Μπορντελιστάν

Μέχρι το καλοκαίρι που μας πέρασε λέγαμε χαριτολογώντας ότι ο σοφός λαός επέλεξε να κάνει κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ, επειδή δεν βίωσε τα δεινά  του σοσιαλιστικού παραδείσου. Συμπληρώναμε μάλιστα ότι οι δημοκρατικοί θεσμοί της ΕΕ μας παρέχουν ασφάλεια έναντι τέτοιων κινδύνων. Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει πολύ και φαίνεται πλέον πιθανό ο σοφός ελληνικός λαός να βιώσει τελικά μια Αλβανία του Χότζα ή Ρουμανία του Τσαουσέσκου.

Το πανηγύρι άρχισε να παίρνει άκρως επικίνδυνη τροπή πέρυσι, όταν η Άνγκελα με μια ανακοίνωση ακύρωσε μια συνθήκη της ΕΕ (Δουβλίνο ΙΙ) και άνοιξε σε πρόσφυγες και λαθρομετανάστες τα σύνορα της χώρας της και όλων των χωρών μέχρι τη δική της. Ακολούθησε ο Ζαν Κλωντ που μας είπε «Ανοίξτε τα σύνορα, είναι η χειρότερη εφεύρεση» και κάποιοι θεώρησαν ότι πλησίαζε η εν ανθρώποις ευδοκία (κάποιοι άλλοι, βέβαια, ξέραμε ότι αυτά άνοιγαν στους επιτήδειους την πόρτα σε μια χοντρή μπίζνα, ανάλογη μόνο με την πώληση σωτηρίας στη μετά θάνατον ζωή).

Προφανώς τα ροζ συννεφάκια και τα κοπάδια των ροζ μονόκερων εμπόδιζαν τους χρήσιμους ηλίθιους να δουν ότι η AfD έφτανε σε απίστευτα εκλογικά ύψη (σε κάποια κρατίδια στο 24% και αξιωματική αντιπολίτευση), ότι για να ανακοπεί η επέλαση της Λεπέν χρειάστηκε να αποσυρθούν οι σοσιαλιστές υπέρ των συντηρητικών στον δεύτερο γύρο των περιφερειακών εκλογών κι ότι ανάλογη άνοδο παρουσίαζε η ακροδεξιά σε όλη την Ευρώπη. Στις ΗΠΑ εξελέγη ο Τραμπ, ο οποίος για την απανταχού προοδευτικάντζα (αλλά και για τους φοβικούς έναντι των αριστερών ιδεολογημάτων κεντρώους) είναι ό,τι ο Αντίχριστος για τους χριστιανοβαρεμένους.

Όλα αυτά συνέβησαν διότι οι ψυχοπονιάρηδες δεν εννοούν να καταλάβουν ότι ο «ανθρωπισμός» έχει οικονομικό κόστος, ότι λεφτόδεντρα δεν υπάρχουν κι ότι τόσο αιφνίδιες, βίαιες και εκτεταμένες πληθυσμιακές αλλοιώσεις ούτε η κοινωνία τις αντέχει ούτε και η οικονομία. Ειδικά όταν η παγκόσμια οικονομία πέρασε μια κρίση, απ’ την οποία εδώ και 8 χρόνια ανακάμπτει (όπου ανακάμπτει) ανησυχητικά αργά, και στο άμεσο μέλλον καραδοκούν κίνδυνοι για νέες παγκόσμιες κρίσεις. Αυτά φέρνουν σε τερματικό στάδιο τη χρόνια ασθένεια του Μπορντελιστάν, το οθωμανοσοβιέτ, δηλαδή τον συνδυασμό κρατισμού με τη βαθύτερη δυνατή διαφθορά, που αποτελεί την οικονομικοκοινωνική πεποίθηση όλου του πολιτικού φάσματος από τη ΧΑ μέχρι τουλάχιστον τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η συνειδητή καταστροφή του ιδιωτικού τομέα και συνεπώς της οικονομίας από την κυβέρνηση δείχνει ότι δεν μπορούμε να ελπίζουμε σε βελτίωση της οικονομικής κατάστασης την επόμενη δεκαετία. Αντίθετα πανθομολογείται πλέον ότι επιβάλλεται διαγραφή μέρους του δημοσίου χρέους. Δηλαδή, οι φορολογούμενοι των άλλων χωρών της Ευρωζώνης καλούνται να δεχτούν ότι μέρος απ’ τα δανεικά μας είναι αγύριστα. Η κυβέρνηση το ζητάει από όλους και σε όλους τους τόνους, σε μια φάση που όλοι οι λαοί αφενός πιέζονται, τόσο κοινωνικά απ’ το προσφυγο-λαθρομεταναστευτικό όσο και οικονομικά, κι αφετέρου δεν βλέπουν προοπτική βελτίωσης στο άμεσο μέλλον.

Εφόσον ήδη έχουν ακουστεί προτάσεις να γίνει η Ελλάδα hotspot για να σωθεί η Σένγκεν κι έχουν αρχίσει να ακούγονται όλο και συχνότερα, όλο κι εντονότερα προτάσεις για μεταφορά «προσφύγων» απ’ την Ευρώπη σε ελληνικά νησιά και συμψηφισμό του κόστους διαμονής τους με το χρέος ή στην Αφρική (πού να τρέχουμε για τόσες διακρατικές συμφωνίες και παζάρια, όταν η Ελλάδα είναι δίπλα μας και ήδη ζητάει χάρες!), η ανταλλαγή χρέους με υποδοχή προσφύγων και «προσφύγων» είναι ουσιαστικά υπό διαπραγμάτευση. Και ξέρουμε πώς καταλήγουν οι διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης, πολλώ δε μάλλον όταν ο Ταγίπ απειλεί να στείλει 3.000.000 «πρόσφυγες». Μια τέτοια εξέλιξη προφανώς θα καταστήσει άνευ αντικειμένου τις συζητήσεις για ανάκαμψη, την παραμονή ή όχι στην Ευρωζώνη και τα ελληνοτουρκικά, διότι απλώς θα αφανίσει την Ελλάδα απ’ τον χάρτη.

Τουλάχιστον ενώπιον αυτού του κινδύνου θα περίμενε κανείς η «φιλοευρωπαϊκή» αντιπολίτευση να ξεσηκωθεί και να πειθαναγκάσει την κυβέρνηση ή να σοβαρευτεί ή να φύγει. Αντ’ αυτού βλέπουμε το ΠΑΣΟΚ να ενεργεί ως εξωκομματική συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, Το Ποτάμι να παραμένει άχρωμο, άοσμο και άγευστο και τη ΝΔ, την αξιωματική αντιπολίτευση, να κάνει το ένα τακτικό λάθος μετά το άλλο. Ή μάλλον, αναρωτιόμουν «Μα, τι κάνουν οι άνθρωποι;» μέχρι που για τον αντισυνταγματικό νόμο Παππά δήλωσαν το αλήστου μνήμης «Δεχόμαστε τα δικά σας λεγόμενα ως ισχυρότερα του νόμου που ψήφισε και δεν ακύρωσε η ολομέλεια της Βουλής»!!!!!

Αυτό με έκανε να επανεξετάσω όλη την προηγούμενη αντιπολιτευτική τακτική της και οδηγήθηκα στο αναπόφευκτο συμπέρασμα ότι η αξιωματική αντιπολίτευση δρα με αποκλειστικό μέλημα τα στενά κομματικά οφέλη, δηλαδή συμπεριφέρεται περίπου ως παρασιτικός οργανισμός, που αδιαφορεί για την τύχη του ξενιστή του, αφού μπορεί να βρει άλλον ξενιστή. Έχοντας λοιπόν διαπιστώσει ότι τα κοινοβουλευτικά κόμματα της αντιπολίτευσης τοις πράγμασιν αντιστρατεύονται όσα πρεσβεύω, υποχρεούμαι να τα αποκηρύξω και εφεξής να καταγγέλλω σε κάθε ευκαιρία την εν τέλει συνειδητή υποστήριξη της ψευδεπίγραφης φιλοευρωπαϊκής αντιπολίτευσης στο κυβερνών σταλινοφασιστικό μόρφωμα.

Κρατικοδίαιτα καρντάσια

Τον Φεβρουάριο του 2010 καθώς έκανα ζάπινγκ, έπεσα σε ένα ντοκιμαντέρ για τον Μέγα Αλέξανδρο στην ΕΤ3 και σκέφτηκαν να δω ποιοί λέγανε τι στο κανάλι της Σαλλλονίκης, μιας κι ο Μεγάλος με είχε απασχολήσει περί τα 7 χρόνια με αποτέλεσμα να γράψω και να δημοσιεύσω στη διεύθυνση www.alexanderofmacedon.info μια ενδελεχή μονογραφία, που στο μεταξύ είχε φτάσει Νο2 μετά τη Βίκι στην αναζήτηση του Γούγλη.

Καλά τα λέγανε τα καρντάσια, μόνο που τα λέγανε υπερβολικά αναλυτικά, βρε αδερφέ. Κι εγώ εξίσου αναλυτικά τα αναφέρω, αλλά σαφώς δεν απευθύνομαι στο μέσο τηλεοπτικό κοινό και δη ενός κάποιου καναλιού της περιφέρειας. Απευθύνομαι σε κοινό, που θέλει τα γεγονότα χωρίς μεγαλοστομίες, έχει όρεξη να ασχοληθεί με λεπτομέρειες, ενδιαφέρεται γιατί ο Μεγάλος διάλεξε αυτό και όχι το άλλο δρομολόγιο κλπ. Προβληματίστηκα λοιπόν τι στο καλό επεδίωκε το ντοκιμαντέρ με τόσες λεπτομέρειες και αποφάσισα να δω πού το πάει. Μετά από λίγα λεπτά διαπίστωσα ότι το ντοκιμαντέρ ταυτιζόταν πλήρως με τη δομή της μονογραφίας μου και μετά το πεντάλεπτο με ζώσανε τα φίδια. Είχα ακούσει αρκετές διατυπώσεις ολόιδιες με τις δικές μου….

Έψαξα το πρόγραμμα, είδα ότι ήταν σειρά 8 ωριαίων επεισοδίων και φρόντισα να γράψω σε DVD το επόμενο. Έβαλα, λοιπόν, το DVD με το επόμενο επεισόδιο να παίζει στον υπολογιστή, άνοιξα και το εκτυπωμένο βιβλίο που είχα καταθέσει σε συμβολαιογράφο και … ΣΟΚ!!!! Τα καρντάσια είχαν αποσπάσει αυτούσια κομμάτια, τα είχαν συρράψει κατά το δοκούν και βουαλά! νάτο το ωριαίο επεισόδιο! Ψάχνω-ξαναψάχνω στους τίτλους αρχής και τέλους μπας και δω καμιά αναφορά στην ιστοθέση, όπου δημοσίευα τη μονογραφία … τίποτα! «Σενάριο-σκηνοθεσία Τάδε» και «εσωτερική παραγωγή ΕΤ3».

Έγινα Τούρκος, αράδιασα όλα τα γαλλικά που ξέρω και άρχισα το ψάξιμο στην ΕΤ3. Μετά από αλλεπάλληλα τηλεφωνήματα σε αρμόδιους, που τη μια ήταν εκεί αλλά δεν ήξεραν, την άλλη απουσίαζαν, την παράλλη ήταν εκεί αλλά δεν ήταν πια αρμόδιοι κλπ κλπ κλπ και μετά από μερικούς μήνες επιμονής και υπομονής απέναντι στο απερίγραπτο μπουρδέλο του βορειοελλαδίτικου καναλιού μπόρεσα επιτέλους να πάρω στα χέρια μου και τα επεισόδια, που δεν είχα προλάβει να δω και να καταγράψω. Κι εκεί τα ίδια! Τελικά, τα κείμενα του ντοκιμαντέρ ήταν ΟΛΑ συρραφή αποσπασμάτων από τη μονογραφία μου, λέξη προς λέξη και από την αρχή μέχρι το τέλος καθενός από τα 8 ωριαία επεισόδια.

Είχα ακούσει για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας, αλλά τέτοιο πράγμα;! Άραγε, τι να ώθησε τα κρατικοδίαιτα καρντάσια να αποτολμήσουν τέτοιας έκτασης ταρζανιά; Δεν πίστεψαν ότι «Το περιεχόμενο αυτού του ιστοτόπου είναι στο σύνολό του κατοχυρωμένη πνευματική ιδιοκτησία»; Μήπως αναζητώντας τον κάτοχο της ιστοθέσης, είδαν ότι μένω στην Κω και σκέφτηκαν ότι κανείς δεν τους βλέπει τόσο μακριά από την έδρα τους, οπότε «Γάμησέ τον, τον μαλάκα!»; Αν αυτός ήταν ο λόγος, ασφαλώς αισθάνθηκαν πολύ γκαντέμηδες, μόλις τους επισκέφθηκε ο δικαστικός επιμελητής, και πράγματι είναι γκαντέμηδες, αφού ποτέ άλλοτε δεν είχα δει ΕΤ3. Μπορεί πάλι, το επώνυμο καρντάσι να θεώρησε ο ίδιος ή η ομάδα, στην οποία ενδεχομένως ανήκε ή τον χρησιμοποίησε ως προκάλυμμα, ότι έχουν τόση δύναμη, ώστε τίποτα δεν μπορεί να τους ακουμπήσει. Το τελευταίο το θεωρώ και το πιθανότερο, αφού τώρα πια με την κατάρρευση του κράτους ακόμη και ο πιο αφελής έχει αντιληφθεί όλα όσα γνωρίζαμε ή υποψιαζόμασταν οι πιο πονηρεμένοι. Αν μάλιστα τα εν λόγω καρντάσια είχαν και προστασία από πολιτικούς (πράγμα καθόλου ασύνηθες στο ύψος της ιεραρχίας, που δηλώνει ο επώνυμος εξ αυτών), πιθανότατα αδιαφορούν για τις οποιεσδήποτε συνέπειες των πράξεών τους, θεωρώντας εαυτούς άτρωτους.

Το βέβαιο είναι ότι ο εκδοτικός οίκος έθεσε τέλος στη συζήτηση έκδοσης έντυπου βιβλίου κι εγώ κίνησα τις προβλεπόμενες νομικές διαδικασίες εναντίον της κρατικής τηλεόρασης. Η πρώτη δικάσιμος ορίστηκε στις 26 Οκτωβρίου 2010, του Πολιούχου Αγίου ανήμερα, και παρ’ ότι η δίκη θα γινόταν στην Αθήνα, ο Άγιος με πήγε από απεργία σε απεργία, μέχρι που μπήκε λουκέτο στο ευαγές ίδρυμα της ΕΡΤ. Ξανά-μανά δικόγραφα, αυτή τη φορά εναντίον του Υπουργείου Οικονομικών (που ανέλαβε απαιτήσεις και υποχρεώσεις), και ξανά ο Άγιος να μου ρίχνει αναβολές λόγω απεργίας των δικαστικών υπαλλήλων. Κάποια στιγμή έγινε η δίκη σε πρώτο βαθμό, την κέρδισα, και η απάντηση του δικηγόρου του Δημοσίου σε ελεύθερη απόδοση ήταν, όταν πάρω την απόφαση του Αρείου Πάγου να μην ξεχάσω να την κορνιζάρω. Το κερασάκι στην τούρτα είναι ότι ο δικηγόρος του Δημοσίου εκπροσώπησε στη δίκη και το επώνυμο καρντάσι. Ωραία χρήση για τους φόρους μου!

Ο Μέγας Αλέξανδρος

Screenshot 2015-03-11 10.32.54Το βιβλίο μου «Μέγας Αλέξανδρος» βρισκόταν δημοσιευμένο στο διαδίκτυο επί 10 σχεδόν χρόνια, είχε τύχει εξαιρετικής αναγνωσιμότητας και αναγνώρισης από τους κατά τεκμήριο ειδικούς. Βέβαια, έπεσε και θύμα μιας λαμογιάς από κρατικοδίαιτους κηφήνες, αλλά περισσότερα επ’ αυτού εν ευθέτω χρόνω. Στις 31 Δεκεμβρίου 2014 τερμάτισα τη διαδικτυακή σταδιοδρομία του βιβλίου και αποδέσμευσα την ηλεκτρονική διεύθυνση alexanderofmacedon.info, η οποία λόγω ευδοκίμου σταδιοδρομίας απέκτησε υπεραξία και διατίθεται σε κάθε ενδιαφερόμενο έναντι του προσθέτου εφάπαξ ποσού των 500+ Ευρώ.

Εκδότες και αναγνώστες είναι πλέον ώριμοι και το βιβλίο μπορεί να κυκλοφορήσει σε μορφή e-book, όπως εξ αρχής ήθελα. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται στη φάση του μετασχηματισμού και σε μερικούς μήνες θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις 24 Γράμματα, όπως και το μεταγενέστερο, αλλά εκδοτικώς προγηθέν, Σύνταγμα Δωδεκανησίων.

Ο χοιροτρόφος

Σε ένα χοιροστάσιο μπουκάρει κλιμάκιο ελεγκτών του Υπουργείου Γεωργίας, τα κάνει όλα φύλλο και φτερό και ρωτάει το χοιροτρόφο:

  • Τι ταΐζεις τα ζώα σου;
  • Γυρίζω στα εστιατόρια και τα ξενοδοχεία της περιοχής, μαζεύω τα αποφάγια και τα δίνω στα γουρούνια μου.
  • Τίίίί; έχεις συναίσθηση, άνθρωπέ μου, πόσο σοβαρή υγειονομική παράβαση κάνεις; 300.000 Ευρώ πρόστιμο!

Μετά από καιρό μπουκάρει στο χοιροστάσιο κλιμάκιο ελεγκτών του ΣΔΟΕ, τα κάνει όλα φύλλο και φτερό και ρωτάει το χοιροτρόφο:

  • Τι ταΐζεις τα ζώα σου;
  • Ααα! Μόνο το καλύτερο δίνω εγώ στα γουρούνια μου. Φιλέ μινιόν με σως μαδέρα, κρεμ μπρουλέ, τέτοια!
  • Τίίίί; είναι η χώρα σε τέτοιο οικονομικό χάλι κι εσύ πετάς τέτοια πράματα στα γουρούνια; 300.000 Ευρώ πρόστιμο!

Μετά από καιρό μπουκάρει στο χοιροστάσιο κλιμάκιο ελεγκτών του Υπουργείου Ανάπτυξης, τα κάνει όλα φύλλο και φτερό και ρωτάει το χοιροτρόφο:

  • Τι ταΐζεις τα ζώα σου;
  • Ααα! Δεν τα ταΐζω! Τους δίνω από 15 Ευρώ και τα στέλνω να φάνε έξω.

Το Σύνταγμα Δωδεκανησίων εθελοντών

Την περασμένη Δευτέρα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις 24 Γράμματα το βιβλίο μου «Το Σύνταγμα Δωδεκανησίων» (pdf, free download) και αποφάσισα να παραθέσω εδώ ένα παραλειπόμενο.

Πριν από μερικά χρόνια άρχισα να μαζεύω υλικό για το Σύνταγμα, πρώτα βρήκα τα βιβλία των πρωταγωνιστών καθώς και τις επίσημες ιστορικές καταγραφές Ελλήνων, Βρετανών, Αυστραλών και Νεοζηλανδών και μου έλειπαν οι επίσημες στρατιωτικές διαταγές και εκθέσεις, που υπέθεσα ότι θα τις έβρισκα στα στρατιωτικά αρχεία. Εκεί άρχισε η ταλαιπωρία, διότι αποδείχτηκε ότι η Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού (ΔΙΣ) είναι μία από τις πολλές κρατικές μπαχαλο-υπηρεσίες.

Επικοινώνησα με αλληλογραφία και μου απάντησαν στο κινητό (!!!) ότι μπορούσα να περάσω από τα γραφεία τους με ένα στικάκι και να παραλάβω ψηφιοποιημένα τα αρχεία, που ήθελα. Κι εγώ τους πίστεψα. Πήγα λοιπόν εκεί, απέναντι από την πύλη του Αδριανού, και αμέσως μου απηύθυνε το λόγο μιά θείτσα, που με απόλυτη σοβαρότητα και επιτιμητικό βλέμα με πληροφόρησε ότι είναι αδιανόητο να ζητάω διαταγές και πολεμικές εκθέσεις συνταγμάτων, μεραρχιών και τμημάτων στρατιάς για τον πόλεμο του 1940. Απέναντι από την ανένδοτη θείτσα καθόταν η υπαξιωματικός που μου είχε μιλήσει στο κινητό. Στράφηκα σ’ εκείνη και, πριν προλάβω να της μιλήσω, με ύφος «Σε παρακαλώ πολύ, μη με μπλέκεις» μου εξήγησε ότι ήδη είχε καλέσει τηλεφωνικά την κυρία Τάδε, την υπεύθυνη για το συγκεκριμένο αρχείο. Η κυρία Τάδε ήρθε, της εξήγησα τι ήθελα, μου υπέδειξε σε ποιό γραφείο να πάω και σε ποιόν στρατιώτη να απευθυνθώ κι εκείνη έμεινε πίσω να εξηγεί στη θείτσα ότι δεν θα παραδοθούν στρατιωτικά μυστικά σε πράκτορα του εχθρού.

Εν πάσει περιπτώσει και με εξαίρεση τη γραφική θείτσα όλο το προσωπικό της ΔΙΣ ήταν εξυπηρετικότατο, αλλά παρ’ ότι πέρασα τη θητεία μου σε γραφείο με κύρια ευθύνη τον χειρισμό και αρχειοθέτηση εγγράφων, βρήκα το ευρετήριο της ΔΙΣ επιεικώς δυσλειτουργικό. Πρώτα απ’ όλα, τα έγγραφα δεν είναι καταλογραφημένα με την πρωτογενή ταυτότητά τους, με την οποία είναι γνωστά στη βιβλιογραφία. Είναι καταχωρισμένα με μια κάποια δευτερογενή ταυτότητα, που τους έδωσαν κάποια τζιμάνια της ΔΙΣ και φυσικά φρόντισαν να μην την αντιστοιχίσουν με την πρωτογενή. Έτσι, αν ξέρεις που καταχώνιασαν το έγγραφο, έχει καλώς, αν δεν ξέρεις, έχασες! Έπειτα, αν προσπαθήσεις να τα αναζητήσεις με λέξεις κλειδιά, είτε το αρχείο δεν δίνει αποτελέσματα είτε οι στρατιώτες δεν ξέρουν να το χειριστούν, οπότε και πάλι έχασες! Μετά από μία-μιάμιση ώρα είχα εκνευριστεί για τα καλά και είπα να πάρω τουλάχιστον εκείνο το ρημάδι Φ123/456/…., που ένα βιβλίο της ΔΙΣ ανέφερε ξανά και ξανά. Αμ, δε…

Ήταν η επίσημη έκθεση της μεραρχίας, είχε 54 σελίδες και μπορούσα να πάρω μόνο 20! Ο φαντάρος τι να μου κάνει, φαντάρος ήταν. Πάω στο προηγούμενο γραφείο να μιλήσω με την υπαξιωματικό, αλλά η θείτσα τα πήρε στο κρανίο και ούτε κατάλαβα πώς προσγειώθηκα στο γραφείο του διευθυντή. Μαζί με τον φαντάρο. Ο διευθυντής αντί να απευθυνθεί σε μένα, ξέχεσε τον φαντάρο, που «δεν ξέρεις τους κανονισμούς», που  «δεν ξέρεις τη δουλειά σου», «τι παριστάνεις εδώ μέσα» (μη σε ξαποστείλω στον Έβρο) κλπ. Τόπιασα το υπονοούμενο κι έφυγα με άδεια χέρια.

Μερικούς μήνες αργότερα είχα αναλαμπή. Αντί να παριστάνω τον πολίτη μιάς ευρωπαϊκής δημοκρατίας, που μάταια ζητάει αυτονόητη εξυπηρέτηση από τις κρατικές υπηρεσίες, γιατί δεν παραδέχομαι ότι είμαι ραγιάς της Πρώην Οθωμανικής Περιφέρειας του Τζατζικιστάν; Βγήκα λοιπόν στο μεϊντάνι σαν φουκαριάρης ραγιάς που ζητάει ρουσφέτι και δεν άργησα πολύ να βρω τον φίλο του γνωστού του φίλου του γνωστού μου. Έτσι βρέθηκα με ό,τι σχετικό με Δωδεκάνησα και πόλεμο του ’40 μπόρεσε να εντοπίσει ο άθρωπας στα αρχεία της ΔΙΣ. Μασαλλά γιαβρούμ!

Το τηλεφώνημα

Η Μαργαρίτα χρειάστηκε να πάει στην Αμερική και άφησε στον Γιώργο το γάτο της, που τον αγαπούσε πολύ. Μετά από καμιά βδομάδα τηλεφώνησε να δει πώς είν’ η κατάσταση. (Απομαγνητοφωνημένο και μεταφρασμένο κείμενο)

Μ: Τι γίνεται; Τι κάνει ο γάτος μου;

Γ: Τον πάτησε ένα αυτοκίνητο.

Μ: Τι; δεν είναι δυνατόν … ο γάτος μου; … πω-πωωωω…Καλά, ρε βλαμένο, έτσι απότομα μου το λες; δεν ξέρεις πόσο τον αγαπούσα;

Γ: Ε, και πώς ήθελες να στο πώ, μαμά;

Μ: Μπορούσες να μου πεις, ότι έχει ανέβει στην ταράτσα. Μετά από κάνα-δυο μέρες θα ξανατηλεφωνούσα και θα μου ‘λεγες  ότι ακόμα δεν κατέβηκε. Μετά από καμιά-δυό μέρες ακόμα θα μου ‘λεγες  ότι φώναξες την Πυροσβεστική να τον κατεβάσει. Μετά από καμιά-δυό μέρες ακόμα θα μου ‘λεγες  ότι καθώς η Πυροσβεστική τον κατέβαζε, εκείνος ξέφυγε, έπεσε στο κενό και σκοτώθηκε. Έτσι θα είχα προετοιμαστεί με την αγωνία όλων αυτών των ημερών και δεν θα μου ερχόταν τόσο ξαφνικό.

Γ: Εντάξει, κατάλαβα!

Μ: Τέλος πάντων, τι κάνεις με τα οικονομικά;

Γ: Εεε, παραιτήθηκα.

Μ: …..

Γ: Έλα, μαμά, μ’ ακούς;

Μ:… ξαναγύρισες στη δραχμή;

Γ: Όοοοχι. Θα φτιάξω κυβέρνηση συνεργασίας, οι Ευρωπαίοι θα μας δώσουν τη δόση κι όλα καλά.

Μ: Δεν το πιστεύω! Μα, καλά ρε κωλόπαιδο, ούτε στιγμή δεν μπορώ να σε αφήσω μόνο σου;!

Γ: Μα, μαμά….

Μ: ΜΑΜΟΥΝΙΑ!!! Μπαίνω στο αεροπλάνο και θα τα πούμε από κοντά. Στο μεταξύ μην κάνεις ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ, @#$%&*!$#@&.