

Στο μεταξύ επιστρέφει ο Γερμανός τουρίστας στη ρεσεψιόν και ενημερώνει τον ξενοδόχο μας ότι τελικά δεν θα μείνει στο ξενοδοχείο του.  Άνετος ο δικός μας,  του επιστρέφει το κατοστάρικο της εγγυοδοσίας.

Άλλαξε ο Μανωλιός

κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς. Προφανώς η κυβέρνηση πιστεύει ότι οι Έλληνες συμφωνούν με τα οικονομικά μέτρα και ότι οι αντιδράσεις τους οφείλονται στη αντίθεσή τους στην τοποθέτηση του Γ. Παπακωνσταντίνου στη θέση του υπουργού οικονομικών. Έτσι τον έβγαλε από κει, έβαλε κάποιον άλλο στη θέση του, κράτησε την οικονομική πολιτική ως είχε και … όλα καλά! Ο Πανηλίθιος μπορεί όντως να το πιστεύει αυτό, μπορεί και να πιστεύει ότι σώζει την Ελλάδα, αλλά η πραγματικότητα είναι τραγικά διαφορετική.

Πρώτα απ’ όλα, να μην ξεχνάμε ότι ο πρωθυπουργός ζητούσε να τον ψηφίσουμε, επειδή «λεφτά υπάρχουν», μόλις άρπαξε την ψήφο των μονίμως βολεψάκηδων Ρωμιών, άρχισε να φωνάζει εντός κι εκτός της χώρας ότι λεφτά δεν υπάρχουν, ότι είμαστε Τιτανικός, ότι βουλιάζουμε και άλλα υπεύθυνα πρωθυπουργικά. Αμέσως, όλοι όσοι καμώνονταν ότι δεν τα ήξεραν και μας δάνειζαν σαν να ήμασταν Γερμανία ή Ελβετία, άκουσαν το σωτήρα πρωθυπουργό να φωνάζει «Ξεπούλημα! Τρέξτε να προλάβετε!». Και έτρεξαν. Η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση τους υποδέχτηκε, υπέγραψε ό,τι της δώσανε και άρχισε η «διάσωση της ελληνικής οικονομίας».

Έπειτα οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι πολλά από τα μέτρα του διαβόητου Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος, είναι μέτρα που έπρεπε να είχαν υλοποιηθεί από τον Ιούλιο του 1974, δηλαδή από την πρώτη μέρα της Μεταπολίτευσης. Αυτά τα μέτρα, αναγκαία για οποιαδήποτε χώρα με σωστή οργάνωση και αυτονόητα για χώρα μέλος της Ε.Ε., σ’ αυτήν εδώ τη χώρα χρειάστηκε να επιβληθούν δια της βίας από τους ξένους δανειστές μας! Και μόνο αυτό αρκεί, για να αντιληφθεί και ο πιο αφελής το βόθρο, στον οποίο επιμένει να μας κρατάει χωμένους το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Ωστόσο, τα προσώπατα, που ΚΑΙ βιοπορίζονται πλουσιοπάροχα με τα δικά μας λεφτά ΚΑΙ διαρκώς μας φορτώνουν χρέη, διαρρηγνύουν με περισσή θρασύτητα τα ιμάτιά τους, όταν οι πολίτες απαυδησμένοι από τη φεουδαρχική συμπεριφορά τους ξεσπάνε εναντίον τους.

Εκείνο, που δεν περιλαμβάνεται στο Μεσοπρόθεσμο είναι η είσπραξη των 30-40 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ Ευρώ, που έχουν βεβαιωθεί από τις εφορίες αλλά καμία κυβέρνηση την τελευταία 10ετία δεν θέλησε να εισπράξει. Δεν περιλαμβάνεται ούτε 1 Ευρώ έσοδο από πάταξη της φοροδιαφυγής, την οποία άλλοι υπολογίζουν στο 25% του ΑΕΠ και άλλοι σε πάνω από 50%. Ας υποθέσουμε ότι είναι μόνο 25%, ήτοι κάπου 100 δις Ευρώ και, αφού ξεχάσουμε πρόστιμα και λοιπές συνέπειες, ας μείνουμε στα ελαφριά: έστω ότι καταφέρναμε να φορολογηθούν με συντελεστή 20%.  Τότε θα εισπράτταμε 20 δις Ευρώ + τα 30 δις των βεβαιωμένων = 50 δις. Να θυμηθούμε, έτσι για τη σύγκριση, ότι από την Τρόικα δανειζόμαστε 110 δισεκατομμύρια και ότι πρέπει να πουλήσουμε δημόσια περιουσία 50 δις! Αυτά τα ποσά (βεβαιωμένα και φοροδιαφυγή) δήλωνε και η παρούσα κυβέρνηση στην Τρόικα ότι ΘΑ τα εισπράξει, ώσπου οι Κουτόφραγκοι πήραν είδηση ότι οι δυό Γιωργάκηδες τους δουλεύουν και τους έκοψαν το βήχα. Απαίτησαν μέτρα «ισοδυνάμου οικονομικού αποτελέσματος» και οι Γιωργάκηδες βατέψανε μισθούς και συντάξεις. Εν προκειμένω πρέπει να τονίσουμε ότι η Τρόικα από την πρώτη στιγμή ζητούσε σύλληψη της φοροδιαφυγής και φυλάκιση των φοροφυγάδων.

Δηλαδή, ενώ οι κακοί ξένοι ζητούσαν να γίνουμε κράτος με ομαλή λειτουργία και χωρίς φοροδιαφυγή, η σοσιαλιστική (!!!!!) κυβέρνηση αρνήθηκε κατηγορηματικά να πιάσει τους φοροφυγάδες και πήδηξε τους μισθωτούς. Το Δ.Ν.Τ. φταίει; Δεν Νομίζω Τάκη!

Οι ψεύτες

Ο Γιωργάκης προεκλογικά μας είπε «Λεφτά υπάρχουν», ενώ ο Κωστάκης ο Παχύς μας έλεγε ότι προτιμούσε να είναι χρήσιμος παρά ευχάριστος και –μετά από 7 χρόνια σιέστα – θα έπαιρνε σκληρά οικονομικά μέσα. Φυσικά ο Κωστάκης ήξερε ότι έτσι κι αλλιώς θα έχανε τις εκλογές, συνεπώς δεν του κόστιζαν τίποτα τα λόγια. Οι εκλογές έγιναν, ο Κωστάκης έχασε και πήγε σπίτι του ανακουφισμένος, ενώ ο Γιωργάκης κέρδισε και άρχισε να αναρωτιέται «Πού πήγαν τα λεφτά;». Μετά άρχισε να τρέχει από τη μια χώρα στην άλλη και να παρακαλάει για βοήθεια, επειδή καταρρέει η οικονομία μας.

Ενάμιση χρόνο αργότερα, με την οικονομία σε ελεύθερη πτώση, οι Ρωμιοί θύμωσαν με τους ψεύτες, οι οποίοι τους εξαπάτησαν και υφάρπαξαν την ψήφο τους. Αλλά δεν έχουν καθόλου δίκιο, διότι και οι ίδιοι οι Ρωμιοί ψευταράδες είναι! Ξέρανε πολύ καλά το χάλι της παιδείας. Ξέρανε πολύ καλά το χάλι της δημόσιας διοίκησης. Ξέρανε πολύ καλά το χάλι της οικονομίας. Ειδικά στο τελευταίο δεν χωράει καμία απολύτως δικαιολογία και κανείς απολύτως δεν μπορεί να επικαλεστεί νεαρό ηλικίας, άγνοια προγενέστερων καταστάσεων ή έλλειψη εξειδικευμένων γνώσεων. Τα λαμόγια, τα οποία οι Ρωμιοί ψηφίζουν συστηματικά (σε ποσοστό περίπου 80%) τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες, χτύπησαν τόσα πολλά ξυπνητήρια, ώστε να ξυπνήσει ακόμη και η κοιμωμένη του Χαλεπά. Μόνο οι υποκριτικά κλαψουρίζοντες σήμερα Ρωμιοί δεν εννοούσαν να ξυπνήσουν. Επί τέσσερις ολόκληρες δεκαετίες!

Έχουμε, λοιπόν, και λέμε: Το 1974 έπεσε η χούντα και «αποκαταστάθηκε η Δημοκρατία» (λες και ήταν καμιά άπορος κορασίς του μεσοπολέμου). Δυστυχώς για όλους μας η χούντα είχε αφήσει μια ικανοποιητική οικονομία. Άφησε, βέβαια, και πολλά αγγούρια στα ελληνοτουρκικά και έπρεπε να κάνουμε κάποιους εξοπλισμούς. Τότε κανείς δεν ρώτησε πόσο κόστισαν και πώς θα ξοφλούσαμε τα δανικά, που πήραμε για να τα κάνουμε όπλα.

Το 1981 ο πρωθυπουργός μίλησε ανοιχτά για λιτότητα, μείωση των εισαγωγών και οι παλαιότεροι εξ ημών καλό είναι να μην καμώνονται ότι ξέχασαν πόσο αυξήθηκαν οι τιμές.

Λίγα χρόνια αργότερα, έγιναν οι «Αγορές του Αιώνα». Πάλι εξοπλισμοί, διότι είπαμε ότι η χούντα μας άφησε πολλά αγγούρια σε Αιγαίο και Κύπρο. Και πάλι κανείς δεν αναρωτήθηκε πόσο κόστισαν και κυρίως αν είχαμε ξοφλήσει τους προηγούμενους εξοπλισμούς. Περιοριστήκαμε συλλογικά να καμαρώνουμε για τις «ισχυρές ένοπλες δυνάμεις», την «αιχμή του δόρατος» κλπ πατριωτικά.

Στην «οικουμενική» συν-κυβέρνηση το 1989-90 οι προερχόμενοι από το κόμμα Α έλεγαν «δεν έχουμε να πληρώσουμε το Δώρο Πάσχα» και οι προερχόμενοι από το κόμμα Β τους αντέκρουαν λέγοντας … «έχουμε λεφτά μέχρι τον Ιούνιο»!!!

Το 1997-8 ήρθε το Χρηματιστήριο και οι εξυπνάκηδες Ρωμιοί άρχισαν να πουλάνε ακίνητα και να παίρνουν δάνεια, για να τζογάρουν σε μετοχές. Φυσικά, ακολούθησε ό,τι είχε προηγηθεί στην Αλβανία του Μπερίσα. Οι μάγκες έσπασαν τη φούσκα, πήραν τα φράγκα και οι εξυπνάκηδες έμειναν με τα χρέη. Όμως οι Ρωμιοί είναι πολιτισμένη φάρα και σε αντίθεση προς τους απολίτιστους βρωμο-Αλβανούς δεν πήραν τα όπλα να σφάξουν τους μπάγκες, που τους κλέψανε. Όμορφα και πολιτισμένα λουστήκανε την ατιμωρησία εκείνων, που έκλεψαν και τους κόπους μιας ολόκληρης γενιάς και (μέσω της ζημιάς στα ασφαλιστικά ταμεία) τις μελλοντικές τους συντάξεις και την υγειονομική περίθαλψη δύο γενεών, της δικής τους και των παιδιών τους.

Το 2002 ξεφορτωθήκαμε τη δραχμή και πιάσαμε το Ευρώ. Οι Ρωμιοί πίστεψαν τόσο πολύ ότι είχαν γίνει κονομημένοι Ευρωπαίοι, ώστε ακόμη και σήμερα δεν πολυκαταλαβαίνουν τι ακριβώς σημαίνει αυτή η αλλαγή. Όντας πια φραγγάτοι -σαν τους Γερμανούς και τους Ολλανδούς ένα πράμα- κάναμε τους ακριβότερους Ολυμπιακούς Αγώνες, που έχουν γίνει μέχρι σήμερα. Η αλήθεια είναι ότι πολλοί άρχισαν να αναρωτιούνται πώς θα τους ξεχρεώσουμε, αλλά ήρθε η τελετή έναρξης, φουσκώσαμε σαν τις γαλοπούλες από υπερηφάνεια και ξεχάσαμε την αριθμητική. Άλλωστε και τον πρωθυπουργό, όταν ήθελαν να τον προσβάλουν, λογιστή τον αποκαλούσαν.

Εκεί, πάνω στην τούρλα των Ολυμπιακών, έγινε και η διαβόητη Απογραφή. Η κυβέρνησή μας ήθελε να μάθει ακριβώς πόσα χρωστάμε σε ποιούς, διότι το δοβλέτι δεν τηρεί ακριβή κιτάπια! Τέλος πάντων την έκανε, έμαθε-λέει- πόσα ήταν τα χρωστούμενα και έβαλε σε εφαρμογή την «ήπια προσαρμογή». Υποτίθεται ότι σιγά-σιγά θα μαζευόμασταν στα κυβικά μας, γιατί πολύ έξω το είχαμε ρίξει.

Το 2008 έγινε το παγκόσμιο οικονομικό πατατράκ, ακούσαμε τις παραδοσιακές καθησυχαστικές δηλώσεις, και δείξαμε συγκρατημένη ψυχραιμία μέχρι που οι υπουργοί μας ενημέρωσαν ότι «δεν υπάρχει σάλιο».

Το 2010 η δημοκρατικώς εκλεγμένη κυβέρνηση έφερε τον τριμερή οικονομικό έλεγχο με καινούργια δανεικά, για να πληρώσουμε τα παλιά και να μη ψοφήσουμε της πείνας. Άρχισαν οι περικοπές δαπανών, οι μειώσεις μισθών, οι αυξήσεις φόρων, οι απολύσεις. Άρχισαν και τα χλευαστικά δημοσιεύματα από όλους όσους οι πορδόμαγκες Ρωμιοί αποκαλούσαν τόσες δεκαετίες «κουτόφραγκους», «κουρδισμένα ρομποτάκια» κλπ.

Τότε οι Ρωμιοί τσαντίστηκαν. Διότι οι χλευάζοντες πήραν ένα δάνειο στην Κατοχή και δεν το επέστρεψαν ποτέ. Διότι η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του Ελλαδιστάν είχε πει ψέματα στους συγκροτημένους πολίτες. Διότι δεν μπορούν πλέον να ξεχρεώσουν το Α4. Όμως τα μεγαλύτερα ψέματα τα λένε οι ίδιοι οι Ρωμιοί.

Λένε ψέματα, διότι αυτοί ψηφίζουν συστηματικά επί 4 δεκαετίες τα ίδια και τα ίδια λαμόγια στη διακυβέρνηση της χώρας.

Λένε ψέματα, διότι το κατοχικό δάνειο ποτέ και κανείς πολιτικός εκλεγμένος από τους Ρωμιούς δεν θέλησε να το ζητήσει. Και οι γαλαντόμοι Ρωμιοί το ξέχασαν.

Λένε ψέματα, διότι όλες οι δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις αρνήθηκαν να εκτελέσουν τις δικαστικές αποφάσεις για αποζημιώσεις των θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας. Και οι Ρωμιοί δεν νιάστηκαν.

Λένε ψέματα, διότι αυτές τις αποφάσεις της ελληνικής δικαιοσύνης ανέλαβε να τις εκτελέσει η … Ιταλία!!!!

Λένε ψέματα, διότι ελληνικά προϊόντα αγοράζουν μόνο εξ ανάγκης και τα λεφτά τους τα στέλνουν συνειδητά στο εξωτερικό, άρα από το εξωτερικό, ως δανεικά, θα έρθουν οι δικές τους αμοιβές. Αλλά παριστάνουν ότι δεν το καταλαβαίνουν αυτό.

Λένε ψέματα, διότι δεκαετίες τώρα χειροτέρευε η οικονομία και περιοχές ολόκληρες είχαν βουλιάξει στην ανεργία. Αλλά οι Ρωμιοί, συλλογικά ως έθνος, ξύπνησαν μόλις η ανεργία χτύπησε την πόρτα των «ευγενών» επαγγελμάτων.

Λένε ψέματα, διότι ενώ στις δημοσκοπήσεις πάντοτε έλεγαν ότι δεν εμπιστεύονται κόμματα και κυβερνήσεις, στην πραγματικότητα πάντοτε άφηναν τα λαμόγια να κυβερνούν ανεξέλεγκτα.

Λένε ψέματα, διότι πολλές φορές τα ψηφισμένα λαμόγια έφεραν τη χώρα στο χείλος της καταστροφής, χωρίς ποτέ να τιμωρηθούν.

Λένε ψέματα, διότι σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση επέλεξαν συνειδητά να αντικαταστήσουν το δίδυμο Χοντρός-Λιγνός με το δίδυμο Ηλίθιος-Πανηλίθιος.

Λένε ψέματα, διότι ξέρουν πολύ καλά ότι ως χώρα δεν παράγουμε τίποτα, συνεπώς όλη η σαραντάχρονη καλοπέραση χρηματοδοτήθηκε με δανεικά, που ως γνωστόν ούτε τσάμπα είναι ούτε αγύριστα.

Λένε ψέματα, διότι δεν έχουν καμία διάθεση να ξεβολευτούν από τη μίζερη ρουτίνα τους και την κλάψα της καφετέριας, π.χ. σαν τους Ισπανούς, που ξενυχτάνε στις πλατείες και διαμαρτύρονται ακόμη και στο εξωτερικό, ενώ η χώρα τους είναι παράδεισος συγκρινόμενη με τη δική μας.

Λένε ψέματα, διότι ξέρουν ότι αυτή είναι η «ελληνική πραγματικότητα» και όλα τα άλλα είναι λόγια του αέρα.

H συναίνεση έχει επιτευχθεί!

Πριν από μερικούς μήνες χτύπησε το κόκκινο τηλέφωνο στο Οβάλ Γραφείο του Λευκού Οίκου και το σήκωσε ο Μπαράκ Ομπάμα.

Μπ.Ο: Δις ιζ δε Πρέζιντεντ σπίκινγκ.

Ν.Σ: Γκουνμογνίγκ, μουσιού λε πγεζιντάν! Σε μουά, Νικολά.

Μπ.Ο: Χέέέι, Νίκολας, μεν! Τι κάνεις; Πώς είναι η χόττυ η γυναικάρα σου;

Ν.Σ: Γκαστγωμενή -από μένα! Αλλά, Μπαγάκ, μον αμί, δεν σου τηλεφωνησά γι’ αυτό. Ξεγείς ότι δεν πάω καλά στις δημοσκοπήσεις για την προεδγία, ισί α λα Φγάνς!

Μπ.Ο: Γιέέ, μεν! Και δεν ξέρεις πόσο απσέτ είμαι, που φαίνεται ότι θα κερδίσουν αυτοί οι μπλάντι πίνκοουζ!

Ν.Σ:Αλόγ, Μπαγάκ, ίσως μπογούμε να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο.

Μπ.Ο: Γουέλλ, πώς μπορείς εσύ να βοηθήσεις εμένα;

Ν.Σ: Ξεγώ ότι πολύ θα θελατέ εσείς οι Αμεγικανοί να πάγετε την ηγεσία του Δ.Ν.Τ.

Μπ.Ο: Οφκόρς γουί ντου! Δικό μας είναι το μαγαζί, δική μας η ιδέα για την ύπαρξή του, δικά μας και τα πιο πολλά λεφτάτου.

Ν.Σ: Αν λοιπόν τσαλακωσουμέ τον Στγος-Καν, μουά ανεβαζώ πιθανοτητές επανεκλογής στην Πγοεδγία ε τουά μπογείς να σπγωξείς στην ηγεσία του Δ.Ν.Τ. ένα δικοσού. Πώς σου φαινεταί;

Μπ.Ο: Άι ντο’ νο’, μεν! Με το παρελθόν της ΣιΆιΈι και των άλλων πατριωτικών Υπηρεσιών, θα μας πάρουν με τις πέτρες.

Ν.Σ: Α, μον αμί, αυτός ο βγωμογεγμαναγάς, που παγιστάνει τον Γάλλο (ξέγεις, Μπαγάκ, το επώνυμό του είναι γεγμανικό-αλσατικό σιέν) μας έχει ανοίξει το δγόμο. Δεν χγειάζεται να χυθεί αίμα. Μόνο λίγο σπέγμα. Καυχιέται δεξιά κι αγιστεγά ότι είναι μεγάλος φυστικουλάς. Αλόγ, αγκεί λίγο φυστικωμά χωγίς συναίνεση ε Ντομινίκ σε φινί!

Μπ.Ο: Γουάου! Δατς όσομ, μέέν! Και πότε θα τρέξετε τη μηχανή;

Ν.Σ: Α, μον αμί! Πγώτα θα κλείσουν οι Γκγρεκς στη φυλακή τους λαμογιο-πολιτικούς τους και μετά οι Γάλλοι τους πηδικουλές….

Μπ.Ο: Ντέέμ! Άλλη ιδέα;

Ν.Σ: Ο, μα αυτή είναι καλή ιδεά, αν γίνει στην Αμεγική! Εσείς τιμωγειτέ και το μη συναινετικό σεξ και την παγενοχλησή!

Μπ.Ο: Καμ ον, Νίκολας! Ξέρεις ότι στο Δ.Ν.Τ. όλες οι μπρόοντς παρακαλάνε τον Ντομινίκ να τις φυστικώσει, για να ανέβουν στην ιεραρχία.

Ν.Σ: Έχω τη λύση, μάι φγεντ! Ο Ντομινίκ μένει σε γαλλικής ιδιοκτησίας οτέλ. Τα δικά μου παδιά φυτεψανέ μια γαλλόφωνη αφγικανή μετανάστγια στο οτέλ αυτό. Είναι μιλημενή τι θα πει και οι δικοί σου δεν χγειαζεταί να κάνουν τιποτά! Μόνο να εφαγμόσουν τον νόμο. Ζε χόλ πακάζ, όπως λετέ εσείς: χειγοπεδές, φωτογαφίες, δικαστηριά, εσετερά.

Μπ.Ο: … σάουντς γκουντ, μπατ … Αν του κάτσει, οι φάκιν λόγιερς του μπορεί να αποδείξουν συναίνεση.

Ν.Σ: Ο, μα δεν της ειπαμέ να του κατσεί! Της ειπαμέ μόνο τι να καταθεσεί.

Μπ.Ο: Χόλντ ιτ, μεν! Χωρίς φύζικαλ έβιντενς, χι γουώκς…

Ν.Σ: Ποιός τα χεζεί τα φυζικάλ εβιντένς! Λετ χιμ ουόκ, μον αμί!

Μπ.Ο: Άι ντοντ γκετ ιτ…

Ν.Σ: Εγώ χγειαζομαί μόνο 2-3 βδομάδες φασαγία, φωτογαφίες, ζουρναλίστ να λυσανέ, του λε μοντ να αναρωτιεταί και να σπεκουλέ. Μετά ας αποδειχθεί αθωός. Μετά ας γυγίσει σπιτιτού.

Μπ.Ο: Μα θα γυρίσει και στο Δ.Ν.Τ. εντ άορ ντήλ ιζ οφφ!

Ν.Σ: ΧΑ, Μπαγάκ! Τα παιδιαμού θα κυκλοφογήσουν ότι λε βικτίμ είναι ογοθετική. Μουά θα καμώνομαι ότι σε πιεζώ να τον βοηθησείς. Έτσι, ιφ χε ουόκς, πολλοί θα πιστεψούν ότι της τον σφυγιξέ, αλλά την έβγαλε καθαρή λόγω πολιτικών πιεσεών. Μετά από αυτό, πολλοί θα τον θεωγούν φογέα του Έιτζ και ποιός θα τολμά να πλησιάσει τον παλιο-σοσιαλίστ φυστικουλά;!

Μπ.Ο: Τζίίί, Νίκολας, σκέφτηκες να αναλάβεις τις σίκρετ σέρβισες;

Ν.Σ: Μπαγάκ, λε σεκγέ σεγβίς σε μουά!

Μπ.Ο: Ράιτ. Και πότε θα βάλουμε μπροστά τη μηχανή;

Ν.Σ: Όταν θα επιστγεφεί στη Φγανς. Η συλληψή του στο αεγοπλανό θα κάνει πολύ ντόγο. Αλόγ, Μπαγάκ; Αγ γιου ίν;

Μπ.Ο: Κονσίντερ ιτ νταν!

Το επίμονο ράμμα

Σχετικά πρόσφατο περιστατικό σε κρατικό νοσοκομείο, περιγραφέν από άκρως αξιόπιστο παθόντα:

Ο παθών έκανε μια κύστη κι επειδή ήταν επιδερμικό πράμα, είπε να πάει στο ΕΣΥ.  Πάει λοιπόν στο νοσοκομείο, τον εξετάζουν και του κλείνουν ραντεβού στα εξωτερικά ιατρεία. Έρχεται η μέρα του ραντεβο,  στήνεται στο διάδρομο και όσο περίμενε, έβλεπε διάφορους γιατρούς να τρέχουνε πάνω-κάτω, δεξιά-αριστερά. Σχεδόν μια ώρα μετά το ραντεβού έρχεται τρέχοντας και ψιλοϊδρωμένος ένας από τους γιατρούς, που έβλεπε προηγουμένως να τρέχουν, και λίγο αργότερα τον κάλεσαν να μπει στην αίθουσα. Μπαίνει, τον ξαπλώνουν και αρχίζει το πρώτο επεισόδιο!

Αφού γιατροί και νοσοκόμες άρχισαν να εφαρμόζουν το πρωτόκολλο («αποστείρωσα»,«αποστείρωσες», «αποστειρώθηκα», «αποστειρώθηκες», «αποστειρώθηκε», «είναι αποστειρωμένο»), κάνουν τοπική αναισθησία στον παθόντα, που χάζευε τη μύγα. Προφανώς αποστειρωμένη κι αυτή! Της πλάκας η επέμβαση, σκέφτηκε ο παθών, αφού δεν κράτησε πάνω από 6-7 λεπτά. Μόνο, που η πλάκα δεν είχε αρχίσει ακόμη και επρόκειτο να ακολουθήσει ημίωρη κωμωδία με άλλα δύο μελλοντικά επεισόδια.

Γιατρός: προϊσταμένη, δώσε μου ράμμα Νο ΧΧΧΧ και μια ίσα βελόνα.

Προϊσταμένη: δεν έχουμε ίσιες βελόνες και ράμματα έχουμε ΨΨΨΨ, ΖΖΖΖ και ΩΩΩΩ.

Γιατρός: τι λέτε, ρε παιδιά, πλάκα μου κάνετε;

Προϊσταμένη: ορίστε, δείτε και μόνος σας! Σε μια βδομάδα να δείτε τι θα έχει μείνει…

Γιατρός: τέλος πάντων, δώσε μου Νο ????

Αγκομαχάει να ράψει τον παθόντα, ιδρώνει-ξεϊδρώνει, φυσάει-ξεφυσάει και στο τέλος ξεσπάει.

Γιατρός: έ, όχι δεν είναι δυνατόν! Αυτή η βελόνα δεν τρυπάει. Προϊσταμένη, δώσε μου άλλη.

Ξανά-μανά, πεδεύεται να ράψει τον παθόντα, ξανα-ιδρώνει, ξανα-ξεϊδρώνει, ξανα-φυσάει, ξανα-ξεφυσάει.

Γιατρός: (στο βοηθό του) βλέπεις, στο χέρι θα μας μείνουνε. Η προηγούμενη βελόνα τρυπούσε καλύτερα!

Παθών: είμαι χοντρόπετσος, γιατρέ.

Γιατρός: αυτό μας έλειπε, να τα φορτώνουμε στους αρρώστους.

Τέλος πάντων, το ράψιμο μιας επιφανειακής τομής τελείωσε μετά από μισή ώρα και αφού είχαν εκνευριστεί όλοι. Μέχρι και η μύγα είχε εκνευριστεί και φύγει από ώρα!

Επεισόδιο 2

Δυό βδομάδες αργότερα ο παθών συνέχισε να πηγαίνει γυρεύοντας και ξανα-εμφανίσθηκε στα εξωτερικά ιατρεία. Αυτή τη φορά για να του κόψουν το ράμμα. Η προϊσταμένη ρωτάει τη νοσοκόμα, αν μπορεί να το βγάλει, κι εκείνη απαντάει καταφατικά. Μόλις σκύβει πανω από το ράμμα, ρωτάει αυστηρά τον παθόντα:

Νοσοκόμα: το ράμμα έπρεπε να έχει δύο κόμπους, ένα σε κάθε άκρη της τομής. Πού είναι ο δεύτερος κόμπος;

Παθών: κι εγώ αυτό ακριβώς αναρωτιόμουν.

Η προϊσταμένη -απασχολημένη στο διπλανό δωμάτιο με άλλο περιστατικό- της προτείνει να λύσει τον κόμπο και να το τραβήξει. Η νοσοκόμα διστακτικά αρχίζει να το τραβάει, το ράμμα αρχίζει να βγαίνει και πάνω που παθών και νοσοκόμα αρχίζουν να αναθαρούν, τονκ! Σκαλώνει το ράμμα!

Νοσοκόμα: α, εγώ δεν το πειράζω άλλο! Περιμένετε να έρθει ο γιατρός.

Μετά από κάνα τέταρτο τελείωσε το περιστατικό στο διπλανό δωμάτιο κι έρχεται ένας γιατρός. Η νοσοκόμα τον ενημερώνει, ο γιατρός της ρίχνει μια υποτιμητική ματιά, σαν να της έλεγε «Άει, μωρή βλαμμένη, ούτε ένα ράμμα δεν μπορείς να βγάλεις», και πλησιάζει τον παθόντα, για να τελειώνει με τις σαχλαμάρες.  Μόλις βλέπει το ράμμα, γουρλώνει τα μάτια και γυρνάει αγριεμένος στη νοσοκόμα.

Γιατρός: τι έκανες; πού είναι η άλλη άκρη;

Παθών: Δεν υπήρχε άλλη άκρη.

Γιατρός (με αυστηρότητα στον άσχετο παθόντα): όλα τα ράμματα έχουν δύο άκρες.

Παθών: εγώ πάντως, ποτέ δεν είδα άλλη άκρη σ’ αυτό το ράμμα.

Ο γιατρός ζητάει να του φέρουν κάτι και μόλις ο παθών βλέπει ότι είναι ένα κάτι ανάμεσα σε στραβό ψαλίδι και λαβίδα λέει «Γιατρέ, αν είναι να σκαλίσεις την τομή, για να βρεις την άλλη άκρη, δεν μου κάνεις πρώτα μια ξυλοκαîνη;»

Γιατρός (επιτιμητικά προς τον χέστη παθόντα): σαχλαμάρες!

Χώνει την ψαλιδο-λαβίδα στην άκρη της τομής και αρχίζει να σκαλίζει για την άλλη άκρη του ράμματος, ενώ ο παθών μουγκρίζει και ιδρώνει.

Γιατρός (θριαμβευτικά): ορίστε, αυτό ήταν!

Πιάνει το ανασκαφικό εύρημα και αρχίζει να τραβάει. Ο παθών μουγκρίζει και ιδρώνει, αλλά το ράμμα δεν κουνιέται. Πιάνει την άλλη άκρη, τραβάει, πάλι τίποτα. Πιάνει και τις δύο άκρες ταυτόχρονα, τραβάει προς τη μια μεριά, τραβάει προς την άλλη πλευρά, τίποτα και πάλι τίποτα. Το ράμμα δεν εννοεί να εγκαταλείψει τον πολυαγαπημένο του παθόντα.

Γιατρός (πολύ εκνευρισμένος): ποιός έκανε το ράμμα;

Προϊσταμένη: ο Τάδε.

Γιατρός: Betadine, γάζα και φωνάχτε τον Τάδε να το βγάλει!

Προϊσταμένη: λείπει σε άδεια, θα έρθει την άλλη βδομάδα.

Επεισόδιο 3

Ξανά στον ίδιο χώρο ο παθών πηγαίνει στον γιατρό, που τον έρραψε, να του βγάλει το ανυπάκουο ράμμα.

Γιατρός: α, πολύ ωραία έκλεισε η τομή!!!

Παθών: το ράμμα θα το βγάλουμε ή θα κυκλοφοράω μονίμως με τις πετονιές να κρέμονται;

Γιατρός: τώρα, θα το βγάλουμε αμέσως.

Παθών: καλού-κακού, γιατρέ, δεν μου τραβάς και μια ξυλοκαîνη;

Γιατρός: βρε, δεν θα καταλάβεις τίποτα!

Αρχίζει να τραβάει από δω, τίποτα. Τραβάει από την άλλη, τίποτα. Ζητάει ένα κάτι και, μόλις το ακούει ο παθών ξαναζητάει τοπική αναισθησία, αλλά και πάλι αρνείται ο γιατρός (εγώ πιστεύω ότι τους είχε τελειώσει η τοπική αναισθησία και απλώς δεν θέλανε να το πουν ανοιχτά).  Χώνει την ψαλιδο-λαβίδα στη μέση της τομής, ανασκάπτει άλλο ένα κομμάτι του ράμματος και αρχίζει να τραβάει πότε έτσι-πότε αλλιώς, πότε από δω,-πότε από κει. Ο παθών μουγκρίζει και ιδρώνει, αλλά το ράμμα ακλόνητο. Ούτε μπρος ούτε πίσω.

Γιατρός: αν πρόκειται να κάνουμε μεγαλύτερη ζημιά, για να το βγάλουμε, καλύτερα να το αφήσουμε. Άλλωστε δεν πρόκειται να σου δημιουργήσει πρόβλημα.

Κι έτσι έκοψε όποια πετονιά κρεμόταν και άφησε τις άλλες να κρατάνε υποδόρια συντροφιά στον παθόντα, που ελπίζει να μην υπάρξει άλλο επεισόδιο σ’ αυτό το έργο.

Αλλά και στο δικό μας νοσοκομείο, του Ιπποκράτη (όνομα που βρήκαν οι θεομπαίχτες!), συμβαίνουν τέτοιες κωμωδίες. Σύμφωνα με την Aegeannews εντελώς τυχαία γλύτωσε κάποιος συμπολίτης μας εγχείρηση σε λάθος μέρος. Ευτυχώς κι αυτή ήταν επιδερμική και μπορεί να ταξινομηθεί στις κωμωδίες.